ผมแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา..ไม่ได้รึไง!

     ความรู้สึกชุนเวลานี้ เขาสามารถรับรู้ได้ว่ามีดบินเล่มหนึ่งอยู่ในหัวใจเขาที่กักเก็บพลังเวทมนตร์และมีดบินอีกเล่มอยู่ในตันเถียนของเขา 
     ช่วงที่ชุนกำลังสนใจกับมีดบินนั่นเอง สายฟ้าสีแดงอีกเส้นพุ่งลงมาจากท้องฟ้าแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยซัดร่างสะบักสะบอมของชุนปลิวไปดุจลูกกระสุนปืนใหญ่
     "อะไรวะเนี่ย"
     ชุนคิดในใจ ขณะสติเขากำลังเลือนรางเหมือนร่างกายต้องการพักฟื้นอาการบาดเจ็บ ทำให้ชุนไม่รู้ตัวว่าร่างกายของเขาได้พุ่งลงไปทะลุหลังคาของบ้านผู้โชคร้ายรายหนึ่ง ซึ่งมันเป็นโชคดีของเขาที่เจ้าของบ้านไม่ได้อยู่ในช่วงเวลานี้
     หวู๋วววววววววววววววววววววววววววววว
     ตูมมมมมมม
     เพล้ง!
     ปึก!

     เวลาผ่านราวๆหนึ่งทุ่มครึ่ง
     บนถนนพลุกพล่านเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย อาจารย์สาวสุดอึ๋มคนหนึ่งกำลังเดินทางกลับบ้านด้วยความเหนื่อยล้าจากการสอนนักเรียนในรายวิชาของเธอ
     "เอ๋! วันนี้เรามีไลฟ์สตรีม เหลือเวลาครึ่งชั่วโมงต้องรีบแล้ว...แต่อยากนอนพักจังเลยน้าาาา"
     อาจารย์สาวสุดอึ๋มพึมพำพลางดูบางอย่างในสมาร์ตโฟน เธอไม่รู้ว่าหลังจากกลับบ้านไปจะได้พบเจอเรื่องน่าตกใจที่สุดในชีวิต
     หน้าบ้านอาจารย์สาวสุดอึ๋ม
     อาจารย์สาวสุดอึ๋มกำลังไขกุญแจเข้าไปในบ้านตามปกติ ชุนที่หมดสติได้ยินเสียงไขกุญแจก็เริ่มได้สติหลังจากสลบเหมือดไปหลายชั่วโมง
     "ยังเหลือเวลาสิบห้านาทีก่อนไลฟ์ คงเตรียมตัวทันนะ"
     อาจารย์สาวสุดอึ๋มพูดกับตัวเอง เธอดูรีบร้อนมาก เพราะเวลานั้นน้อยนิด
     กึก!
     อาจารย์สาวสุดอึ๋มไขกุญแจประตูเสร็จ เธอก็เปิดประตูและเดินเข้าไปในห้องมืดตามความคุ้นเคยเพื่อเปิดไฟ
     ปิ้ง!
     ทันทีที่ไฟเปิด อาจารย์สาวสุดอึ๋มถึงกับอ้าปากค้าง มือรีบล้วนไปหาสมาร์ตโฟนเพื่อโทรแจ้งตำรวจ เพราะเธอเห็นหลังคาบ้านทะลุ พื้นเป็นรูกับชุนที่กำลังดื่มยาจากหลอดอะไรบางอย่าง แต่ตรงนั้นมันไม่สำคัญเท่าเลือดบนร่างกายชุนที่ทำให้อาจารย์สาวสุดอึ๋มรู้สึกกลัวคนตรงหน้า
     "ฮัลโหลค่ะ คุณตำรวจใช่ไหม"
     "เห้ย เดี๋ยวก่อน!"
     ฮี่!
     อาจารย์สาวสุดอึ๋มร้องเสียงหลง เธอรีบบอกปลายสายแบบไม่คิด
     "คุณตำรวจช่วยด้วยค่ะมีคนโรคจิตบุกมาบ้าน..."
     ควับ!
     ชุนแย่งสมาร์ตโฟนของอาจารย์สาวสุดอึ๋มมาและปิดเครื่อง ชุนไม่ได้พูดอะไรมาก เขารีบใช้พลังบางส่วนกับสกิลแปรธาตุซ่อมบ้านอาจารย์สุดอึ๋มให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม อาจารย์สาวสุดอึ๋มอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก เธอขยี้ตาเหมือนกับกำลังฝันไป ชุนใช้โอกาสนี้บอกกับคนตรงหน้าที่กำลังสับสน
     "ขอละ อย่าให้ใครรู้ว่าผมอยู่ที่นี่ได้ไหม ผมแค่โชคร้ายนิดหน่อย...ผมสัญญาว่าอีกหนึ่งชั่วโมงจะจากไป แค่ขอเวลาพักรักษาตัวสักพัก"
     ฟุบ ฟบ!
     อยู่ๆมีดบินทั้งสองเล่มพุ่งออกมาจากร่างชุน อาจารย์สาวถึงกับสะดุ้งเฮือก ความตกใจกับความสับสนยังเพิ่มทวี ตัวเธอสั่นเทาทำอะไรไม่ถูกกับสิ่งที่เห็น เพราะมีดบินสองเล่มนั้นส่งเสียงบ่นชายด้านหน้าราวกับมันมีสติปัญญาไม่ต่างจากมนุษย์
     "พักรักษาตัวหนึ่งชั่วโมงกับบุพการีเจ้าสิ สาหัสขนาดนั้นรักษาตัวเร็วปานนั้นได้อย่างไร อวัยวะภายในไม่เข้าที่เข้าทาง ขืนรีบร้อนมีหวังตายไปพอดี..เจ้ารู้รึไม่พวกข้าทั้งสองต้องตายตามเจ้าไปด้วย ถ้าเจ้าตายไป"
     "ใช่แล้ว ไอ้ตัวบัดซบ แกตายพวกเราตายไม่เหมือนก่อนทำสัญญา"
     "หุบปากซะ ถ้าอยากให้พักนานกว่านี้พวกแกก็ไปเฝ้าผู้หญิงคนนั้นไว้สิ..หรือว่าทำไม่ได้"
     ชุนพูดยั่วยุ ทั้งๆที่รู้ว่าวิญญาณนำทางเสียพลังไปมากขนาดไหน น่าแปลกสภาพของมีดบินไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน
     "อย่าทำเป็นปากดีไป ตอนนี้คนธรรมดาต่อยเจ้าสักหมัดคงได้ไปพบยมบาล"
     เสียงเยาะเย้ยดังลั่นมาจากมีดบินสีแดงลายดำ ก่อนเสียงจากมีดบินสีขาวลายทองจะตามมา
     "แรงจะลุกยังไม่มีอย่าปากดีจะดีกว่า"
     "เฮอะ พวกแกเป็นแค่วิญญาณมีดไม่ใช่รึไง เอาเวลามาว่าเจ้านายไปปกป้องดีกว่าไหม..ไอ้สายฟ้านรกผ่าใส่อีกรอบเดียว เจ้านายแกคนนี้ได้ตายจริงๆแน่"
     "กะจะใม่ให้ฟื้นพลังกันบ้างรึไง..เจ้านายบัดซบ"
     "ดี!..แกเริ่มเรียนรู้ว่าใครเหนือกว่าแล้ว"
     ชุนสบทพร้อมมองไปยังมีดบินสีขาวลายทอง...วิญญาณในมีดบินเล่มนั้นมันติดใจคำว่าบัดซบตลอด ไม่เหมือนวิญญาณในมีดบินสีแดงลายดำที่จิกกัดชุนตลอด
     "เจ้านายบัดซบมันก็บัดซบอยู่วันยังค่ำ"
     "เจ้านายระยำมันคงระยำไม่มีวันเปลี่ยน"
     วิญญาณในมีดบินสีแดงลายดำประชดชุนต่อจากวิญญาณในมีดบินอีกเล่ม ชุนพลันสวนกลับไปชุดใหญ่
     "ถ้าเจ้านายบัดซบ เจ้านายระยำ ต่ำกว่าเจ้านายไม่เป็นเศษขยะหรอ"
     ชุนทำหน้ายียวนใส่ วิญญาณในมีดบินถึงกับสบทใส่ชุน
     "บัดซบ!"
     "ระยำ!"
     "ปากจัดดี ต่อไปนี้จะเรียกพวกแกว่า หมาระยำกับหมาบัดซบ"
     "เรียกกับแม่เจ้าสิ ข้าคือจินไป๋ ขาวลายทองผู้ปราดเปรื่องรู้ฟ้ารู้ดินนำพาไปได้ทุกสถานที่"
     "ถูกแล้วเราควรด่ามันพี่จิน ข้าชื่อ เฮ่ยหง แดงลายดำผู้รู้สรรพสิ่งใต้ผืนฟ้า ใต้ดาราจักรอันกว้างใหญ่"
     มีดบินทั้งสองเล่มต่างมีคำสบทด่าใส่ชุนไม่ขาดสาย ชุนเลยตัดบทไปดื้อๆ
     "เรียกให้โง่ ไอ้หมาระยำ ไอ้หมาบัดซบกลับมา..แกเริ่มทำให้เธอกลัวแล้ว"
     คำพูดชุนเหมือนคำสั่ง มีดบินทั้งสองไม่สามารถปฏิเสธ มีดบินทั้งสองจึงบินกลับเข้าไปในร่างของชุน ก่อนชุนจะหมดสติไป 
     ส่วนอาจารย์สาวสุดอึ๋มยังสับสนไม่หาย...นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ เธอไม่สนใจชุนและรีบไปเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อไลฟ์สตรีมพร้อมสวมอุปกรณ์บางอย่าง...ดูไปแล้วอาจารย์สาวสุดอึ๋มให้ความสำคัญกับไลฟ์สตรีมมาก แต่เพราะก่อนหน้าชุนพูดน้ำเสียงจริงใจไม่ได้โกหก...เธอจึงวางใจเชื่อคำพูดชุนและไล่เขาออกไปอีกครั้งหลังเธอสตรีมจบ
     ช่วงเวลาที่อาจารย์สาวสุดอึ๋มไลฟ์สตรีม ไม่ใช่มีเสียงเธอพูดคนเดียว มันมีเสียงโวยวายของเธอด้วย แต่ไม่ว่าเสียงจะดังขนาดไหนชุนก็ไม่ตื่น 
     ขณะเดียวกันร่างกายของชุนค่อยๆฟื้นตัว เลือดบนร่างเริ่มจะแห้งและส่งกลิ่นเหม็นคาวจางๆ ไม่นานนักมีดบินสีแดงได้ออกจากร่างกายชุนและใช้พลังปราณชำระร่างกายชุน ก่อนกลับเข้าไปในร่างชุนอีกครั้ง 
     หนึ่งชั่วโมงต่อมาชุนเริ่มได้สติ เพราะได้ยินเสียงของอาจารย์สาวสุดอึ๋มแปลกไป เป็นเสียงเย้ายวนที่เขาไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ มันทำให้เขารู้สึกเขินอาย แต่ชุนพยายามละความสนใจจากเสียงของอาจารย์สาว ก่อนเอาน้ำยาฟื้นฟูพลังกายกับน้ำยาฟื้นฟูพลังเวทมนตร์มาดื่มอย่างละขวด
     "เห๋! พลังมันกลับมาเหมือนเดิมแล้วนี่..เราคงไม่ต้องใช้มันเพิ่ม ลองลบกลิ่นอายซ่อนจิตสังหารให้ดูเหมือนคนไม่มีพิษมีภัยอะไร ยอมๆคนเขาไปจะได้อยู่สบายหน่อย ขืนปล่อยพลังรั่วไหลไม่รู้จะมีตัวไรคาบเราไปกินรึเปล่า"
     ชุนคิดในใจ จากนั้นเขาได้เสกน้ำมาทำความสะอาดร่างกาย ซึ่งชุนไม่รู้ว่าร่างกายเขาสะอาดไม่มีสิ่งสกปรกหรือเลือดติดตัวหยด 
     ขณะชุนกำลังชำระร่างกายเห็นได้ชัดว่าชุดของเขามีรูเต็มไปหมด มันช่วยไม่ได้ที่ต้องใช้สกิลแปรธาตุซ่อมแซมชุดอีกครั้ง แล้วค่อยทำให้ตัวเขาแห้ง..มาถึงตอนนี้ชุนลืมปลอกแขนที่ไม่ได้รับผลกระทบจากสายฟ้าไปแล้ว
     "ประมาณนี้โอเคละ"
     ชุดจัดชุดเขาให้เรียบร้อยแล้วมองไปยังอาจารย์สาวสุดอึ๋ม เธอเหมือนจะไลฟ์สตรีมจบแล้ว ชุนที่ไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้ยังพอดูออกจึงตัดสินใจเก็บกวาดทุกอย่างและรีบจากไป ถึงร่างกายชุนยังไม่ขาดจากอาการบาดเจ็บก็ตาม
     -แจ้งเตือน อีกสิบนาทีจะถูกส่งไปยังดินแดนวิญญาณ เมื่อถึงระดับที่กำหนดจะสามารถกลับมายังโลกได้อีกครั้ง เวลาบนดินแดนวิญญาณจะเดินช้ากว่าโลกหลายเท่า หนึ่งเดือนเท่ากับหนึ่งวันบนโลก