[การติดตั้งเสร็จสมบูรณ์]
[ยินดีต้อนรับเข้าสู่ระบบ 'คนขับราคะ' อย่างเป็ทางการครับ]
ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอตามมาด้วยรายการรางวัลที่ทำให้วายุถึงกับตาโต
[รางวัลพิเศษ: เปลี่ยนแปลงรูปร่างหน้าตาให้หล่อ]
[รางวัลพิเศษ: ชำระหนี้ทั้งหมดที่ค้างคา จำนวน 9,900 บาท]
[รางวัลพิเศษ: มอเตอร์ไซค์ Wave 110 พร้อมใบขับขี่ตลอดชีพ]
[รางวัลพิเศษ: โทรศัพท์ iPhone 7 Plus + แบตสำรอง 20000 mAh + แพ็กเกจอินเทอร์เน็ตรายเดือน เน็ตไม่อั้น ไม่ลดสปีด ความเร็ว 50 Gbps]
[รางวัลพิเศษ: เงินจำนวน 10,000 บาท]
[รางวัลสุดพิเศษ: (จะรับหรือไม่ก็ได้) ย้อนเวลากลับไปทำสิ่งที่อยากทำแต่ไม่ได้ทำในโลกเก่า ใน่เวลาก่อนที่คุณจะเสียชีวิต เวลา 20.50 น. – 20.59 น. ]
ข้อความล่าสุดบนจอทำให้วายุชะงัก นี่เป็รางวัลที่ต่างจากสี่ข้อแรกอย่างสิ้นเชิง
"แกหมายความว่าฉันสามารถกลับไป่เวลานั้นได้งั้นเหรอ?" วายุถามเสียงเครียด
[คุณเข้าใจถูกแล้ว เพียงแต่ต้องอยู่ในเวลาที่กำหนด หากคุณ้า ระบบจะส่งคุณกลับไปและช่วยให้คุณได้ทำในสิ่งที่้าจนกว่าจะพอใจ]
วายุยกยิ้มมุมปาก
"ระบบมันทำได้ขนาดนั้นเลยเหรอ"
[ทุก ๆ อย่างที่คุณ้า]
"งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นฉันขอรับรางวัลพิเศษนั้น... แล้วใช้มันตอนนี้เลย" วายุพูดด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
ทันใดนั้น ร่างของเขาก็ลุกขึ้นเองอย่างไม่รู้ตัว ภาพตรงหน้ากลายเป็แสงวิบวับเหมือนกำลังอยู่ในอุโมงค์กาลเวลา ไม่นานนัก เขาก็พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ในร้านปิ้งย่างที่เขาเคยทำงานอยู่
"เฮ้ย... จริงดิ" เขาพึมพำกับตัวเอง
ภาพตรงหน้าทำให้เขารู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับมาในห้วงเวลาที่คุ้นเคยอีกครั้ง เขามั่นใจว่าอีกไม่นาน สาวสวยที่เขาแอบมองบ่อยๆ จะลุกขึ้นแล้วบอกกับเพื่อนว่าจะไปเข้าห้องน้ำ และเป็ไปตามที่เขาคาดไว้ เธอทำแบบนั้นจริงๆ จากนั้นไม่นาน เพื่อนของเธอที่เป็ชายกล้ามโตก็จะหันมาบอกให้เขาตามไปดูเธอ
และก็เป็แบบนั้นจริงๆ ระหว่างที่ผมเดินตามเธอไปโดยไม่ให้เธอรู้ตัว เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัว
[ความจริงแล้ว พวกเขาวางแผนที่จะทำให้เกิดเื่แบบนี้อยู่แล้ว เพื่อที่จะได้ไม่ต้องจ่ายค่าอาหารหรือเพียงแค่้าส่วนลด พวกเขาเคยทำแบบนี้มาแล้ว ครั้งนี้เป็ครั้งที่ 3]
"อะไรนะ! พวกมันตั้งใจอยู่แล้วเหรอ? นี่มันเื่บ้าอะไรวะ แล้วครั้งก่อน ๆ มีใครตายไหม?"
[ไม่มีครับ มีแค่คุณคนเดียว พวกเขาแค่อยากจะต่อยคุณให้สลบ แต่พลาด]
"ไอ้บ้าเอ้ย!" วายุสบถด้วยความโมโห "แล้วฉันจะทำอะไรกับพวกมันได้บ้างเนี่ย"
[เพียงแค่คุณออกคำสั่ง ระบบจะจัดการให้]
วายุยืนรออยู่หน้าห้องน้ำหญิง เขาวางแผนคร่าว ๆ อยู่พักหนึ่ง พอคิดได้เขาก็บอกกับระบบทันที
ไม่นานนัก หญิงสาวคนนั้นก็เดินออกมาจากห้องน้ำ จากนั้นเธอก็เริ่มแสดงโชว์ เธอตั้งใจสะดุดล้มลงกับพื้นต่างระดับ แล้วแสร้งร้องออกมาด้วยความเ็ป
[ระบบปิดเสียงรอบทิศทาง ทำงาน เสียงของคุณและเสียงของเธอ ผู้อื่นจะไม่ได้ยิน]
เสียงของระบบดังขึ้นในหัว ขณะที่ผมรีบพุ่งเข้าไปหาเธอเพื่อทำตามแผนที่ถูกกำหนดไว้ ผมก้มตัวลงพยุงเธอตามจังหวะที่เคยเห็น เธอก็ดึงท้ายทอยผมอย่างแรงจนผมเสียหลัก ล้มทับร่างเธอไว้ ใบหน้าของเราอยู่ใกล้กันจนแทบจะแนบชิด
ผมนั่งคร่อมอยู่เหนือร่างของเธอ เธอเป็ผู้หญิงที่สวยมากจนผมคิดไม่ถึงว่าเธอจะทำนิสัยแบบนี้ และระหว่างที่นั่งคร่อมร่างเย้ายวนของเธออยู่นั้น ผมก็พยายามคิดว่าจะทำตามแผนดีไหม
[ระบบ กำลังะเิเตาปิ้งย่าง]
ทันใดนั้นเอง เสียงะเิก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากด้านนอกร้านดัง
โครม!
ผมรู้ได้ทันทีว่ามันคือเสียงของเตาปิ้งย่างที่ระบบจัดการให้ตามที่้า ผมหัวเราะออกมาอย่างสะใจ โดยที่หญิงสาวเบื้องล่างทำอะไรไม่ได้
"ฮ่าๆ สมน้ำหน้าพวกแก!" ผมพึมพำด้วยความสะใจ
หญิงสาวที่ถูกผมนั่งทับอยู่ถึงกับหน้าตาตื่น เธอคงสงสัยว่าทำไมเพื่อนยังไม่มาช่วย จึงพยายามร้องกรี๊ดอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีใครเข้ามา
เธอเริ่มออกแรงดันตัวผมออกเพื่อที่จะลุกขึ้น
"ไม่เมาแล้วเหรอครับ?" ผมพูดพร้อมกับออกแรงกดเธอลงไปอีกครั้ง
"ช่วยทำให้เธอเมากว่านี้ได้ไหม... หรือไม่ก็ทำให้เธอไม่มีแรง" ผมบอกกับระบบ
[ได้แน่นอน ระบบอ่อนแรง ทำงาน ]
ทันใดนั้น ร่างกายของเธอก็อ่อนปวกเปียกอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าของเธอยิ่งใเข้าไปใหญ่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง
ผมอุ้มเธอเข้าไปในห้องน้ำและวางลงบนโถส้วม ขณะนั้นเธอพยายามจะร้องขอความช่วยเหลือแต่ก็ไม่มีแรงพอที่จะร้องให้ดัง ในขณะที่ด้านนอกกลับมีแต่เสียงโครมครามดังเข้ามาไม่หยุด
ผมหันไปล็อคประตูเพื่อความแน่ใจ แล้วหันมาที่เธอใบหน้าของเธอกลัวมากว่าจะเกิดอะไรขึ้น
“ระบบนายช่วยให้เธอไม่ทำหน้าแบบนั้นได้ไหม” ผมบอกกับระบบ
[คุณอยากให้ผมทำให้เธอมีอารมณ์ร่วมกับคุณไหมครับ]
"อย่างนั้นก็ได้เหรอ? จัดมาเลย!" ผมตอบกลับไปอย่างไม่ลังเล พร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข
[ระบบ:สกิล ปั่นป่วน ทำงาน]
[แรงกายของเธอกลับมา 50 % เพื่อความเร่าร้อน]
ทันทีที่เสียงของระบบดังขึ้น ผมก็รู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน ร่างกายของหญิงสาวที่เคยไร้เรี่ยวแรงพลันมีกำลังขึ้นมาอีกครั้ง
สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอยิ้มให้ผมราวกับเป็คนละคน มือไม้ของเธอลูบแขนขาตัวเองอย่างเชื่องช้า ราวกับจงใจยั่วยวนให้ผมคล้อยตาม