เจียตัวหัวเราะหลังอัดเซี่ยซีหานลงไปนอนกับพื้น ตอนนี้เซี่ยซีหานมันพยายามดันตัวขึ้นพร้อมเืกำเดาที่ไหลเป็ทาง
"ฮะฮาฮา ซีหานเ้าอย่าได้กังวลกับความเ็ปเล็กน้อย สิ่งหนึ่งที่เ้าไม่รู้ เหล่าผู้วิเศษนั้นมักมีอัตราการฟื้นร่างกายตัวเองที่สูงมาก แม้พวกเขาจะไม่ได้เดินทางบนเส้นทางแห่งนักรบ ที่เป็แบบนี้เพราะพลังโอน่าในร่าง ดังนั้น เ้าไม่ต้องกังวล ค่ำคืนนี้เรายังฝึกกันได้อีกเยอะ ลุกขึ้นมาซีหาน"
'ฝึกอะไรกันไอ้หนวด นี่มันการฆาตกรรมกันชัดๆ นอกจากนั้น เอ็งยังไม่ได้สอนอะไรบิดาเลย มีแต่อัดบิดา T-T' เซี่ยซีหานเศร้า แต่มันจำต้องลุกขึ้นยืน เหตุผลก็ง่ายมาก จริงอย่างที่เจียตัวพูด มันจำเป็ต้องมีทักษะการต่อสู้ ขนาดเจียตัวที่ออมมือให้มัน และงานหลักของเจียตัวยังเป็ช่างหลอม เขายังฝีมือขนาดนี้ และทั้งๆ ที่ตัวมันเป็ผู้วิเศษที่มีโอน่าเทียบเท่าผู้วิเศษระดับ 3 นักวิจัย แต่มันกลับแพ้เจียตัวง่ายๆ แบบนี้ใช่แสดงว่ามันอ่อนแอจนน่าสมเพชรึเปล่า
พอเป็แบบนี้ เซี่ยซีหานจึงไม่อยากคิด หากวันหนึ่งมันต้องไปสู้กับคนอื่นแบบเอาเป็เอาตาย มันจะเอาชนะคนอื่นได้หรือไม่
โดยที่เซี่ยซีหานไม่รู้ เจียตัวคือยอดฝีมืออันดับหนึ่งของป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวแห่งนี้ อันดับสองคือนายป้อมถางอี้ แม้เจียตัวจะเป็นักรบระดับ 3 ดาบ แต่เจียตัวกลับเอาชนะนักรบระดับ 4 ดาบและ 5 ดาบได้ เซี่ยซีหานไม่รู้เื่นี้เลย นี่เอ็งกำลังเจอกับระดับเทพอยู่นะ
นอกจากนั้น การแสดงฝีมือของเซี่ยซีหาน ก็ทำให้เจียตัวรู้ว่า เซี่ยซีหานมีพร์ในการต่อสู้ ทักษะการวางอุบายของมันร้ายกาจ
ถ้าเจียตัวไม่ใช่ผู้มี 'จิตนักรบ' ที่แข็งแกร่ง มันคงอาจจะเสียท่าเซี่ยซีหาน ถูกต่อยเข้าที่หว่างขาจนจุกได้ และจิตนักรบคืออะไร
เซี่ยซีหานเช็ดจมูกที่เต็มไปด้วยเื มันพบว่าอาการาเ็มันฟื้นฟูเร็วจริงๆ
แต่มันเร็วจนเจียตัวที่เห็นยังต้องขมวดคิ้วแปลกใจ อัตราการฟื้นตัวของเซี่ยซีหานไม่ต่างจากนักรบระดับ 4 ถึง 5 ดาบเลย...ทำไมกัน? หรือแม้แต่ผู้วิเศษความเร็วระดับนี้ เจียตัวคิดว่าเซี่ยซีหานเป็ผู้วิเศษที่แท้จริงเสียอีก
"ลุงเจีย 'จิตนักรบ' คืออะไร"
ั์ตาเจียตัวละความสนใจจากเืที่จมูกของเซี่ยซีหาน ที่เห็นเืหยุดและจมูกไม่แดงช้ำแล้ว ก่อนจะสนใจสิ่งที่เซี่ยซีหานถาม
เจียตัวเกาคาง ก่อนนึกถึงความหลังของตัวเอง จิตนักรบไม่ใช่สิ่งที่ใครจะมี มันพิเศษและการได้มันมานั้น มันมักมาจากการขัดเกลาจิตใจและเอาชนะความหวาดกลัวอันยากลำบากได้สำเร็จ
"ในอดีต ในสมัยที่ข้าเป็ทหารของอาณาาเป็ตายกับสัตว์ปีศาจ ข้าได้ปลุกจิตแห่งนักรบขึ้นมาได้ ตอนนั้นข้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่โชคดีที่ในกองทัพก็มีคนมีจิตนักรบเป็จำนวนหนึ่งเช่นกัน โดยเฉพาะในหมู่เหล่านักรบเดนตาย ข้าได้รับคำแนะนำจากนายทัพ เกี่ยวกับเื่จิตนักรบ และนั่นเป็ครั้งแรกที่ข้ารู้จักจิตนักรบเช่นกัน"
"มนุษย์เราทุกคนมีอำนาจจิต มันสะท้อนมาจากจิติญญาภายใน ผู้ที่ก้าวผ่านความตายมักจะปลุกมันได้สำเร็จ แต่นั่นก็ไม่ใช่ว่าการต่อสู้ทำให้ได้มันมา นั่นไม่ใช่ แต่จิตนักรบคือการที่ 'ตัวเรา' ได้ชนะ 'ความหวาดกลัว' ในใจของเราได้สำเร็จ การเอาชนะความกลัวนั้นมีหลากหลาย มันอาจจะไม่ใช่การต่อสู้เป็ตาย แต่เป็สภาวะหรือเหตุการณ์อะไรสักอย่างก็ได้ ข้าไม่สามารถระบุเื่นี้ได้อย่างชัดเจนนัก เพราะแต่ละคนล้วนต่างกัน"
"แต่การปลุกจิตนักรบได้นั้น จะทำให้เ้าัั 3 สิ่ง หนึ่ง.ประสาทััของเ้าจะเฉียบคมขึ้น สอง.อำนาจจิตของเ้าจะสามารถเอาชนะคำสาปได้ และไม่ใช่แค่คำสาป แต่ยังรวมถึงเหล่าภาพลวงมนตร์มายาต่างๆ แต่นั่นจะเอาชนะได้มากน้อยแค่ไหน สุดท้ายก็คืออยู่กับความแข็งแกร่งของอำนาจจิตนักรบในตัวของเ้า จิตแห่งนักรบพัฒนาได้เฉกเช่นเดียวกับพลังโอน่า "
"และอย่างสุดท้ายที่ข้ารู้คือ 'เจตจำนงแห่งการสังหาร' เพราะการปลุกจิตนักรบมีสิ่งนี้ ทำให้พวกเราเรียกมันว่าจิตนักรบ เราสามารถใช้จิตนักรบเคลือบอาวุธของเรา หรือแม้แต่หมัดของเ้า มันจะแข็งแกร่งขึ้น จะทำลายได้แม้แต่เทพอาวุธ ร่างิญญาของปีศาจที่มองไม่เห็น แต่นักรบทั่วไปไม่มีทางมีมัน บางคนเดินบทเส้นทางนักรบตลอดชีวิต ก็ไม่อาจจะปลุกจิตนักรบขึ้นมาได้ มันมีความพิเศษ"
"ซีหานเ้า้าปลุกจิตนักรบไหม" ลุงเจียยิ้มอย่างอบอุ่น
แต่ไม่รู้ทำไมเซี่ยซีหานถึงรู้สึกว่า นี่คือรอยยิ้มของปีศาจ
ถ้าถามเซี่ยซีหานมัน้าปลุกจิตนักรบไหม แน่นอนถ้ามีได้ง่ายๆ มันก็้า แต่ปัญหาคือวิธีการปลุกจิตนักรบ เซี่ยซีหานคิดว่าคนขึ้ขลาดแบบมันคงไม่มีวันปลุกได้แน่ อะไรนะการเอาชนะความกลัว การได้ 'จิตนักรบ' มาท่ามกลางาเป็ตายกับสัตว์ปีศาจ
เซี่ยซีหานสาบานกับตัวเอง มันจะไม่มีวันเอาตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น
มันจะขยันตีเหล็กขึ้นสิบเท่า และเอาเหล็กที่ถูกตีจนเป็สมบัติวิเศษไปขาย จากนั้นก็จะร่ำรวย ใช้ชีวิตผู้วิเศษอย่างสงบสุขและแสวงหาเส้นทางการเดินทางกลับโลกเดิมของตัวเองอย่างปลอดภัยที่สุด ให้ทำอะไรเสี่ยงๆ ฝันไปเถอะไอ้หนวด
เซี่ยซีหานคิดแบบนั้น
มันส่ายหน้าและปฏิเสธเจียตัว
"ลุงเจียข้าไม่้าเป็นักรบ ข้าแค่อยากทำงานและมีชีวิตที่สุขสงบ ข้ายอมหลอมเหล็กทุกวัน วันละ 10 ชั่วโมง ดีกว่าต้องไปฆ่าคนอื่น"
"ฮะฮาฮา ความคิดของเ้านั้นไม่ผิด ข้าก็คิดแบบเ้าและเพราะแบบนั้น ข้าจึงเดินบนเส้นทางของช่างหลอมและการตีเหล็ก ไม่ใช่นักรบ แต่ซีหาน...บางครั้ง...เ้าก็อาจจะพบสถานการณ์ที่เ้ายากจะเลือกได้ เ้าอาจจะถูกบังคับให้เ้าต้องจับอาวุธ เด็กดี เ้าอาจจะไม่รู้ตัว แต่เ้านั้นพิเศษมาก มันพิเศษจนแม้แต่ข้าที่ไม่ค่อยฉลาดยังััได้ พลังโอน่าของเ้าช่างเอ่อล้น มันเอ่อล้นออกมาจนข้าคิดว่าเ้าเป็ผู้วิเศษจริงๆ ไปเสียแล้ว นอกจากนั้นโอน่าของเ้ายังบริสุทธิ์ บริสุทธิ์จนข้าััมันได้"
พูดไปเจียตัวก็ทอดสายตามองรอบตัวตอนนี้ รอบตัวเจียตัว พื้นที่ส่วนหนึ่งคล้ายเป็ประติมากรรมรูปหมัด ั้แ่เจียตัวรู้จักผู้วิเศษมา มันไม่เคยเห็นใครใช้พลังโอน่า สร้างสิ่งต่างๆ ได้ฟุ่มเฟือยแบบเซี่ยซีหานเลย
และเพราะแบบนั้น มันจึงกังวล
"ซีหานเ้าสัญญากับข้าอะไรสักอย่างได้หรือไม่"
"อะไรเหรอลุงเจีย ทำไมน้ำเสียงท่านจึงดูเศร้านัก"
"ที่เป็แบบนี้เพราะข้ากังวลต่างหากซีหาน พลังของเ้า เ้าต้องสัญญากับข้า เ้าจงอย่าได้บอกใครว่าเ้าคือผู้วิเศษ จงปิดซ่อนมันไว้ให้นานที่สุด"
"ทำไม..." เซี่ยซีหานกล่าวน้ำเสียงฉงน
"บางครั้งอัญมณีที่ส่องประกายมากเกินไป จะทำให้ผู้คนเกิดความโลภ เ้าในตอนนี้ก็เช่นกัน เ้าอาจจะไม่รู้ นั่นเพราะเ้ายังเยาว์วัย การเป็ผู้วิเศษนั้น แท้จริงก็ไม่ใช่เส้นทางที่ดีนัก ยิ่งเ้าก้าวไปข้างหน้ามากเท่าไร เส้นทางนั้นก็จะโหดร้ายมากยิ่งขึ้น ปีศาจหรือสัตว์ร้ายอาจจะน่ากลัว แต่จิตใจมนุษย์นั้นน่ากลัวยิ่งกว่า ข้าเคยได้ยินเื่ราวของเหล่าผู้วิเศษที่ล่าผู้วิเศษด้วยกัน พลังโอน่าคือพลังแห่งชีวิตและพลังแห่งธรรมชาติ ผู้วิเศษที่เดินบนเส้นทางที่มืดมิดและชั่วช้า เพื่อการพัฒนาโอน่าของตัวเอง พวกมันทำได้แม้กระทั่งดื่มเืของมนุษย์ด้วยกัน"
"ผู้วิเศษนั้นเืจะมีพัฒนาการที่พิเศษบางอย่าง และไม่ใช่แค่เื แต่รวมกระทั่งร่างกาย ข้าไม่อยากให้เ้าถูกกินนะ"
ใบหน้าเซี่ยซีหานดำมืดอีกครั้ง ทำไมโลกใบนี้โหดร้ายแบบนี้
ตอนนี้นอกจาก 'สัตว์ปีศาจ' 'ุ์ผู้ไม่ตาย' 'ความตายที่กลับมามีชีวิตใหม่' ยังมี 'ผู้วิเศษสายมืด' ที่พร้อมจะแดกพวกเดียวกันเองอีก โลกใบนี้มันจะโหดร้ายเกินไปแล้ว
'มารดาเอ็งเถอะ ไอ้โลกใบนี้ เอ็งจะไม่มีที่ว่างให้บิดาใช้ชีวิตปกติแบบคนธรรมดาบ้างเลยเหรอ ทำไม ทำไมบิดารู้สึกตัวว่า มีศัตรูชั่วร้ายที่บิดาต้องระมัดระวังมากมายไปหมด'
เซี่ยซีหานเศร้าใจ
เจียตัวตบไหล่มันอย่างกล้าหาญ ก่อนจะพูดบางอย่างที่ไม่ทำให้เซี่ยซีหานรู้สึกดีขึ้นเลย
"เด็กดีเรามาฝึกกันอีกสักยกเถอะ ข้าพบว่าเ้าพิเศษ ร่างของเ้ามีการฟื้นตัวที่ดีมาก"
"..." ใบหน้าเซี่ยซีหานมืดหม่น นี่ไอ้หนวดมันคิดอัดมันอีกรอบเหรอ
!!!ไอ้เลว!!!เจียตัว!!!เอ็งมันไอ้เลว ไอ้แก่หนวดรังแกเด็ก