หลังจากที่ผู้เฒ่าฉีกลับบ้านตระกูลฉีไม่นาน ฉีชุนอี้ลูกชายคนโตของผู้เฒ่าฉีก็มาะโเรียกท่านพ่อที่หน้าประตูบ้านจางเมื่อท่านพ่อออกไปจึงพบกับคนทั้งตระกูลฉียืนอยู่หน้าบ้านโดยมีชาวบ้านละแวกใกล้เคียงมายืนมุงด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนทั้งสองตระกูลทางตระกูลฉีไม่รอช้าเมื่อเห็นท่านพ่อออกไปแล้วกู่ผิงผิง(ยายเฒ่ากู่)จึงเริ่มเล่าเื่เสียงดังด้วยท่าทางที่น่าสงสารทันที
"ชาวบ้านทุกคนเป็พยานข้ายายเฒ่าตระกูลฉีและครอบครัวของข้าได้ให้ความช่วยเหลือตระกูลจางมาตลอดั้แ่เริ่มเข้ามาอาศัยที่หมู่บ้านหนิงแห่งนี้แต่เมื่อเร็วๆนี้ทางบ้านตระกูลจางได้ตัดทางทำมาหากินของตระกูลข้าขายผักตัดหน้าตระกูลเราแย่งลูกค้าของเราไปต่อไปวันข้างหน้าพวกข้าจะกินอะไรหากพวกเขายังคงแย่งลูกค้าของเราอย่างนี้ต่อไป"ทางด้านตระกูลจางตอนนี้นางจางทนไม่ไหวอีกต่อไปจึงได้กล่าวด้วยเสียงอันดังที่แสดงถึงความอัดอั้นตันใจที่มีมานานวันนี้นี่แหละนางจะพูดออกมาให้หมด
"ยายแก่กู่เ้าจะมาพูดอย่างนี้ก็ไม่ถูกข้าและหลานไม่เคยแย่งลูกค้าบ้านฉีที่ข้าขายให้มีแค่ตระกูลจูและจวนนายอำเภอไป๋เท่านั้นตระกูลทั้งสองไม่ได้เป็ลูกค้าของบ้านเ้าหาก้าความจริงพรุ่งนี้ยามเช้าทั้งสองตระกูลจะมารับผักที่บ้านพวกเ้าสามารถมาถามความจริงกับพวกเขาได้" นางจางพูดเสร็จจึงสูดหายใจเข้าปอดเพื่อให้ตนใจเย็นฝั่งทางบ้านฉีด้วยไม่เคยมีใครพบนางนางนอกจากผู้เฒ่าฉีทำให้ไม่มีใครจำนางจางได้
"นี่แม่นางไม่ทราบว่าเ้าเป็ใครมายุ่งอะไรกับเื่ของตระกูลฉีและตระกูลจางหรือว่ามาเป็แม่ใหม่ให้เด็กๆในตระกูลจาง"นางเฟยเพ่ยอันลูกสะใภ้ใหญ่ของนางกู่ได้พูดออกมาด้วยเสียงแหลมบาดหูพร้อมมองนางจางั้แ่หัวจรดเท้าเท้าจรดหัว
"ทำไมท่านย่าจะกล่าวอันใดไม่ได้เ้าคะในเมื่อท่านกับข้าเป็คนขายผักให้กับตระกูลจูและจวนนายอำเภอทุกครั้ง"เจียวซิ่นถามย่าของตนด้วยน้ำเสียงไม่เบาทำให้คนอื่นๆได้ยินในสิ่งที่นางถามย่าของตน
"นั่นสิขอรับทำไมท่านย่าจะพูดกับท่านยายกู่ไม่ได้ในเมื่อท่านย่าเป็คนขายผักกับพี่รองทุกวัน"ลู่จื้อถามย่าของตนด้วยใบหน้าใสซื่อทุกคนในเหตุการณ์เมื่อได้ยินเจียวซิ่นกับลู่จื้อเรียกย่าของตนต่างใ
"นางเฒ่าจางเป็เ้าหรือเหตุใดจึงกลับไปสาวอีกครั้งได้ ไม่รู้แหละเ้าต้องบอกข้าไม่งั้นข้าจะบอกทุกคนว่า เ้าเป็นางปีศาจจิ้งจอก" นางกู่กล่าวด้วยความโลภนางจางกลับไปเป็สาวแรกแย้มได้เหตุใด นางจะกลับไปเป็สาวแรกแย้มบ้างไม่ได้แต่เมื่อได้มองรูปโฉมของนางจางจึงเกิดความอิจฉาขึ้นในดวงตาของนางจนคนรอบข้างรู้สึกได้
"บ้านข้าคงบอกและให้สิ่งใดบ้านฉีของท่านไม่ได้"น้ำเสียงนิ่งสงบของลู่ซิ่นกล่าวขึ้นพร้อมแฝงพลังปราณเพื่อบอกให้ทุกคนในหมู่บ้านรู้ว่าบ้านของตนไม่ใช่หมูที่รอให้คนมาเชือดการที่นางกู่ระรานแม่ของตนทำให้เขาได้เห็นว่าคนบ้านฉีคิดกอบโกยสิ่งที่ไม่ใช่ของตนเพียงใด ลู่ฉีก้าวขึ้นมายืนบังหน้านางจางเจียวซิ่นและลูจื้อแล้วแผ่ปราณของตนออกมาเพื่อปกป้องคนข้างหลังจากสายตาทุกคนในหมู่บ้านเมื่อทางบ้านฉีเห็นว่าที่บ้านจางเป็ผู้ฝึกตนเกือบทั้งบ้านจึงรู้ว่าตนเตะเจอตอเข้าให้แล้วจึงเดินมาข้างหน้าทุกคนแล้วยิ้มให้ทุกคนในบ้านจางแล้วพูดกับลู่ซิ่นด้วยใบหน้าที่ยิ้มไม่ถึงตา
"ลู่ซิ่นยังไงเราก็คนกันเองในเมื่อบ้านเ้าบอกว่าขายผักให้แก่ร้านค้าสกุลจูกับจวนนายอำเภอไป๋ข้าเองก็เชื่อใจบ้านจางของเ้าส่วนเื่ที่ยายเฒ่าบ้านข้าพูดออกไปคงเข้าใจบ้านเ้าผิดอย่าได้ถือสานางเลยนะ.เราคนกันเองทั้งนั้น"เมื่อเฒ่าจางกล่าวเสร็จแล้วจึงได้ดึงตัวลูกชายคนโตมาใกล้ตัว
"ชุนอี้เ้าขอโทษบ้านจางเสียเ้านี้นะไม่ฟังให้ดีก่อนก็รีบร้อนมาก่อเื่ที่บ้านจางเสียแล้วกลับบ้านไปข้าคงต้องทำโทษเ้าหน่อยแล้ว"ผู้เฒ่าฉีพลิกลิ้นโยนขี้ให้บุตรชายของตนหน้าตาเฉยลู่ซิ่นเมื่อเห็นผู้เฒ่าฉีพลิกลิ้นแล้วให้เกิดความรำคาญระคายสายตาจึงกล่าวอย่างตัดรำคาญ
"ในเมื่อพวกท่านเข้าใจผิดข้าก็ให้อภัยพวกท่านแต่ข้าหวังว่าต่อไปเราคงไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันอีก" เมื่อกล่าวเสร็จลู่ซิ่นจึงยกมือคาราวะผู้ฉี" งั้นข้าขอลา" แล้วเดินกลับเข้าบ้านของตนไปเมื่อลู่ซิ่นเดินกลับเข้าบ้านทุกคนจึงเดินตามกลับบ้านเช่นกันและเมื่อทุกอย่างคลีคลายชาวบ้านที่มุงดูจึงแยกย้ายบ้านใครบ้านมันและในคืนนั้นทุกคนในบ้านฉีก็ต้องเรียกแพทย์มาพบกลางดึกเนื่องจากอาการถ่ายท้องไม่หยุดทั้งครอบครัว และเื่นี้ทำคนในบ้านจางให้รู้ว่าอย่าทำให้ท่านย่าของอาลู่โกรธเป็อันขาดเพราะทุกความโกรธของท่านย่าอาจนำมาซึ่งความเจ็บป่วยของใครอีกหลายคนเพื่อนบ้านอย่างบ้านฉีเราสมควรลักพาตัวพวกเขาไปปล่อยป่าสักครั้งหนึ่งลู่ฉีได้คิดในใจหลังจากเดินเข้าอุโมงค์จื่อเถิงหลัวเพื่อฝึกพลังปราณของตนต่อ
4K
