ในขณะที่ระบบกับเสวี่ยหลินกำลังโต้เถียงกันอย่างดุเดือด ก็มีเสียงทุ้มใสซื่อดังขึ้น
"ภรรยา ฟื้นแล้วหรือ" ร่างบางหันไปหาต้นเสียงก็พบกับเ้าของใบหน้าคมดุ ดวงตาคมฉายแววใสซื่อ ขัดกับหน้าตาลิบลับ
"อืม....ข้าฟื้นแล้ว"
หมับ!
"ข้า...ฮึก..คิดว่าจะไม่ได้เจอภรรยาอีกแล้ว" ร่างบางถึงกับทำตัวไม่ถูกเมื่อร่างสูงโถมตัวกอดเขาแน่นจนหายใจไม่ออก
"จ..เ้า..ป..ปล่อยข้าก่อน" ร่างบางพยายามดันตัวร่างสูงออกไปแต่ไม่เป็ผล หลังจากนั้นเขาก็รู้สึกว่าหายใจสะดวกขึ้นและอ้อมแขนแกร่งก็คลายกอดเขาลง
"เ้า ชื่ออะไร" ร่างบางถามชื่อร่างสูงทั้งๆที่รู้อยู่แล้วแต่เขาไม่อยากให้ผิดสังเกต
"ข...ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้ว่าตัวเองชื่ออะไร" หยางจิ่นเอียงคออย่างน่ารักด้วยความสงสัย แววตาฉายความสงสัยปนอยากรู้
สาบานเลย! เมื่อกี้เสวี่ยหลินรู้สึกถึงฟิวหมาน้อยจากร่างสูง งื้อ...เ้าหมาน้อย~
"งั้นข้าเรียกเ้าว่าอาหยางก็แล้วกัน" ร่างสูงยกยิ้มอย่างยินดีด้วย เขาจะได้มีชื่อเป็ของตัวเองแล้ว
"เหนื่อยไหม เ้าเฝ้าข้าอย่างนี้ทุกวันเลยหรือ" จู่ๆร่างบางก็ถามขึ้นมาทำเอา หยางจิ่นงงไม่น้อย
"ไม่เหนื่อยหรอก ข้าเฝ้ารอที่ภรรยาลืมตาทุกวันเลย" หยางจิ่นพูดเสียงใสพลางยิ้มให้ร่างบางอย่างอารมณ์ดี แต่คนที่ได้เห็นรอยยิ้มแสนสดใสนี่สิถึงกับชะงักไปไม่ถูกเลย
"อะแฮ่ม ข้าหิวแล้ว" อยู่ดีๆก็เปลี่ยนเื่ซะงั้น เสวี่ยหลินเฉไฉเปลี่ยนเื่กลบเกลื่อนอาการไปไม่ถูกของตัวเอง
{เขินก็บอกมาเถอะครับ สามีคุณไม่รู้หรอก ใส่ซื่อเหมือนเด็ก 6 ขวบขนาดนั้น}
'ไม่ใช่เื่ของแกระบบ' ร่างบางถลึงตาใส่เ้าก้อนกลมที่บังอาจมาแซวเขา
"ภรรยาหิวแล้วหรือ! เดี๋ยวข้าไปเอาผลไม้ป่ามาให้นะ" ว่าแล้วร่างสูงก็วิ่งตึงตังลงจากกระท่อมไป ระบบเมื่อเห็นว่าทางสะดวกแล้วจึงรายงานเื่แม่เลี้ยงใจร้ายให้แก่เ้านายของตนฟัง
{โฮสต์ครับ ตอนที่คุณรับผมไปสอดแนมจวนของอดีตตระกูลของคุณ พอจะรู้เื่บางอย่างในอดีตที่แม่เลี้ยงของคุณเคยทำไว้}
"เื่อะไร" ร่างบางเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นมาอย่างแปลกใจ เมื่อระบบสืบเื่ในอดีตของแม่เลี้ยงของตน
{แม่ของคุณไม่ได้ป่วยตาย แต่ถูกฆ่าตายต่างหาก} เมื่อได้ยินคำพูดของระบบ ฉับพลันความรู้สึกสายหนึ่งวิ่งเข้ามาในหัวใจความแค้น ที่ทะลักเข้ามาในหัวใจเขาจนเก็บไม่อยู่ ความรู้สึกของเ้าของร่างทำเอาเขาควบคุมไม่อยู่
"ไม่เป็ไรไม่เป็ไร" ความรู้สึกของเ้าของร่างบอกกับเขาว่าต้องแก้แค้น น่าแปลกทั้งๆที่เขากับเ้าของร่างก็คือคนคนเดียวกันแต่ทำไมเขารู้สึกว่าเ้าของร่างยังอยู่ใกล้ๆเขา
{ก็เพราะเป็ดวงิญญาดวงเดียวกันยังไงหรือครับ คุณทั้งสองคนเป็ิญญาดวงเดียวกัน แต่ถูกจับแยกออกจากกัน พูดง่ายๆก็คือคุณทั้งสองคนเป็เหมือนแฝดกันแต่ต่างภพ ต่างยุคสมัย ต่างโลก ิญญาของเ้าของร่างเก่ายังไม่เข้าสู่วัฏสงสารเพราะยังไม่ถึงเวลาอันควรของเขา แต่ิญญาของเ้าของร่างไม่ได้อยู่ที่ภพภูมินี้แล้ว เนื่องจากิญญาของฝาแฝดคุณเป็คนดีเขาจึงไปอยู่ในภพภูมิที่ดี แต่ไม่รู้ว่าเื่ในอดีตของแม่เลี้ยงของคนถูกเปิดเผยหรือเปล่าถึงทำให้คุณรู้สึกถึงดวงิญญาของเขา} ระบบอธิบายยืดยาวหวังให้เ้านายเข้าใจ แล้วร่างบางก็เข้าใจจริงๆ เื่แก้แค้นน่ะเขาแก้แค้นแน่ แต่เขาไม่อยากให้ิญญาอีกครึ่งหนึ่งของเขาต้องจมอยู่กับความแค้น มันไม่เป็ผลดีต่อดวงิญญาอีกครึ่งหนึ่งเลย
"เื่แก้แค้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้ฉันยังมีพลังไม่มากพอ คงต้องหาทางเพิ่มพูนพลังก่อน"
{คงต้องเป็อย่างนั้นล่ะครับโฮสต์ แล้วนอกจากนี้คนก็ต้องทำเป้าหมายของระบบให้สำเร็จ}
"แล้วเป้าหมายของนายจำเป็ต้องมีฉันด้วยหรือ" ร่างบางถามเ้าก้อนกลมด้วยความแปลกใจ
{จำเป็ต้องมีสิโฮสต์ ทั้งเบื้องบนเห็นว่าในโลกนี้ขาดแคลนบุคลากรทางการแพทย์ ระบบแม่จึงสร้างระบบขึ้นมาและให้ระบบเลือกผู้ที่เหมาะสมให้มาทำภารกิจของระบบในครั้งนี้}
"แล้วนายก็เลือกฉัน" ร่างบางถอนหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน เพราะแทนที่เขาจะได้ไปเกิดกับต้องมาติดแหง็กอยู่ในโลกใบนี้
{ก็ตอนนั้นมีแต่คนที่ตายคนเดียวนี่นา ระบบไม่เห็นคนอื่นแล้วก็เลยเลือกคุณมานี่ไง} คำตอบของเ้าก้อนกลมนี้ช่าง.....อยากจะจับก้อนกลมๆนั่นขยำให้แหลกคามือ
"แต่ฉันไม่ได้จบแพทย์ ไม่มีความรู้เื่แพทย์เลย เพราะฉันจะเป็หมอในโลกใบนี้ได้ไง" เสวี่ยหลินพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ เขาจบบริหารธุรกิจนะ มันคนละทางกับสิ่งที่ระบบอยากให้เขาเป็จริงๆ
{ไม่ต้องห่วงเลยครับ คุณแค่ให้ระบบสแกนร่างกายคนไข้แล้วระบบก็วินิจฉัยอาการของคนไข้ คุณก็บอกวิธีรักษาคนไข้ตามที่ระบบบอกก็แค่นั้นเอง แล้วอีกอย่างคุณก็ต้องเก็บสมุนไพรมารักษาคนไข้ด้วยตัวเอง ซึ่งระบบมีสวนสมุนไพรสำเร็จรูปให้} ว่าแล้วเจอก้อนกลมก็เปิดภาพให้เ้านายเห็นสวนสมุนไพรที่ว่างเปล่าไม่มีสมุนไพรอยู่ในนั้นเลย
"การหาสมุนไพรก็ต้องเข้าป่าสิ" การเดินป่าเป็สิ่งที่เขาไม่ถนัดที่สุด เพราะเขาไม่ชอบกิจกรรมเคลื่อนไหวทุกชนิด
{คุณมีพลังเวทย์อยู่จะไปกลัวอะไร อย่าป๊อดหน่อยเลยหน่า} เสวี่ยหลินพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่รู้สึกอะไรกับน้ำเสียงเหยียดหยามของเ้าก้อนกลม ว่าแต่หยางจิ่นเอาผลไม้นานจัง ไปตามดีไหมนะ
"มาแล้ว! " พูดไม่ทันขาดคำร่างบางที่กำลังลุกจากเตียงเพื่อไปตามร่างสูง เ้าตัวก็เดินมาพร้อมกับผลไม้ในตะกร้าสาน
"ผิงกั่ว" ร่างบางพูดขึ้นมาอย่างแปลกใจเมื่อเห็นแอปเปิลแดงเต็มตะกร้าสาน 'ลูกสวยๆทั้งนั้น หยางจิ่นไปเก็บมาจากไหน' ร่างบางกล่าวขึ้นในใจด้วยความแปลกใจ
{สามีคุณเป็คนดวงดีมากเลยนะ ที่ได้ผลไม้ล้ำค่าจากป่าอาถรรพ์}
'ผลไม้ล้ำค่า? '
{ช่าย! แอปเปิลแดงในป่าอาถรรพ์มีสรรพคุณลึกลับเพิ่มพลังงานและพลังเวทย์ แล้วยังช่วยเสริมร่างกายให้กลับมามีพลังด้วย แต่คนอื่นไม่มีใครรู้หรอกเพราะไม่มีใครเข้ามาเก็บในป่าอาถรรพ์หรอก} ป่าอาถรรพ์ ชื่อนี้เขาพอคุ้นๆจากความทรงจำอยู่บ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าผลไม้ธรรมดาที่หาพบได้ทั่วไปพอมาอยู่ในป่าอาถรรพ์แล้วจะกลายเป็ผลไม้วิเศษ
{แหม! สามีคุณเป็คนดวงดี หน้าตาก็ดี หุ่นก็น่ากิน ได้สักครั้งจะตั้งใจเรียน} เสวี่ยหลินพยายามแล้วนะ พยายามที่จะไม่กลอกตาเป็เลขแปดให้กับความบ้าผู้ชายของระบบ
'น้อยๆหน่อย ระบบ นี่ระบบแม่สร้างนายขึ้นมาให้มีนิสัยแบบนี้หรือ'
{ว่ากันว่า....ระบบจะเลือกเ้านายที่มีนิสัยเหมือนกัน นี่พูดลอยๆนะไม่ได้กระทบใคร}
'ไอ้!!! .....'
2K
