บทที่ 18 หัวหน้าหน่วยที่ 1 คนใหม่
หลังห้องเรียนห้องหนึ่งที่อยู่ติดกับห้องน้ำชาย ซึ่งเป็สถานที่รวมตัวกันของแก๊งตาผี หรือหน่วยที่ 1 ของแก๊งปะเหลียนแฟมิลี่ หลังจากที่หน่วยนี้ได้เกิดการแตกแยกออกเป็สองฝั่ง ทำให้พวกเขาเหลือกันเพียงสิบกว่าคน แดง...หัวหน้าแก๊งก็ไม่ได้ย่อท้อหรืออะไร เขาก็ยังทำหน้าที่เหมือนเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือนิสัย จากที่เคยเกเรชอบทำร้ายคนอื่น ตบตีผู้หญิง ไถ่เงินเด็กนักเรียน ตอนนี้นิสัยแบบนั้นได้หายไปหมดแล้ว กลายเป็คนนิ่ง ๆ ไม่ชวนเพื่อน ๆ ไปหาเครื่องทะเลาะวิวาทอีกเลย เอาแต่นั่งอยู่หลังห้อง เรียนก็ไม่เรียน ได้แต่นั่งซึมไปวัน ๆ คงเป็เพราะรู้สึกผิดที่ไล่ทิมออกจากแก๊งไป จึงไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรอีกต่อไปเลย
เพื่อน ๆ ของแดงแจกจ่ายบุหรี่มาจุดสูบจนหมดไปมวลแล้วม่วลเล่า จนเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง วัยรุ่นคนหนึ่งในกลุ่มหันไปมองตามเสียงบางอย่างที่เขาได้ยิน ครู่หนึ่งก็ปรากฏกลุ่มวัยรุ่นที่อยู่โรงเรียนเดียวกันมาล้อมกลุ่มพวกเขาไว้ จากนั้นคนอื่น ๆ ก็รู้สึกตัวกันทุกคน เหลือแต่แดง เขายังไม่รู้ตัวเลยว่าถูกกลุ่มวัยรุ่นราวสามสิบคนมาล้อมกลุ่มพวกเขาไว้ พอคนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดสะกิดให้เงยหน้าขึ้นมาสังเกต เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะใอะไรแต่อย่างใด ได้แต่ะโลงจากโต๊ะเก่า ๆ ที่ขึ้นไปนั่งลงมายืนเผชิญหน้ากับฝ่ายศัตรู ไม่นานก็มีใครคนหนึ่งเดินแซกฝูงวัยรุ่นเข้ามาประชันหน้ากับแดง ทำให้แดงถึงกับตะลึงเหงื่อตกไหลลงไปที่คอ แล้วเอ่ยชื่อขึ้นมาอย่างไม่อยากเชื่อ
ไอ้ปุ๊!!
คนที่ยืนตรงหน้ายิ้มมุมปาก สายตาสำรวจร่างกายของแดงอย่างดูถูกดูแคลน จากนั้นก็พูดขึ้นมา
"ใช่..กูเอง ปุ๊ คนที่มึงไม่เคยเห็นหัวกูเลยไง!"
"มึงมาที่นี่ มึง้าอะไร!"
"กู้าตำแหน่งหัวหน้าหน่วยที่ 1 แทนมึงไง" ปุ๊ตอบกลับไปอย่างหยามเกียรติ ตามองดูเหงื่อที่ไหลท่วมหน้าของแดง "มึงกลัวเหรอแดง..."
หน้าขมวดขึ้นมาทันใด เขากำหมัดแน่นกัดฟันด้วยความโกรธที่ยังหาที่ลงไม่ได้
"มึง..! ไอ้ปุ๊" พูดจบเขาก็เหวี่ยงหมัดใส่โหนกแก้มปุ๊ทันที
ตุ๊บบบ!!
ปุ๊ล้มลงไปกับพื้น มือสองข้างกุมหน้าที่โดนเหวี่ยงหมัดใส่ แล้วกลิ้งไปกลิ้งมาอย่างเ็ป ทันใดนั้น เพื่อน ๆ ของปุ๊ก็พุ่งเข้าใส่แดงทันที และวินาทีนั้นเพื่อน ๆ ของแดงก็วิ่งเข้าสู้เพื่อช่วยแดงออกมาจากตีนนับหกสิบข้างที่กำลังโหมเข้าใส่
ตุ๊บบ ตั๊บบ นับครั้งไม่ถ้วนที่โรมรันกันสู้ แยกไม่ออกเลยว่าฝ่ายไหนเป็ฝ่ายไหน แต่ที่โชคร้ายไปกว่านั้น ฝ่ายปุ๊ต่างพาอาวุธกันครบไม้ครบมือกันทุกคน ทำให้ฝ่ายแดงที่สู้ไม่ได้อยู่แล้วยิ่งสู้ไม่ได้เข้าไปใหญ่
ปั๊บบ ๆ ปังง ๆ !!
เสียงอาวุธที่กระทบิัของมนุษย์ดังปนกันเป็พันละวัน เพียงแค่นี้ก็รู้ถึงสภาพของฝ่ายแดงว่าเป็แบบไหนต่อไป
ระหว่างพักเที่ยง ท็อปกับจีนเดินถือจานอาหารไปนั่งที่โต๊ะแถวสุดท้าย ซึ่งตอนนี้มีกริ้นท์ แบงค์ แจ๊ค ธีและมิ้นท์นั่งรออยู่ก่อนแล้ว พวกเขาทั้งสองคนจึงลงไปนั่งด้วยกัน แต่ด้วยที่ทิศทางที่เธอเดินมาอยู่ใกล้ที่ว่างข้างกริ้นท์ เธอสะอึกไปขณะหนึ่งแล้วเปลี่ยนทิศทางเดินแซกไปนั่งข้าง ๆ แบงค์
"ที่ว่างตรงนั้นมีทำไมเธอไม่นั่ง ทำไมต้องเดินอ้อมมานั่งตรงนี้ด้วย" แบงค์ถามอย่างไม่ได้คิดอะไร
"ทำไม..ก็ฉันอยากนั่งตรงนี้ นายจะทำไม!"
"ก็ไม่ทำไมหรอก ก็เห็นเธอยอมเดินอ้อมมาซะไกล ฉันเลยสงสัยทำไมไม่ไปนั่งที่ว่างข้างกริ้นท์"
"ยุ่งน่ะ!!" พูดจบเธอก็เหลือบไปมองที่หัวโต๊ะที่ตอนนี้มีกริ้นท์นั่งอยู่ จากนั้นก็หันกลับมาแล้วนั่งลงข้าง ๆ แบงค์
แบงค์หันมองกริ้นท์ที จีนที สลับกันไปมา แล้วรู้สึกว่าสองคนนี้ทำตัวแปลก ๆ แต่ก็นึกขึ้นมาได้ว่าเขาทั้งสองคนไม่ลงรอยกันมาก่อนแล้ว จึงไม่แปลกใจอะไรที่จีนไม่อยากนั่งข้างกริ้นท์ แต่ลึก ๆ แล้วเขาก็ยังรู้สึกแปลกใจไม่หาย ซึ่งปกติแล้วทั้งสองคนต้องทะเลาะกันเป็ประจำ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เลย ทั้งสองคนเหมือนอยากอยู่ห่าง ๆ กันมากกว่า แบงค์เลิกสนใจ แล้วหันมาหยิบช้อนตักข้าวเข้าปากคำโต เพราะมันไม่ใช่เื่ที่เขาจะต้องมาสนใจด้วยเลย
ระหว่างที่พวกเขารับประทานอาหารกันอยู่นั้น ธีก็เป็คนเอ่ยขึ้นมาก่อน ทำให้เพื่อน ๆ ทุกคนต่างหันมาสนใจกันเป็พิเศษแทน
"เออนี่..กริ้นท์ ชุดที่สั่งตัดเสร็จแล้วนะ เดี๋ยวเย็นนี้พวกเราไปดูด้วยกัน"
"จริงเหรอธี..." แบงค์ดูสนใจมากเป็พิเศษยิ่งกว่าใคร
"ชุดอะไรเหรอแบงค์" จีนเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พลางหันมองคนนู้นที คนนี้ที ราวกับอยากรู้ด้วยเหมือนกันว่าชุดที่พวกเขาพูดถึงคือชุดอะไร
"นั่นสิ...ชุดที่นายพูดถึงมันคือชุดอะไร" แจ็คถามเสริมมาอีกคน ไม่แปลกที่เขาจะไม่รู้ เนื่องจากคนที่รู้เื่ที่ธีพูดถึงมีแต่กริ้นท์กับแบงค์และเขาเองเพียงสามคนเท่านั้น ทำให้คนอื่น ๆ ที่สงสัยอยู่ย่อมอยากรู้ด้วยเหมือนกัน
"แล้วพวกนายสั่งตัดทั้งหมดกี่ชุดล่ะ" กริ้นท์ถามกลับไปอีกครั้งโดยที่ไม่เปิดโอกาศให้คนอื่น ๆ ได้รู้คำตอบเลย
"ทั้งหมดเจ็ดชุด" ธีเป็คนตอบคำถาม
"ก็เป็ชุดของนาย ฉัน แจ็ค ธีและก็ท็อป" แบงค์เสริมคำตอบมาอีกคน กริ้นท์นับนิ้วตามที่แบงค์พูดชื่อแล้วเอะใจขึ้นมา "แต่ตามที่นายพูดชื่อมามันมีแค่ห้าคนไม่ใช่เหรอ
"นั่นน่ะสิ" ท็อปก็สงสัยเหมือนกัน ทั้ง ๆ ที่ตนก็ไม่รู้ว่าทั้งสามพูดถึงชุดอะไร แม้แต่แจ็คที่ครั้งนี้ก็ยังไม่ได้ร่วมด้วยกับเพื่อนก็ยังสงสัยเหมือนกัน "แล้วอีกสองชุดล่ะ..เป็ของใคร"
ธีก็จนคำตอบเหมือนกัน ถึงแม้ว่าเป็คนสั่งตัดเอง แต่เขาก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมต้องเป็เจ็ดชุด
"ก็ไม่รู้สิ...ฉันเห็นว่าเลขเจ็ดมันสวย เลยสั่งตัดเจ็ดตัวไปเลย" เป็คำตอบที่เขาสามารถสรรหามาได้ในวินาทีนั้น "ที่เหลือก็แล้วแต่พวกนายแล้วกันว่าจะให้ใครใส่"
จีนยังหันมองคนนู้นที คนนี้ที ฟังแต่ละคนพูดกันจนยาว แต่ยังไม่มีใครหันมาตอบคำถามเธอเลยสักคน
ผั๊วะ!!
โครมมม!!
แบงค์โดนจีนตบจนหน้าคว่ำลงไปในจานอาหาร จนเม็ดข้าวเเละเศษอาหารกระจัดกระจายเต็มโต๊ะ เนื่องจากเธอวีนที่ไม่มีใครหันตอบคำถามเธอเลยสักคน กริ้นท์กระอักกระอ่วนหันไปมองมิ้นท์ช้า ๆ เพราะเธอนั่งอยู่ข้าง ๆ เขาคิดว่ามิ้นท์อาจจะวีนเหมือนกันกับจีนก็ได้ แต่หน้าตาเธอปกติเลยโล่งใจขึ้นมาได้เปราะนึง หากที่ตรงนั้นถ้าเป็เขาเองนั่งอยู่ จีนอาจไม่ยั้งมือเลยก็ได้
"อะไรของเธอเนี่ย..!" แบงค์พูดมาพลางปัดเศษอาหารตามหน้าตามตัวออก
"ขอโทษ..! ก็ไม่มีใครตอบคำถามฉันเลยหนิ"
แจ็คกับเพื่อน ๆ คนอื่น ๆ ยิ้มหน้าเหยเกเหงื่อตกท่วมใบหน้า "โชคดีที่ฉันนั่งอยู่ตรงนี้"
"ใช่...หากเป็รุ่นพี่กริ้นท์คงโดนหนักกว่านี้แน่"
กริ้นท์กลืนน้ำลายไปเฮือกใหญ่ มิ้นท์เห็นเพื่อนสาวทำตัวไม่ดีนัก ไม่มีความเป็กุลสตรีเลย เธอจึงว่าจีนไปยกใหญ่
"อะไรของเธอเนี่ยจีน...ทำอย่างนั้นไม่สมกับเป็ผู้หญิงเลยนะ แล้วอีกอย่าง..เธอจะเกลียดจะแค้นอะไรกริ้นท์เขานักหนา"
หน้าของจีนเหี่ยวลงเพราะรู้สึกผิดที่ทำไปเหมือนกัน ด้วยความที่เสียหน้าเลยขอโทษออกมาคำนึง แล้วหยิบจานข้าวสบัดหน้าเดินออกไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
"เดี๋ยวผมดูเธอเอง" ท็อปบอกกับทุกคน แล้วหยิบจานอาหารวิ่งตามไป
ณ โรงเรียนร้างที่อยู่ในตัวเมืองปะเหลียน ซึ่งเป็สถานที่กบดานของแก๊งปะเหลียนแฟมิลี่ ตอนนี้เด็กวัยรุ่นมากหน้าหลายตามารวมตัวกันนับหกสิบคน ชายร่างใหญ่สวมเสื้อยืดกางเกงยีนส์สีดำเดินมายืนอยู่ตรงหน้าของวัยรุ่นที่ยืนเรียงแถวกันราวกับว่ากำลังเข้าแถวหน้าเสาธงยังไงยังงั้น ชายคนนี้สวมสร้อยคอเป็ข้อโซ่เส้นใหญ่หลายเส้นรวมกันอยู่บนคอ อีกทั้งยังมีกำไลโซ่ที่ข้อมือทั้งสองข้างโดยที่ไม่รู้สึกเลยว่ามันมีน้ำหนักมากไปหรือเปล่า
"ทุกหน่วยมากันครบรึยัง" เสียงใหญ่ ๆ น่าเกรงขามของเขาเอ่ยถามคนใกล้ตัว
"ยังขาดหน่วยที่หนึ่งครับ" ชายตัวเล็กร่างผอมบางสวมชุดนักเรียนญี่ปุ่นสีดำตอบกลับไป เขาคนนี้เป็คนที่ชอบนักเลงยากูซ่ามาก ไม่ว่าจะทำอะไร แต่งตัวแบบไหน ก็ต้องลอกเรียนแบบมาหมดทุกอย่าง
"ไอ้แดงมันมัวไปทำอะไรอยู่วะ!!" ชายมีโซ่เต็มตัวบ่นอย่างไม่พอใจ
"พอดีหน่วยที่หนึ่งได้แยกออกเป็สองฝั่งไปแล้วครับ เลยยังตกลงกันไม่ได้ จึงอาจเป็เหตุผลที่ทำให้มารวมตัวกันช้าก็ได้ครับ"
"ทั้งแต่เมื่อไหร่! ทำไมถึงเป็อย่างนั้นไปได้"
ชายสวมชุดนักเรียนญี่ปุ่นจึงอธิบายเื่ราวภายในแก๊งที่เกิดขึ้นให้ฟังอย่างละเอียด
"ั้แ่หน่วยที่หนึ่งพ่ายแพ้ให้กับแก๊งปะเหลียนเอสคอร์ท พวกเขาก็แตกคอกันแยกออกเป็สองฝั่ง จนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังตกลงกันไม่ได้เลยครับ"
"ให้ตายสิเ้าพวกนี้!!"
สิ้นเสียงของชายร่างใหญ่คนนี้ก็มีเสียงย้ำเท้าเดินเข้ามาหลายคู่ ทุกคนหันไปมองก็เห็นปุ๊นำทีมเดินมายืนรวมตัวกัน มีลูกน้องตามหลังมานับสามสิบคน ซึ่งตอนนี้ทุกหน่วยมารวมตัวกันครบแล้ว โดยมีหน่วยที่ 1 ไปถึงหน่วยที่ 7 เรียงจากซ้ายไปขวา แต่ละหน่วยนั้นมีกองกำลังไม่ต่ำกว่าสิบคน จากเมื่อก่อนหน่วยที่ 1 มีกันมากกว่ายี่สิบคน แต่ตอนนี้เหลือกันแค่สิบกว่าคนเท่านั้น คงเป็เพราะพวกเขาได้แตกออกเป็สองฝั่ง จึงทำให้มารวมตัวกันได้ไม่ครบทุกคน
"แล้วไอ้แดงล่ะ!" ชายร่างใหญ่หัวหน้าแก๊งเอ่ยถามเมื่อหน่วยที่ 1 เข้าแถวอย่างเป็ระเบียบ
ปุ๊ยิ้มมุมปากหันมองไปที่หน่วยอื่น ๆ ก่อนหันมาตอบคำถาม "แดงได้ถอนตัวไปแล้วครับ..ตอนนี้ผมได้เสียงจากการโหวตให้เป็หัวหน้าคนต่อไปครับ"
"ชั่งเถอะ...มาเข้าเื่กัน"
ชายหัวหน้าแก๊งเลิกสนใจแล้วเอ่ยพูดกับทุกหน่วยเกี่ยวกับเื่ที่นัดรวมตัวกัน ส่วนปุ๊ดีใจมากเป็พิเศษ เนื่องจากเขาได้ขึ้นเป็หัวหน้าหน่วยอย่างเต็มตัวสักที
"ก้าวเเรกของเราสัมฤทธิ์ผลแล้ว ก้าวต่อไปคือการขึ้นเป็หัวหน้าแก๊งนี้ให้ได้"
"อีกสองอาทิตย์เราจะเริ่มทำศึกกับพวกมันแล้ว ขอให้ทุกคนพักผ่อนให้เต็มที่" คำสุดท้ายที่ชายหัวหน้าแก๊งะโบอก ก็ทำให้สมาชิกแก๊งทุกคนะโชื่อแก๊งกันดังสนั่นหลาย ๆ รอบ
"ปะเหลียนแฟมิลี่ ปะเหลียนแฟมิลี่ ๆๆ "
••••• Silver Bullet •••••
3K
