ตลอดเวลาที่นลินนั่งจัดการกับอาหารเช้าอยู่ภาคินคอยเฝ้าป้วนเปี้ยนอยู่ไม่ห่างเขาไม่รู้สึกหิวเพราะได้ข้าวเหนียวหมูปิ้งรองท้องไปแล้ว เขาไม่อยากให้หญิงสาวคลาดสายตาไอ้ครั้นจะให้นั่งร่วมวงมองเธอกินมันก็ออกจะแปลกๆ อยู่เลยแยกออกมานั่งมองอยู่ห่างๆ แต่ดูเหมือนนลินเองก็คอยมองเขาอยู่ตลอดเวลาเช่นเดียวกัน
" นี่ลุง! ไม่มีอะไรจะทำหรือไงมาคอยนั่งฝั่งฉันอยู่ได้ทำเอากับข้าวฉันหมดอร่อยหมด" ในที่สุดนลินก็เป็ฝ่ายพูดออกมาเมื่อทนกับสายตาที่นั่งจ้องกันอยู่ไม่ไหว
" ก็ถ้าฉันไม่เฝ้าเธอไว้เธอก็แอบไปไร่ชาไม่บอกฉันน่ะสิ"
" โอ๊ย...ใครเขาจะทำอย่างนั้นก๊านนน.." หญิงสาวปฏิเสธเสียงสูง
" เธอไงเพราะฉะนั้นฉันจะนั่งเฝ้าอยู่อย่างนี้แหละ"
" ตามใจ! " นลินพูดพลางกัดแตงกวาแรงกว่าที่ควร
นงพะงามองเด็กทั้งสองคนที่ะโคุยกันเนื่องเพราะคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวตัวเตี้ยบนชานบ้านส่วนอีกคนอยู่ที่แคร่ใต้ต้นไม้ข้างล่างแล้วอมยิ้ม แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรทำเป็นิ่งเสีย
...บ้านของเธอคงจะไม่เงียบเหงาอีกต่อไปแล้วสินะ
พอจัดการมื้ออาหารเสร็จนลินก็เข็นรถมอเตอร์ไซค์กลางเก่ากลางใหม่ออกมาจากใต้ถุนบ้านภาคินมองแล้วให้นึกเอะใจอะไรบางอย่าง
" มีมอเตอร์ไซค์แล้วทำไมเมื่อเช้าไม่ขับไปปล่อยให้ผมเดินตั้งเป็กิโล"
" ก็อยากให้ลุงได้ออกกำลังกายไงเช้าๆ อากาศดีจะตายแล้วลุงเดินคนเดียวเมื่อไหร่ฉันก็เดินกับลุงด้วยไม่เห็นเหรอ"
ภาคินคิดตามแล้วเห็นจริงตามนั้นเลยไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงด้วยอีก
" ขึ้นมาสิจะได้รีบไปกัน"
นลินขึ้นคร่อมรถทำหน้าที่เป็คนขับพลางเรียกให้ชายหนุ่มขึ้นซ้อนท้ายแต่ภาคินยังรีๆ รอๆ ทำหน้าเหมือนกำลังลำบากใจ
" จะดีเหรอ"
" ก็แล้วทำไมถึงจะไม่ดีล่ะรีบๆ ขึ้นมาเถอะน่าเสียเวลา" หญิงสาวพูดอย่างรำคาญ
ภาคินถอนหายใจ...นี่หญิงสาวลืมไปหรือเปล่าว่าเขาเป็ผู้ชายให้เขาเป็คนขี่เองยังดีซะกว่าแต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มส่อแววอารมณ์เสียขึ้นเรื่อยๆ ก็นึกอยากสั่งสอนคนทำเป็เก่งบ้างเลยยอมขึ้นซ้อนท้าย
" ตามใจคุณแล้วกันแต่เกิดอะไรขึ้นอย่ามาว่าผมนะผมเตือนคุณแล้ว" ภาคินพูดพลางยิ้มอย่างเ้าเล่ห์
นลินไม่เข้าใจความหมายของชายหนุ่มแต่ก็ี้เีเกินกว่าจะคิดตามเลยปล่อยให้มันผ่านไป แต่ขี่ไปได้ยังไม่ทันพ้นปากทางบ้านนลินก็ร้องลั่นเมื่อภาคินยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาเกาะเอวเธอไว้แน่น
" เฮ้ย! จับอะไรของลุง! "
" ก็เอวไงหรือจะให้เรียกไขมันส่วนเกินก็ได้ดูสิเป็ชั้นเชียว" ภาคินพูดพลางจับเอวที่เป็ชั้นน้อยๆ ของหญิงสาวเล่น
" ไอ้บ้า! ไอ้ลุงโรคจิต! รีบเอามือออกไปเลยนะไม่งั้นเจอดีแน่! "
" โอเค...ไม่แกล้งแล้ว" ภาคินยกมือทั้งสองข้างขึ้นเป็สัญญาณสงบศึกเมื่อนลินลงจากรถมายืนเงื้อง่ามือเอาเื่อยู่ข้างๆ
นลินมองคนที่ขอสงบศึกอย่างไม่ค่อยไว้ใจนักตอนนี้เธอเข้าใจความหมายของชายหนุ่มแล้ว เขาเตือนเธอแล้วจริงๆ แต่เป็เธอเองที่เปิดโอกาสให้เขาได้แกล้งเธอ
เขาคงจะเอาคืนเื่ที่เธอเรียกเขาว่าลุงสินะ อีตาคุณหนูของคุณย่านงพะงานี่เ้าเล่ห์จริงๆ แถมยังเ้าคิดเ้าแค้นเป็ที่สุด!
" ขึ้นมาสิไม่รีบไปแล้วเหรอ"
ภาคินถามหญิงสาวด้วยหน้าตาที่พาซื่อเป็ที่สุดแต่นลินรู้...เขาย้อนเธอ!
" ไปแต่ไม่ขับแล้วจะเป็คนซ้อน"
" ไม่เอาผมขับไม่เป็ถ้าคุณไม่ขับก็คงต้องเดินไป" ภาคินไม่ยอมเพราะตอนนี้เขาเองก็ไม่ได้อยากเป็คนขับเป็คนซ้อนสนุกกว่ากันตั้งเยอะ...
นลินยกมือขึ้นเกาหัวอย่างหงุดหงิดตัวเองที่ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ต้องยอมเขาถ้าเธอคิดอยากจะไปให้ถึงไร่ชาเร็วๆ
" เออฉันขับให้ก็ได้แต่ลุงห้ามมาจับเอวฉันนะจะเป็ชั้นไขมันก็ไม่ได้ไม่อย่างนั้นฉันเอาลุงตายแน่! "
" โอเค...ไม่จับก็ไม่จับ"
" สัญญาก่อนสิ"
ภาคินกระแอมแล้วยกมือขึ้นมาชูสามนิ้วพลางพูดอย่างขึงขังเหมือนตอนปฏิญาณตน
" กระผมจะไม่จับเอวหรือชั้นไขมันของคุณนลินผมขอสัญญาด้วยเกียรติของลูกเสือสามัญครับกระผม! "
นลินมองชายหนุ่มอย่างงงๆ ปนหมั่นไส้บทจะขี้เล่นก็ทำเอาเธอปรับอารมณ์ไม่ทันเลยจริงๆ พอเจอเข้ากับมุขปฏิญาณตนหญิงสาวเลยยอมขึ้นนั่งทำหน้าที่เป็สารถีต่อแต่พอหญิงสาวออกรถเท่านั้นภาคินก็ยกมือขึ้นมาจับไหล่เธอทันที
นลินหันขวับกลับมามองทางด้านหลังตั้งใจจะต่อว่าแต่แล้วก็ต้องชะงักพูดอะไรไม่ออกเมื่อหน้าของภาคินอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบจนรู้สึกได้ถึงไออุ่นของลมหายใจ นลินใจนเกือบทำรถคว่ำดีที่ภาคินช่วยเอาขายันแล้วประคองรถไว้ได้ทัน
" เป็บ้าอะไรรถเกือบล้มแล้วเห็นไหม! "
นลินยังคงอึ้งๆ กับเหตุการณ์เมื่อครู่อยู่เลยตอบออกไปอย่างลอยๆ
" ก็...เมื่อกี้..."
" ผมก็ไม่ได้จับเอวคุณแล้วไงชั้นไขมันคุณผมก็ไม่ได้แตะผมแค่เกาะไหล่คุณเท่านั้นไม่งั้นจะให้ผมจับอะไรเป็ที่ยึดล่ะผมก็กลัวตกเหมือนกันนะ"
" คือ...เปล่าฉันไม่ได้ว่าอะไรแต่เมื่อกี้...โอ๊ย! ช่างมันเถอะ! "
นลินเหมือนจะพูดกับตัวเองมากกว่าพูดกับชายหนุ่มแล้วพยายามดึงสติตัวเองกลับมาก่อนจะกลั้นใจทำหน้าที่เป็สารถีอีกครั้ง
ภาคินรอจนมั่นใจแล้วว่ารถคงไม่ล้มแน่เลยปล่อยมือออกจากแฮนด์รถที่ตัวเองประคองไว้พลางอมยิ้ม
...มีความเป็ผู้หญิงเหมือนกันนี่ยายบัวแล้ง...
1K
