แสงสว่างค่อยๆ ลดลง...
ภาพเบื้องหน้าค่อยๆ ปรากฏ...
ตอนนี้พวกเขากำลังอยู่บนหอคอยสักแห่ง บริเวณรอบๆ ดูไม่กว้างมากนัก
นอกจากคบเพลิงรอบๆ แล้วก็มีเพียงทางเดินเป็เหมือนสะพานหินพาดยาวไปยังกำแพงของป้อมปราการทรงโค้งอันใหญ่โตโอบรอบหอคอยเคลื่อนย้ายเป็รูปครึ่งวงกลม
ดูเหมือนแท่นศิลาเคลื่อนย้ายแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็ส่วนหนึ่งในระบบรักษาความปลอดภัยให้อยู่นอกตัวปราสาทไว้ก่อน
“ไปกันเถอะ”
การ์เล็ตชูป้ายสัญลักษณ์บางอย่างขึ้นเหนือหัว และเดินนำขบวนกลุ่มหนุ่มสาวไปตามสะพานหิน
ยามรักษาการณ์บนกำแพงปราสาทรอบด้านค่อยๆ ลดธนูลง หลังจากได้รับสัญญาณป้ายที่การ์เล็ตชูขึ้น
ลีออนสังเกตเห็นว่า ตลอดสะพานหินมีหน้าไม้กึ่งอัตโนมัติเป็ระบบรักษาความปลอดภัยตลอดทาง นอกจากนั้นยังมีพื้นหินบางจุดที่อาจจะเป็กลไกของระบบรักษาความปลอดภัยบางอย่าง นั่นคือเท่าที่เขาสังเกตเห็น เขามั่นใจว่าที่นี่ต้องมีระบบรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดจนบุคคลภายนอกไม่กล้าเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตอย่างแน่นอน
เมื่อเดินมาสุดทางของสะพานหิน ประตูเหล็กบานใหญ่เบื้องหน้าค่อยๆ เปิดออกราวกับมีกลไกควบคุมจากที่ไหนสักแห่ง กลุ่มนักเดินทางก้าวเข้าสู่ประตู ด้านในเป็ห้องทึบทรงกลม มีแท่นศิลาเคลื่อนย้ายอยู่ตรงกลาง แต่รูปอักขระโบราณดูจะแตกต่างจากที่เคยเห็น
แอ๊ดดดดด...ตึงงงง แกร๊ก...แกร๊ก...แกร๊ก...คลิก...
ประตูทางเข้าปิดลง กรงเหล็กหนาเคลื่อนลงมาปิดซ้อนอีกชั้น
เหล่าผู้ไม่คุ้นเคยหันควับกลับไปดูด้วยความใ ก่อนจะเดินต่อไปเพราะไม่มีท่าทีกังวลของการ์เล็ต
“ที่นี่จะเป็แท่นศิลาเคลื่อนย้ายแบบพิเศษสำหรับใช้ในปราสาทแห่งนี้เท่านั้น เราสามารถใช้มันเพื่อเคลื่อนย้ายไปที่ต่างๆ ในปราสาทนี้ที่มีอักขระแบบเดียวกันได้”
การ์เล็ตอธิบายหลังจากเห็นลีออนสังเกตลายอักขระบนพื้นหินที่พวกเขายืนทับอยู่อย่างจริงจัง
“ไปยังปราสาทผู้ฝึกตน”
การ์เล็ตประกาศก้องด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย
“รับทราบ”
เสียงก้องกังวานของผู้ดูแลสะท้อนมาจากที่ไหนสักแห่งในห้องนั้น บ่งบอกว่ามีผู้ควบคุมการใช้งานอยู่เื้ั
วิ้งวิ้งวิ้ง...วิ้งวิ้งวิ้ง...
ตอนนี้พวกเขาถูกย้ายมายังห้องโถงทรงกลมสูงใหญ่ โอ่อ่ากว้างขวาง ภายในปราสาทตกแต่งสวยงามแต่เรียบง่ายสบายตาให้บรรยากาศอบอุ่นและรู้สึกปลอดภัย เหมาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่ต้องมาอยู่ในสถานที่อันไม่คุ้นเคย มีช่องทางด้านขนาดกว้างสูงใหญ่เป็ซุ้มประตูโค้งรอบห้องโถง 6 ทาง
“ทางนี้จ๊ะ”
การ์เล็ตเดินนำทุกคนไปยังช่องทางที่ด้านข้างซุ้มประตูมีป้ายลูกศรนำทางเขียนว่า [ที่พักสำหรับผู้ฝึกตน]
ตลอดทางมีรูปติดผนังสวยงามทั้งขนาดเล็กและใหญ่ มีหินสลักอักษรอธิบายเื่ราวความหมายของรูปภาพนั้นๆ สลับกับประตูห้องพักไปเรื่อยๆ ทั้งด้านซ้ายและขวา
“ไปละ”
เอเดรียนเดินก้าวเร็วขึ้นนำไปเพื่อเข้าห้องพักของตน
“พาลีออนไปด้วย ดูแลเขาดีๆ ล่ะ”
การ์เล็ตะโตามหลังไป
“ที่นี่พักห้องละ 2 คน ลีออนอยู่ห้องเดียวกับเอเดรียนละกันนะ...แม้เขาจะดูขี้หงุดหงิด แต่ก็เป็คนดีนะ”
การ์เล็ตจับไหล่ของลีออนพรางบอกเขาด้วยความอ่อนโยน
“ส่วนไลลากับเอสต้าก็ห้องตรงข้ามนี้เลย พักผ่อนกันตามสบาย แล้วพรุ่งนี้ฉันจะมาเรียกนะ”
เอสต้าพูดด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ััได้ถึงความห่วงใย
ลีออนเข้าไปในห้องพักที่มี 2 เตียง แยกกันคนละฝั่ง มีห้องน้ำอยู่ตรงกลางตรงข้ามกับประตู เป็ห้องธรรมดาไม่ได้ใหญ่มาก แต่นั่นก็ดีมากพอสำหรับการพักผ่อนให้คลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทางอันโหดร้ายที่เพิ่งผ่านมา
เอเดรียนไม่ได้พูดอะไรกับลีออนแม้แต่คำเดียว เขาแค่เหลือบมองไปยังหอกที่ลีออนพิงไว้กำแพงใกล้เตียงก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป เหมือนเขาจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่มีคนอื่นเข้ามาใช้ห้องพักที่เขาอยู่คนเดียวมาทั้งสัปดาห์ ในขณะที่ไลลาและเอสต้าพูดคุยทำความรู้จักกันมากขึ้น
เช้าวันใหม่...การ์เล็ตพาลีออนและสองสาวไปแนะนำให้รู้จักกับสถานที่ต่างๆ ในปราสาทผู้ฝึกตน
“เป็อะไรรึเปล่าลีออน ดูเหมือนเธอกำลังคิดอะไรอยู่เลย”
ไลลาถามลีออนขณะเดิน เมื่อสังเกตว่าเขาดูเหม่อๆ
“แค่เป็ห่วงแม่น่ะครับ”
ลีออนตอบเสียงเรียบๆ
“ไม่ต้องคิดมากนะ อย่างที่บอกแหละ แม่ของเธอต้องรู้เื่เหล่านี้บ้างไม่มากก็น้อย”
การ์เล็ตปลอบใจ ลีออนพยักหน้ารับเบา ๆ
การ์เล็ตพาทุกคนไปทานข้าวที่ [ห้องอาหาร] ดูเรียบง่ายสบายๆ อาหารถูกเตรียมไว้ให้ไปตักกันทานได้เองแบบมื้อเข้าตามโรงแรมทั่วไป หลังจากนั้นก็พาไปดู [ห้องสมุด] เป็ห้องชั้นเดียว มีหนังสือประมาณยี่สิบกว่าตู้ได้ ถือว่าธรรมดาทั่วไป ไม่มีอะไรพิเศษ หลังจากนั้นจึงพาไปยัง [เขตธุรการ] ที่นี่เป็ส่วนสำคัญส่วนนึงเลยก็ว่าได้ จะติดต่อเื่อะไรก็แล้วแต่ ก็ต้องมาที่นี่ รวมถึงการซื้อขายของต่างๆ และการอัพเกรดเหล่าอาวุธยุทโธปกรณ์ก็เช่นกัน ระหว่างการสำรวจทำให้รู้ว่ามีเหล่าผู้มาใหม่ได้มาอยู่ที่นี่อีกหลายสิบคนเลยทีเดียว
ฮี่ยยย...ย่ะห์...
เสียงการใช้กำลังมากมายเกิดขึ้นในห้องถัดไป
“นี่เป็ [เขตฝึกฝน] ไม่ว่าจะเป็ความสามารถแขนงไหน ก็รวมอยู่ในเขตนี้ แต่อาจจะมีแบ่งโซนไปตามห้องเฉพาะต่าง ๆ อีกที”
การ์เล็ตอธิบายพรางมองไปทางเอเดรียนที่กำลังฝึกขว้างมีดใส่หุ่นไม้อยู่
หุ่นไม้ที่อยู่บนกลไกระบบขับเคลื่อน นอกจากจะเป็เป้าเคลื่อนไหวชั้นดีแล้ว ยังมีระบบเก็บคืนมีดและเรียบเรียงส่งคืนไปยังผู้ฝึกราวกับลานโบว์ลิ่งก็ไม่ปาน
สถานที่แห่งนี้ดูจะครึกครื้น มีผู้คนหลายสิบมารวมกันอยู่ที่ห้องนี้ห้องเดียว ดูเหมือนที่นี่จะเป็ลานฝึกเบื้องต้นของปราสาทแห่งนี้ มีฝึกการต่อสู้พื้นฐานทุกรูปแบบ ทั้งการต่อสู้มือเปล่า อาวุธสั้นยาว เวทมนต์ หรือความสามารถพิเศษต่างๆ ก็มีให้เห็น
“ที่นี่คือโซนสุดท้ายที่พวกเธอจะได้ใช้งาน เพราะเขตสุดท้ายคือ [เขตเฉพาะกิจ] พูดง่ายๆ ก็คือผู้ไม่มีกิจธุระ ห้ามเข้าโดยไม่ได้รับอนุญาตนั่นเอง พวกอาจารย์ก็พักอยู่ที่นั่นเช่นกันนะ”
การ์เล็ตอธิบายพรางยิ้มด้วยสีหน้าเอ็นดู
“เอาล่ะ...ใครอยากฝึกอะไรก็ตามสบายเลยนะ จะมีการวัดผลเพื่อไปยังปราสาทผู้เริ่มต้นทุกครึ่งเดือน...ซึ่งก็คือพรุ่งนี้”
การ์เล็ตตบมือพูด ดูเหมือนได้เวลาจริงจังของทุกคนซักที
“ส่วนไลลา...มากับฉันจ๊ะ”
การ์เล็ตเรียกไลลาด้วยรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น ก่อนจะพาไลลาเดินไปยังห้องฝึกพิเศษที่ไกลออกไป
“ค่ะ”
ไลลาตอบรับ ก่อนจะโบกมือและส่งรอยยิ้มที่แสนน่ารักให้กับเพื่อนๆ แล้วเดินตามการ์เล็ตไป
“งั้นไว้เจอกันนะ”
เอสต้าะโบอกลีออนพรางส่งยิ้มหวานมาให้ลีออน ก่อนจะรีบวิ่งไปโซนฝึกเวทมนต์เบื้องต้น
ลีออนได้แต่ยืนโบกมือเขินๆ ให้ทุกคน แล้วยืนมองรอบๆ ไปสักพัก ก่อนจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้
“งั้นก็...”
ลีออนเดินหันหลังกลับ แล้วค่อยๆ เดินออกจากเขตฝึกฝนไป…!!!
966
