ตอนนั้นเป็เหตุการณ์ที่ซานชิงได้กลับไปที่สำนักนักปราบอสูรนางเห็นเพื่อนร่วมสำนักนอนตายเกลื่อนกลาด นางไม่อาจสอบถามใครได้เลยเพราะไม่มีผู้รอดชีวิตสักคน จนกระทั่งนางได้ยินเสียงต่อสู้กันระหว่างท่านเ้าสำนักเจียงกู่กับเฉียนว่าน
“มันเกิดอะไรขึ้นเ้าคะท่านเ้าสำนัก” ซานชิงะโถาม
“อสูรผู้พิทักษ์ของเ้าออกอาละวาดฆ่าลูกศิษย์ข้าตายหมดน่ะสิซานชิง” ท่านเ้าสำนักกล่าวอย่างเอาเื่
“อย่าไปเชื่อมันมันเป็ฝีมือของเ้าสำนักของเ้าต่างหาก” เฉียนว่านเถียง
การต่อสู้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเพราะฝีมือเหนือชั้นทั้งคู่ผลสุดท้ายเฉียนว่านสามารถใช้ดาบแทงไปที่อกของท่านเ้าสำนักและดึงดาบกลับจนเขากระอักเืนอนไปกองกับพื้น
ซานชิงใรีบวิ่งเข้าไปดูอาการ
“ท่านเ้าสำนักท่านต้องไม่ตายนะ” ซานชิงเสียใจมากรีบเข้าไปขวางและผลักชายคนรักไม่ให้เข้าใกล้“อย่าเข้ามานะ”
“เ้าต้องเชื่อข้านะเ้าสำนักของเ้าไม่ใช่คนดี” เฉียนว่านกล่าว
“ซานชิง ซานชิงน้องรัก”ท่านเ้าสำนักกล่าวด้วยน้ำเสียงอันแ่เบา
ซานชิงรีบเข้าไปประคอง “ท่านเ้าสำนัก ทำใจดีๆไว้เ้าค่ะ”
“เ้าหนีไปซะ เฉียนว่านอาจฆ่าเ้าด้วยหนีไปเร็วเข้า” ท่านเ้าสำนักกล่าวและผลักซานชิงให้หนีไป
“ไม่! ข้าไม่หนี ข้าจะพาท่านไปรักษาตัว” ซานชิงพยายามประคองให้ท่านเ้าสำนักลุกขึ้นแต่ไม่เป็ผล
“ข้าไม่ไหวแล้วลาก่อนน้องสาวของพี่” ท่านเ้าสำนักสิ้นใจโดยพลัน
“ม่าย! ฮือ ฮือ พี่เจียงกู่ ท่านต้องไม่ตาย ฮือ ฮือ” เหมือนความแค้นบังตาทำให้ซานชิงจับกระบี่เข้าต่อสู้กับเฉียนว่าน
แต่เฉียนว่านทำได้แต่รับมือ เขาไม่ยอมชักดาบต่อสู้กับนางและสุดท้ายซานชิงก็จ่อกระบี่ไปที่คอของเฉียนว่าน
“ทำไมเ้าไม่สู้”ซานชิงมีน้ำตาคลอ
“ข้าไม่มีวันทำร้ายเ้า ข้ารักเ้ามากนะซานชิงเ้าเชื่อข้าสักครั้งได้มั้ย เ้าสำนักเป็ผู้เข่นฆ่าลูกศิษย์ของตัวเองเขาดูดลมปราณลูกศิษย์ ข้าเห็นกับตา” เฉียนว่านกล่าว
“อย่าแต่งเื่หลอกข้าเลยเฉียนว่านตายซะเถอะ” ซานชิงไม่ยอมฟัง
แต่แล้วฉากความผูกพันระหว่างนางกับเฉียนว่านก็ผุดขึ้นในหัว นางเคยกอด เคยหอม เคยจับมือและเคยจูบกับเฉียนว่าน นั่นมันทำให้ซานชิงฆ่าคนรักไม่ลงจริงๆ
ซานชิงวางกระบี่ทิ้งลงพื้นและไล่เฉียนว่านไป “ไปซะเฉียนว่านอย่าให้ข้าเห็นหน้าเ้าอีก”
เฉียนว่านกำลังเดินเข้าไปหาแต่นางกลับถอยหลังและเบือนหน้าหนี
“ข้าไปก็ได้รักษาตัวด้วย ลาก่อน ซานชิง” เฉียนว่านรู้สึกเ็ปใจที่หญิงในดวงใจไม่ยอมเชื่อเขาแถมไล่เขาอย่างไม่ใยดี
ความใจอ่อนของซานชิงทำให้นางรู้สึกผิดที่ไม่อาจแก้แค้นให้กับท่านเ้าสำนักและเพื่อนร่วมสำนักได้
ดังนั้นซานชิงจึงยอมละทิ้งความเป็นักปราบอสูรโดยการไปจำนำกระบี่ปราบมารที่โรงรับจำนำของท่านผู้เฒ่าหลีจู่สร้างตำรานักปราบอสูรอาคมขึ้นมา เขียนลายแทงเพื่อให้ชนรุ่นหลังตามหาตำราและศึกษาคาถาอาคมและสุดท้ายนางก็ใช้วิชาลืมอดีตเพราะนางรู้สึกเจ็บช้ำที่คนรักทรยศเข่นฆ่านักปราบอสูรนั่นทำให้ซานชิงความจำเสื่อมและกลายเป็ยาจก
******************************************************
ณ มิติปัจจุบัน
เฉียนว่านได้กลิ่นของซานชิงที่บ้านร้างเขาจึงรีบเข้าไปก็เห็นซานชิงนอนสลบอยู่บนพื้น
“เ้าเป็อะไรไปน่ะซานชิงตื่นสิ ซานชิง ซานชิง” เฉียนว่านเขย่าตัวหญิงสาวแต่นางก็ยังไม่รู้สึกตัวอยู่ดี
“ไม่มีประโยชน์หรอกนางถูกขังในมิติฝัน และนางก็จะกลายเป็เ้าหญิงนิทราไปตลอดกาล”
“เ้าเป็ใครและทำไมต้องทำร้ายนางด้วย” เฉียนว่านสงสัย
“ข้าคืออสูรความฝันซานชิงเป็นักปราบอสูร ใครๆก็อยากทำร้ายนางทั้งนั้น” อสูรสาวกล่าว
เฉียนว่านคิดว่าถ้าอยากให้ซานชิงฟื้นต้องกำจัดอสูรความฝันเสียก่อน เลยเข้าจู่โจมอสูรหญิงชุดขาวผมยาว
อสูรความฝันใช้ผ้ายาวต่อสู้กับเฉียนว่านนานพอสมควรและนางกำลังจะเป็ฝ่ายเพรี่ยงพร้ำ สักพักเ้านายของนางก็สื่อจิตเรียกตัวให้นางกลับ
“ข้าสนุกพอแล้วลาก่อน” อสูรความฝันกล่าว
“เ้าไปไหนไม่ได้ข้าไม่ยอมปล่อยเ้าไป” เฉียนว่านพยายามวิ่งเข้าไปแต่ไม่ทันเพราะอสูรความฝันแว๊บหายตัวไปทันที
เฉียนว่านรีบวิ่งเข้าไปดูอาการของซานชิงก็พบว่านางกำลังนอนร้องไห้ เฉียนว่านจึงเช็ดน้ำตาให้
ผ่านไปไม่นานซานชิงก็ค่อยๆรู้สึกตัวตื่น พอนางเห็นว่าชายตรงหน้าเป็ใครนางก็รีบผลักเขาออกทันที
“ไปให้พ้น” ซานชิงแสดงทีท่ารังเกียจ
“ทำไมเ้าถึงมีท่าทีแบบนั้น”เฉียนว่านสงสัย
“ใช่สิเ้าฆ่าท่านเ้าสำนักและเพื่อนร่วมสำนักของข้า ข้าจะฆ่าเ้าเพื่อแก้แค้น” ซานชิงมีท่าทีโกรธเกรี้ยว
“ความทรงจำของเ้าฟื้นขึ้นมาแล้วงั้นหรือ”เฉียนว่านกล่าว
ซานชิงไม่ตอบ นางรีบจับกระบี่เข้าจู่โจมเฉียนว่านทันที
“เ้าชักดาบสิ”ซานชิงไม่อยากเป็ฝ่ายรุกฝ่ายเดียว
“ข้าเคยบอกเ้าแล้วว่าข้าจะไม่ทำร้ายเ้า” เฉียนว่านกล่าว
“อย่าคิดว่าข้าจะใจอ่อนกับเ้าอีก” ซานชิงทิ้งกระบี่ หยิบธนูปราบมารและหยิบดอกธนูที่ผูกติดกับยันต์จากนั้นก็ท่องคาถายิงไปที่ไหล่ของเฉียนว่าน
นั่นทำให้เฉียนว่านค่อยๆกลายเป็หินใน่ที่เขายังพูดได้ก็เลยว่า “ข้าไม่ได้ฆ่าพวกเขามันเป็ฝีมือของเ้าสำนักของเ้า”
พอสิ้นเสียงเฉียนว่านก็กลายเป็หินทั้งตัว
ซานชิงมีน้ำตาคลอแต่ก็รีบตัดใจเพราะนางไม่เห็นจูหลิน เลยต้องรีบออกตามหา
******************************************************
จูหลินถูกอสูรค้างคาวจับตัวไปขังคุกแห่งหนึ่งพอนางมองเห็นเพื่อนร่วมคุกก็เลยว่า
“ปิงยี่ทำไมเ้าถึงอยู่ที่นี่” จูหลินใเมื่อเห็นเพื่อน
“จูหลิน เ้าเองงั้นหรือทำไมเ้าถึงโดนจับมาด้วยล่ะ” ปิงยี่กล่าว
797
