ค้นหัวใจนายตัวร้าย

ช่วงค่ำของวันสุดสัปดาห์เสียงเพลงที่ถูกเปิดคลอเบาๆดังออกมาจากห้องนอนของตะวันแต่ก็ไม่สามารถกลบเสียงของสาวร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงจ้องมองไปที่พี่ชายของเธอ

“ไม่อยากให้กลับเลย”ไนร่ามองดูพี่ชายที่กำลังพับเสื้อยืดสีฟ้า ด้วยสีหน้าที่เศร้า

“แป๊บเดียวก็จบได้กลับมาอยู่ที่นี่แล้ว” พี่ชายตอบน้องสาวแต่ก็ยังก้มพับเสื้ออยู่

“พี่ตะวันถามอะไรหน่อยสิ”

“ว่า”

“พี่มีแฟนยังอ่ะ”

“ไม่บอก” ตะวันทำน้ำเสียงและสีหน้าหยอกล้อน้อง

“เชอะ!” ไนร่าทำท่าทางงอน

“แล้วเราล่ะเป็นยังไงบ้าง?”

“กับพี่คิม โอเคหรือเปล่า?”ตะวันยิงคำถามใส่น้องสาว

“ก็ปกติค่ะ ไม่มีอะไร”

“งั้นก็ดีแล้ว”

“โตแล้วนะรักใครก็เลือกดีๆ พี่อยากเห็นไนร่ามีความสุข”พี่ชายจ้องมองใบหน้าของน้องสาวด้วยความเอ็นดู

“ไนร่ารักพี่นะ”

“พี่ก็รักไนร่าอยู่นี่ก็ดูแลพ่อกับแม่แทนพี่ด้วยนะ”

“รับทราบค่ะ”

“ไปนอนได้แล้วเดี๋ยวตื่นสายไม่รอนะ”

หลังจากที่พี่ชายพูดน้องสาวร่างเล็กก็รีบทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว

สนามบินเช้านี้ผู้คนมากมายหลายตาต่างก็เดินลากกระเป๋าใบใหญ่สวนเสกันไปมา ตะวันเดินลากกระเป๋าสีดำใบใหญ่เดินไปที่กลุ่มของเพื่อนเกือบยี่สิบกว่าคนและผู้ปกครองที่รอมาส่งเด็กๆ

“ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก” แม่ที่น้ำตาซึมบอกตะวันและสวมกอดเบาๆ

“ลูกไปเรียนจะร้องไห้ทำไมแม่” พ่อพูดแล้วหัวเราะ

“พ่อนี่! ก็แม่เป็นห่วงลูก” แม่หันไปดุให้พ่อเบาๆพร้อมเช็ดน้ำตา

พ่อและไนร่าหันไปมองหน้ากันแล้วหลุดขำออกมา

“โทรหาไนร่าบ่อยๆด้วยนะ”ไนร่าเดินเข้ามาสวมกอดพี่ชายเมื่อแม่ถอยห่างออกมา

“ครับผม” เขากอดน้องสาว

“โชคดีนะลูกถึงแล้วโทรมาบอกด้วยนะ” พ่อพูดแล้วลูบหัวตะวัน
“ผมไปก่อนนะครับ”ตะวันโบกมือให้กับครอบครัว หลังจากที่บอกลา เขาสวมกอดทุกคนเบาๆ ก่อนจะเดินห่างออกไปเพื่อเตรียมขึ้นเครื่อง

“เหงาแน่เลย” ไนร่าที่อยู่ในอ้อมกอดของพ่อ

“เหงาอะไรลูกพี่เค้าไปไม่นานเดี๋ยวก็กลับแล้ว”

“งั้นเราไปหาของกินอร่อยๆปลอบใจดีไหม?” พ่อหันไปถามแม่

“ดีเลยจ้ะพ่อ”

“วันนี้หนูมีนัดต่อกับเพื่อนแล้วค่ะอดเลย พ่อกับแม่ไปสวีทกันสองคนนะคะ”

“ลูกชายกลับไปเรียนแล้วลูกสาวก็ไปกับเพื่อน เราไปสวีทไหนกันดีนะแม่”พ่อที่พูดแล้วแอบยิ้ม

“สวีทอะไรกันเถียงกันน่าจะถูกกว่า” แม่หันไปบอกไนร่าด้วยใบหน้าที่เขิน

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่พ่อและแม่ของไนร่าก็เหมือนหนุ่มสาวที่ยังจีบกันตลอดเวลา ลูกสาวที่มองดู ก็อดแอบยิ้มให้กับความน่ารักของพ่อและแม่ไม่ได้

“อย่ากลับเย็นมากนะลูก”แม่บอกลูกสาวที่เพิ่งลงจากรถ

“ถ้าจะดึกโทรมานะเดี๋ยวพ่อออกมารับ”

“ค่ะพ่อ”

ไนร่าหันไปยิ้มให้กับพ่อและแม่ก่อนที่จะเดินเข้าห้างสรรพสินค้าและมุ่งตรงไปที่โรงภาพยนตร์

“มากันแล้วหรอ?” ไนร่าเดินไปหากัสและหวานที่กำลังนั่งก้มหน้าเล่นมือถือ

“มาแล้ว” หวานหันไปตอบ พร้อมชูตั๋วสามใบในมือ

“พี่ตะวันกลับแล้วหรอ?”

“ใช่ส่งแล้วก็ตรงดิ่งมานี่เลย เกือบไม่ทัน”

ไม่นานสามสาวก็เดินเข้าโรงภาพยนตร์พร้อมกับขนมและแก้วน้ำคนละใบ

“หนังสนุกมากๆ เลยเนอะ” ไนร่าหันไปคุยกับเพื่อนเมื่อหนังจบและมุ่งตรงไปที่โซนอาหาร

“สนุกมากๆตอนนี้ก็หิวมากๆ ด้วย” กัสพูดแล้วเอามือลูบที่ท้องของตนเอง

“ชาบูมั้ย?” หวานเอ่ยขึ้น

“ตามนั้น!” ทั้งสามพูดพร้อมกันและหัวเราะ

“ไนร่า” เสียงของผู้ชายดังขึ้นจากข้างหลัง

“พี่คิม”

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีจ้ะสาวๆ มาเที่ยวกันหรอ?”

“ใช่ค่ะพี่คิม” กัสตอบ

“ตะวันขึ้นเครื่องแล้วใช่มั้ยไนร่าพี่มีเรียนเช้าเลยอดไปส่งด้วยเลย”

“กลับแล้วค่ะ”

“แล้วนี่จะไปไหนกันต่อครับ?”

“กำลังจะไปกินชาบูกันค่ะ”

“พี่คิมไปด้วยกันมั้ยคะ?” กัสหันไปยิ้มหวานให้คิม

“ดีเลย พี่ก็ยังไม่กินงั้นมื้อนี้พี่ขอเลี้ยงนะ”

“ว้าว ใจดีจังเลยค่ะ”กัสทำตาเป็นประกาย

“ไม่เป็นไรค่ะพี่คิมพวกเราเกรงใจ” ไนร่ารีบพูดเพราะเกรงใจเขา

“นานๆทีไม่เป็นไรหรอกเนอะกัส หวาน”

“ใช่ค่ะพี่คิม” กัสและหวานรีบพูดประสานเสียงกัน

เมื่อมาถึงร้านกัสและหวานรีบไปนั่งข้างๆกัน โดยให้ไนร่านั่งติดกับคิมผ่านไปไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ ทุกคนต่างก็กินแล้วก็มีคำถามสลับกับเสียงหัวเราะบ้างเล็กน้อย

“พี่คิมมาเดินเล่นหรอคะ?”

“พี่มาซื้อของครับ” เขามองไปที่ถุงสีน้ำตาล

“ค่ะ”

“พี่คิม เรียนสายไหนคะ?” กัสถามและจ้องไปที่คิม

“พี่เรียนวิศวะครับ”

“ว้าว! เท่ห์ที่สุด” กัสที่ดูตื่นเต้นกับคำตอบ

“งั้นก็สาวๆ เยอะแน่เลยใครๆ ก็ชอบหนุ่มวิศวะ” หวานเอ่ย

“ไม่มีหรอกครับพี่ไม่มองใคร” คิมพูดแล้วหันมาจ้องที่ไนร่าแล้วเผยยิ้มออกมา

ไนร่าจึงยิ้มกลับให้เขาทำให้เพื่อนทั้งสองที่อยู่ในเหตุการณ์ถึงกับแซวเพื่อน ทำให้คิมยิ้มไม่หุบ

“แล้วกลับกันยังไงครับพี่ไปส่งมั้ย?” คิมหันไปถามสาวๆ ขณะที่กำลังเดินออกจากร้าน

“พ่อมารับค่ะ” หวานตอบ

“กัสกลับกับหวานค่ะแต่ไนร่าไม่มีรถกลับ” กัสรีบพูดแทนเพื่อน