บทที่ 24 เอาของฉันคืนมา
“ประธานฟู่ นี่มันเกินไปแล้วนะ” หลีเกอ ไม่คิดว่าเขาจะเล่นไม้นี้ “ไม่ใช่ว่าคุณบอกให้ฉันรีบจัดการเื่ในมือให้เสร็จ เพื่อจะได้ไปต่างประเทศคุยเื่ความร่วมมือกับคุณหรอกเหรอ?”
“คุณหลี ผมบอกตอนไหนว่าจะช่วยคุณฟรี ๆ”
“...”
พวกนายทุนนี่มันเ้าเล่ห์จริง ๆ!
หลีเกอพยายามหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบสติเอารมณ์ ฟู่ซือเหยียน ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย “คุณหลีจะให้ผมไปส่งที่โรงแรมไหนดีครับ หรือว่า…”
“รบกวนคุณฟูไปส่งฉันที่บ้านหน่อยนะคะ”หลีเกอ ยิ้มน้อย ๆ แต่เป็คำพูดถูกที่เธอกัดฟันพูดด้วยความโมโห แต่ตอนนี้เธอยังมีเื่สำคัญกว่าต้องจัดการ “ขอบคุณมากค่ะ”
“ไม่เป็ไร”
หลีเกอไม่ได้บอกที่อยู่กับคนขับรถ แต่สิบนาทีต่อมารถก็มาจอดอยู่หน้าประตูบ้านตระกูลฟู่
เมื่อเธอได้สติและกำลังจะหันไปถามชายหนุ่ม เธอก็เห็นเพียงท้ายรถเท่านั้น สายลมเย็นพัดมาที่ขาของเธอ เธอหันไปมองบ้านหลังที่มีไฟสว่างเปิดอยู่ สายตาของเธอเ็าขึ้นมาทันที
“แม่ ยังไม่นอนอีกเหรอคะ?” เมื่อเข้ามาในบ้านหลีเกอก็พบว่า หลัวหลานยังนั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น เธอมองไปที่ทางเข้าอีกทีไม่เห็นรองเท้าของฟู่อวิ๋นจือ จึงแน่ใจว่าฟู่อวิ๋นจือถูกฟู่ซือเหยียนเรียกตัวออกไปแล้ว
หลีเกอเข้าใจสถานการณ์แล้ว และในขณะเดียวกันก็รู้สึกขอบคุณฟู่ซือเหยียนเป็อย่างมาก
ก่อนที่จะกลับมาบ้าน หลีเกอยังกลัวว่าถ้าฟู่อวิ๋นจืออยู่บ้านจะทำอะไรไม่สะดวก แต่ไม่คิดว่าฟู่ซือเหยียนจะจัดการทุกอย่างไว้ให้แล้ว ราวกับว่าเขารู้ว่าเธอจะทำอะไรและเดินไปทางไหน
“ฉันนอนไม่หลับน่ะ” หรืออาจเป็เพราะหลีเกอท้องอยู่จึงทำให้หลัวหลาน มีท่าทีดีขึ้นกว่าเดิมมาก ไม่ได้ทำหน้าเ็าอีกต่อไป “เธอท้องอยู่อย่าไปเที่ยวเตร่ข้างนอกสิ ถ้าเป็อะไรขึ้นมาจะทำยังไง?”
“ฉันระวังตัวอยู่แล้วค่ะ ลูกจะไม่เป็ไรแน่นอน” หลีเกอยิ้มเล็กน้อย แล้วนั่งลงข้าง ๆ หลัวหลาน
“แม่คะ ฉันอยากขอยืมเงินแม่หน่อยน่ะค่ะ”
เมื่อหลีเกอพูดถึงเื่เงินสีหน้าของหลัวหลานก็เปลี่ยนไปทันที “ฉันไม่มีเงิน! เธอแต่งงานกับอวิ๋นจือมานานขนาดนี้แล้ว เงินของพวกเธอก็ดูแลกันเอง ฉันเคยเอาเงินของพวกเธอไปบ้างไหม?”
หลีเกอไม่รู้ว่าแม่สามีมีหน้ามาพูดแบบนี้ได้ยังไง
ตอนที่เธอแต่งงานกับฟู่อวิ๋นจือใหม่ ๆ แม่สามีก็พูดเื่เงิน เื่ความจนต่อหน้าเธออยู่เสมอ บอกว่าไม่มีหน้าไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ เธอเลยให้เงินแม่สามีไป
ต่อมาแม่สามีก็ยังไม่พอใจ ทุกเดือนต้องพูดเป็นัย ๆ อยู่หลายครั้ง แถมยังงอแงอีกฟู่อวิ๋นจือก็ไม่สนใจ สุดท้ายก็กลายเป็ว่าทุกเดือนเธอต้องให้เงินแม่สามีครึ่งหนึ่งเป็ประจำ
หลีเกอพยายามเก็บซ่อนความเกลียดชังในดวงตาของเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแ่เบาว่า “แม่คะ หนูไม่มีทางเลือกจริง ๆ แม่ของหนูป่วยหนักมาก ถ้าไม่จ่ายค่ารักษา หมอจะไล่แม่ของหนูออกจากโรงพยาบาล”
“ฉันไม่มีเงิน!” ไม่ว่าหลีเกอจะพูดยังไงหลัวหลานก็ยืนกรานว่าไม่มีเงิน “เธอนี่ก็แปลกนะ ย้ายแม่เธอไปรักษาที่โรงพยาบาลเล็ก ๆ ไม่ได้หรือไง จะได้ไม่ต้องเสียเงินเยอะ”
หลีเกอสงสัยว่าแม่สามีของเธอคงจะความจำเสื่อม ตอนที่หลัวหลาน ปวดเอวแล้วไปโรงพยาบาล เธอไม่สามารถไปเยี่ยมแม่สามีที่โรงพยาบาลได้ทันทีเพราะงานยุ่ง หลัวหลานก็ต่อว่าต่อขานพยาบาลต่าง ๆ นานา
ทั้ง ๆ ที่เป็แค่อาการป่วยเล็กน้อย แต่กลับยืนกรานที่จะอยู่โรงพยาบาลครึ่งเดือน ทำการตรวจร่างกายทั้งหมด โดยเธอเป็คนจ่ายค่าใช้จ่ายทั้งหมด แต่ตอนนี้กลับพูดจาใจร้ายออกมาได้
“ไปโรงพยาบาลเล็กก็ต้องใช้เงินเหมือนกันค่ะ” ในเมื่อแม่สามีพูดจาไม่ดีก่อน หลีเกอก็ไม่มีอะไรต้องเกรงใจแล้ว “หลายปีมานี้แม่เอาเงินจากหนูไปอย่างน้อยก็เป็แสนแล้ว แล้วยังจะบอกว่าไม่มีเงินอีกเหรอคะ?”
แม่สามีเหมือนถูกไฟลนก้นรีบลุกพรวดจากโซฟา แล้วชี้หน้าด่าหลีเกอ “ดีนักนะ ตอนนี้เธอจะมาคิดบัญชีกับฉันใช่ไหม เธอแต่งงานกับลูกชายฉัน ก็เท่ากับว่าฉันเป็แม่เธอ เธอให้เงินฉันมันไม่ควรหรือไง?”
“หนูนับถือแม่เหมือนเป็แม่จริง ๆ แต่แม่เคยหนูเป็ลูกสะใภ้บ้างไหม? แม่ของหนู้าเงินรักษาตัว แต่ดูสิ่งที่แม่พูดออกมาแต่ละคำสิ เหมือนอยากแช่งให้แม่ของหนูเป็อะไรไปซะอย่างนั้นแหละ”
หลัวหลานคิดไม่ถึงว่าหลีเกอที่ปกติเป็คนอ่อนโยน ไม่กล้าเถียงเธอ แต่คืนนี้กลับกล้าต่อล้อต่อเถียงกับเธอ หลีเกอพูดจนเธออึ้งไปชั่วขณะลืมด่าไปเลย
หรือว่าเธอกำลังฝันอยู่?
หลีเกอลุกขึ้นยืนถามอย่างใจเย็นว่า “สรุป เื่เงิน แม่จะให้หรือไม่ให้คะ?”
“ไม่มี!” หลัวหลานหน้าถอดสี อาจเป็เพราะยังอึ้งที่หลีเกอกล้าเถียงเธอ “หลีเกอ ถ้าเธอไม่อยากใช้ชีวิตกับลูกชายฉันก็บอกมาตรง ๆ แล้วก็ไปหย่าซะ!!”
“ฉันรักอวิ๋นจือขนาดนี้ แถมตอนนี้เรามีลูกด้วยกันแล้ว ทำไมจะต้องหย่ากันด้วยล่ะคะ?” หลีเกอยิ้มเล็กน้อย เธอรู้ว่าถ้าไม่ใช้วิธีที่รุนแรงหน่อย ให้ตายยังไงหลัวหลานก็คงไม่ยอมคืนเงินให้เธอแน่
หลีเกอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า เปิดวิดีโอเพื่อให้หลัวหลานดู
ตอนแรกหลัวหลานไม่รู้ว่าหลีเกอกำลังทำอะไรอยู่ แต่พอเห็นตัวเองในวิดีโอ เธอก็เข้าใจทันที รีบพุ่งเข้ามาคิดจะแย่งโทรศัพท์มือถือของหลีเกอ แต่หลีเกอก็หลบได้ทัน
“วิดีโอแบบนี้ไม่ได้มีแค่คลิปเดียวนะคะ หนูยังมีอีกเยอะ…ลองคิดดูเล่น ๆ สิคะ ว่าถ้าหากเพื่อน ๆ ของคุณแม่เห็นและรู้ว่าคุณแม่โกงไพ่ทุกครั้งที่เล่นกับพวกเขา แถมยังขโมยของพวกเขาอีก พวกเขาจะคิดยังไงกันน้าา?”
“แก แก แก แกพูดบ้าอะไรฮะ! วิดีโอพวกนั้น แกไปจ้างคนตัดต่อแน่ ๆ!” หลัวหลานะโด่าด้วยความโมโห แต่ในใจก็หวาดกลัวสุดขีด จึงตรงเข้าไปข่วนและจิกตีหลีเกอ “นังสารเลว!”
ตอนที่หลัวหลานพุ่งเข้ามา หลีเกอก็ไม่ได้เกรงใจเช่นกัน เธอจึงถีบเข้าที่ข้อพับของหลัวหลานไปหนึ่งที
“โอ้ย!”หลัวกลานล้มลงไปกับพื้น หน้าผากไปกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะจนเป็แผล เืไหลอาบ
“เื! เื!” หลัวหลานเห็นว่าตัวเองเืไหล จึงกรีดร้องขึ้นมา “รีบพาฉันไปโรงพยาบาลเร็ว!”
คนใช้หลายคนได้ยินเสียงเอะอะจากห้องด้านข้าง จึงรีบพากันวิ่งมาที่ห้องนั่งเล่น หลีเกอมองพวกคนรับใช้ด้วยสายตาเ็า คนรับใช้ที่ตั้งใจจะเข้ามาช่วยต่างก็รู้สึกหวาดกลัว ทุกคนจึงทำเหมือนไม่เห็นอะไร แล้วก็เดินจากไป
หลีเกอนั่งยอง ๆ อยู่หน้าแม่สามีด้วยสีหน้าอ่อนโยน “แม่คะ หนูมีวีแชทของเพื่อน ๆ คุณแม่ทุกคน ถ้าคิดว่าวิดีโอเป็ของปลอมงั้นลองให้ฉันส่งให้พวกเขาดู ให้พวกเขาช่วยกันตรวจสอบดูดีไหมคะ?”
“หลีเกอ เธอมันใจร้ายยิ่งกว่าสัตว์!” แม่สามีเอามืออุดแผลที่หน้าผาก และตัวสั่นด้วยความโมโห “ลูกชายฉันดีกับเธอขนาดนี้ เธอยังกล้ารังแกแม่ของเขาอีก!”
“แม่คะ ใครกันแน่ที่ใจร้ายยิ่งกว่าสัตว์ หนูว่าแม่น่าจะรู้ดีกว่าหนูอีกนะคะ” หลีเกอหยิบโทรศัพท์มือถือของแม่สามีมายื่นให้เธอ “ตอนนี้โอนเงินมาให้หนู 150,000 หยวน ไม่งั้นหนูจะส่งวิดีโอไปในกลุ่ม”
พรุ่งนี้ที่โรงแรมยังมีละครดี ๆ ให้ดูอีก เธอไม่อยากเสียเวลากับหลัวหลานแล้ว
หญิงสาวรู้สึกง่วง อยากจะนอนแล้ว
หลัวหลานคิดว่าหลีเกอแค่ขู่เธอเล่น แต่ไม่คิดว่าหลีเกอจะส่งวิดีโอนั้นให้เพื่อนของเธอต่อหน้าต่อตา สีหน้าของหลัวหลานตื่นตระหนกทันที
“ฉันโอนแล้ว! ฉันโอนแล้ว!” หลัวหลานต้องดิ้นรนอย่างหนักกว่าจะเข้ามาอยู่ในวงการนี้ได้ เธอสามารถอวดอ้างกับญาติพี่น้องเ่าั้ได้ หากใครรู้ว่าเธอโกงไพ่ เธอคงจะเสียหน้าไปตลอดชีวิต
หลัวหลานแบ่งเงินออกเป็สามส่วน และรีบโอนเงินจำนวน 150,000 หยวนให้หลีเกออย่างรวดเร็ว จากนั้นจ้องมองไปที่หลีเกอด้วยสายตาแข็งกร้าว “ฉันโอนให้แล้ว ตอนนี้ลบวิดีโอได้หรือยัง?”
“การโอนเงินตอนตีสามมักจะล่าช้า ไว้ฉันได้รับเงินแล้วค่อยว่ากัน” หลีเกอเก็บโทรศัพท์มือถือแล้วลุกขึ้นยืน
หลัวหลานไม่คิดว่าจะถูกหลีเกอหลอก เธอโกรธจนด่าทอออกมาเป็ชุด แต่ดันข้อเท้าแพลงจนลุกขึ้นไม่ได้
หลังจากได้เงินคืนมาแล้ว หลีเกอก็ไม่ได้อยู่ที่บ้านตระกูลฟู่ต่อ ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเธออีกต่อไปแล้ว ยิ่งเธออยู่ที่นี่ก็ยิ่งรู้สึกขยะแขยง จึงกลับไปที่โรงแรมเดอะเมโทรโพลิแทน อีกครั้ง เพื่อขอเปิดห้องพักกับพนักงานต้อนรับ
“คุณ หลีเกอ ใช่ไหมคะ?” พนักงานต้อนรับส่งคีย์การ์ดให้หลีเกออย่างคล่องแคล่ว “นี่เป็ห้องที่เพื่อนของคุณจองไว้ให้ บอกว่าถ้าคุณมาถึงก็ให้คุณเข้าพักได้เลยค่ะ”
8084 อยู่ตรงข้ามห้อง 8082 พอดี
หลีเกอเห็นคีย์การ์ดใบนี้ถึงไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็ฝีมือของฟู่ซือเหยียน เธอแปลกใจเล็กน้อย เธอไม่ได้บอกว่าจะกลับมาที่โรงแรมนี้อีก แต่ทำไม ฟู่ซือเหยียนถึงจัดห้องพักให้เธอ?
เมื่อนึกถึงความเฉลียวฉลาดของฟู่ซือเหยียนแล้ว หลีเกอก็เหงื่อแตกพลั่ก แผนของเธอกลับถูกเขามองออกทั้งหมดงั้นเหรอ?
457
