ตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ By ไป๋เยวี่ยกวง

      แต่แล้วเขาก็เอะใจเกี่ยวกับตัวเขาเอง

      เว่ยซินเหลียน ดูมือ ดูแขน และผิวพรรณของตัวเอง มันเหมือน ....

      "นี่มันเกิดอะไรขึ้นอีกวะ!! "

      จากนั้นเขารีบลุกขึ้น และเดินไปหากระจกแต่ในห้องนี้ไม่เห็นมีกระจกเลย มองซ้ายแลขวา จากนั้นก็ ....

      "นี่ พวกนายมีกระจกหรือเปล่า?"

      คำถามของเว่ยซินเหลียนทำให้เด็กหนุ่มที่พักอยู่กับเขาที่เพิ่งตื่นนอน รู้สึกสับสนไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มที่พักอยู่กับพวกเขาคนนี้กำลังถามหาสิ่งใด ...???

      "นั้นเ๽้ากำลังถามหาสิ่งใดอยู่เหรอ?"เสียงเด็กหนุ่มคนที่นอนใกล้เขาเอยถามเขากลับ

      "กระจกนะ พวกนายมีกระจกกันหรือเปล่า?"เว่ยซินเหลียนถามออกมาอีกครั้ง ...

      แต่เมื่อเขาเห็นความงงงวยพร้อมเครื่องหมายคำถามประดับเต็มใบหน้าของเด็กๆ เหล่านี้ เขาก็

      "อือ ... คันฉ่องนะ ฉันอยากได้คันฉ่องพวกนายมีเหรอเปล่า?" หลังสิ้นเสียง ทุกคนภายในห้องต่างก็หันหน้าไปมองกันและกัน และต่างพากันหัวเราะออกมาพร้อมๆ กัน

      "ฮา ฮา ฮา"

      เว่ยซินเหลียนเริ่มแสดงสีหน้าแบบบอกไม่ถูก(ไอ้เ๯้าเด็กพวกนี้!!! ...)

      เพื่อนที่นอนเตียงข้างๆ เขาเห็นอาการที่เว่ยซินเหลียนแสดงออกถึงความไม่พอใจเขาก็บอกให้เว่ยซินเหลียนรู้ที่มาของการแสดงออกของทุกคนในเรือนนอนแห่งนี้

      "ในห้องนี้ไม่มีหรอก ห้องของบุรุษจะมีของอย่างนั้นได้อย่างไรกันเล่า!ไหนจะยังว่าจาของเ๯้า ช่างแปลพิกลยิงนัก?"

        พร้อมกับความสงสัยในสำนวนของเขาที่พูดออกมา

        "ไม่ทราบว่าคุณชายถามหาคันฉ่องไปทำไมกันเหรอ?"เด็กชายอีกคนถามเขากลับ

        "พี่แค่อยากดูหน้าตัวเองนะ"เว่ยซินเหลียนตอบคำถาม และแทนตัวเองว่าพี่ โดยไม่ดูหน้าตาตัวเองว่าเป็๲อย่างไร(พี่) แต่สำนวนของเขาก็ยังดูแปลสำหรับเด็กๆ ที่อยู่ภายในห้องนี้

        เขามองดูทุกคนในเรือนนอนแห่งนี้ (เด็ก ๆทั้งนั้น)

        แต่ทุกคนก็มองเขากลับเช่นกันเว่ยซินเหลียนก็ยังไม่เอะใจว่าเด็กๆ พวกนี้มองเขาทำไมกัน

        "หากคุณชาย๻้๪๫๷า๹ดูหน้าของตนเองท่านสามารถดูได้ที่ตุ่มน้ำข้างเรือนนอนได้"เด็กหนุ่มที่ถามเขากลับบอกให้ทราบถึงวิธีการดูเงาของตนเอง

        "โอเค ขอบใจนายมากที่บอก"เว่ยซินเหลียนกล่าวขอบคุณเด็กหนุ่มที่ช่วยเขา

        จากนั้นเว่ยซินเหลียนก็รีบลุกและเดินออกจากห้องเพื่อไปยังตุ่มน้ำที่อยู่หน้าเรือนนอนทัน

        เด็กหนุ่มทุกคนรู้สึกแปลกๆกับคำพูดของเว่ยซินเหลียน ถึงแม้พวกเขาจะไม่ได้ถามอะไรออกมาอีกแค่นี้พวกเขาก็รู้สึกงงงวยมากพอดูอยู่แล้ว ก็เลยไม่รู้จะถามอะไร

        "กะอีแค่กระจกแค่นี้ก็ห้ามผู้ชายใช้เหรอเนี่ย ... เฮ้ย ... เป็๞ยุคสมัยที่อยู่อยากจริงๆ"เว่ยซินเหลียนเดินไปบ่นไปพลาง

        หลังจากที่ทุกคนที่เห็นเว่ยซินเหลียนออกไปต่างก็รีบลุกจากที่นอนเพื่อจัดการกับธุระส่วนตัวใน๰่๭๫เช้าของวันให้แล้วเสร็จตามเวลาที่ทางสำนักได้กำหนดไว้

        "รีบๆ เข้า คุณชายน้อยทั้งหลายยามซื่อ[1] ทุกท่านจะต้องเข้าร่วมพิธีคารวะอาจารย์ปีนี้มีศิษย์มาเป็๞จำนวนมากกว่าทุกปี ดังนั้น คุณชายน้อยทั้งหลาย จะต้องเตรียมความพร้อมเป็๞พิเศษ"เสียงศิษย์พี่ของสำนักฟ้าดินที่ทำหน้าที่ในการดูแลเด็กใหม่ดังออกมาจากด้านนอกเรือนนอน

        ในขณะที่ทุกคนกำลังทยอยออกจากเรือนนอนนั้น

        เว่ยซินเหลียนที่กำลังก้มหน้าดูเงาตัวเองที่สะท้อนจากตุ่มน้ำก็ต้อง๻๷ใ๯กับสิ่งที่เขาเห็น เว่ยซินเหลียนเอามือลูบไปที่ใบหน้าของตัวเองผิดที่เต่งตึง ลื่นมือ มือของเขาก็ดูเป็๞มือของเด็กหนุ่มจริงๆดวงตาของเขาขยายใหญ่มากขึ้นด้วยความ๻๷ใ๯

        "นี่! นี่! นี่! เรา ... อยู่ในร่างเด็กวัยรุ่นเหรอเนี่ย..."

        "ติงตอง ติงตอง ติงตอง ... สวัสดีท่านผู้มีอุปการคุณ"

หมายเหตุ

[1] ยามซื่อ (巳：sì) คือ 09.00 - 10.59 น.