END คุณหนูวายร้าย [ มันตา ]

        เมื่อคืนฉายกลับเข้าไปยังภายในอาคารบรรดาสาวๆหลายคน ซึ่งกำลังง่วนกับงานตรงหน้าต่างหยุดมือชั่วคราวหันมามองเขาเป็นตาเดียว พลางยกมือป้องปาก พากันหัวเราะบ้าง ทำท่ากระซิบกระซาบบ้างแต่เขาก็ยังฝืนยิ้ม ทำเป็นไม่สนใจ

                เดินไปด้อมๆมองๆอยู่หน้าห้องทำงานส่วนตัวของปรีดิ์รติ พยายามสอดส่ายสายตามองไปยังบุคคลผู้เป็นเจ้าของห้อง...ทว่ากลับมองไม่เห็น

                ผู้หญิงคนหนึ่งตรงเข้ามาสะกิดด้านหลัง“กำลังมองหาคุณปูจ๋าอยู่หรือเปล่าคะ”

                เขาพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับ “ครับพอดีผมจะถามคุณหนูซะหน่อย เห็นบอกว่าจะแวะไปแถวสยามตอนบ่ายสองโมงนี่ก็จวนใกล้เวลาแล้ว ผมจะได้ไปขับรถมาคอยด้านหน้า”

                คืนฉายพลางยกข้อมือดูนาฬิกา...เมื่อเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงตรงหน้าเห็นหล่อนยกมือปิดปาก ทำตาปริบๆ พลางให้คิดได้ว่าผู้หญิงทุกคนที่ทำงานกับปรีดิ์รตินั้น มีแต่พวกที่แปลกประหลาดยิ่งเกย์สองนางร่างอ้วนผอมนั้น ยิ่งหนักกว่าชาวบ้าน

                “คุณปูจ๋าไม่อยู่แล้วค่ะ...ออกไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วนี่คะตั้งแต่ตอนที่คุณหายไปด้านหลังโน่น...ฉันก็ยังเอะใจอยู่ว่าทำไมคุณถึงไม่ตามคุณหนูไปด้วย”

                “ว่ายังไงนะครับคุณหนูออกไปแล้ว...”

                ได้เรื่องแล้วไหมล่ะ!

                คืนฉายพลาดท่าเสียทีเผลอปล่อยให้ปรีดิ์รติคลาดสายตาไปครู่เดียว ไม่นึกว่าหล่อนจะแอบหนีออกไปข้างนอกแบบนี้ทั้งที่กุญแจรถยนต์นั้นอยู่ที่ตัวเขา “คุณหนูไปแท็กซี่หรือครับ”

                “เปล่าค่ะออกไปกับคุณภพ”

                เขาขมวดคิ้วมุ่นเมื่อมีชื่อของผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาเกี่ยวข้องกับปรีดิ์รติชนิดปัจจุบันทันด่วน...เพราะวันก่อนเท่าที่เขาพูดคุยเป็นการส่วนตัวกับปริญญาโทถามถึงบุคคลใกล้ชิดที่เกี่ยวพันกับคุณหนูตัวดี กลับไม่พบว่า มีการเอ่ยถึงคนชื่อ ‘ภพ’

                เขาจึงถามออกไปว่า “ใครกันน่ะครับ ผู้ชายชื่อภพ”

                “อ๋อ...คุณภพน่ะหรือคะคือว่า...”

                ยังไม่ทันที่คู่สนทนาจะตอบ...เสียงของเกย์สาวสองนางก็แปร๋นแหลนดังเจื้อยแจ้วก่อนที่ตัวจะโผล่กายมาเสียอีก ทำให้คืนฉายสะดุ้งสุดตัวนึกขยาดทั้งคู่ราวกับกินของเปรี้ยวจนเข็ดฟัน “เดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะครับ”

                คืนฉายรีบก้าวเท้าฉับๆไปยังอีกทางหนึ่งหวังหลบหน้าเก้งกับกวาง...เมื่อออกมาพ้นประตูหน้าอาคารได้ ก็ถอนใจอย่างโล่งอกที่ไม่ต้องตกเป็นเป้านิ่งถูกพวกนั้นลวนลามให้อับอายขายขี้หน้าเป็นรอบที่สองของวันนี้

                เดินกลับไปยังรถยนต์ซึ่งจอดไว้ภายในหลังคาโรงรถขนาดกลาง...กำลังครุ่นคิดว่าจะไปตามตัวปรีดิ์รติที่ไหนสายตาพลันเหลือบไปเห็นเศษกระดาษสีขาวพับเป็นสองทบเสียบคาอยู่ที่ปัดน้ำฝนบริเวณกระจกหน้ารถ

                จึงดึงกระดาษแผ่นนั้นคลี่ออก...พบว่ามีข้อความในกระดาษจงใจเขียนถึงเขาโดยเฉพาะ

                ถ้าแน่จริง วันนี้แมวอย่างนายก็ไล่ตามจับหนูอย่างฉันให้เจอละกัน

                อ้าว...นี่หล่อนกำลังเชิญชวนให้เขาเล่นเกม‘แมวไล่จับหนู’ อยู่หรือนี่!

........................................