ภายในกระท่อมแห่งหนึ่ง ชายวัยกลางคนยืนมองผู้เป็ภรรยาด้วยสายตาที่เป็ห่วง ก่อนที่เขาจะจ้องไปที่เ้าตัวน้อยที่เพิ่งเกิดได้ไม่นาน เขาจมอยู่ในห้องความคิดจนกระทั่งเสียงของผู้ติดตามของเขาดังขึ้น
“นายท่านได้เวลาแล้วขอรับ หากอยู่นานกว่านี้ร่องรอยของพวกเราจะถูกพบเอาได้” ชายวัยกลางคนพยักหน้า ก่อนที่จะหันไปพูดกับภรรยาผู้เป็ที่รัก
“น้องหญิงเราได้เวลาไปกันแล้ว”
“อืม” เสียงแ่เบาของหญิงสาวตอบ แต่สายตาของนางเอาแต่จ้องเ้าตัวน้อยที่กำลังนอนหลับใหลอยู่ภายในห่อผ้า น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดไหลออกมาอีกครั้ง นางกระชับอ้อมกอดของตน ก่อนที่จะจูบไปที่หน้าผากของทารกเบา ๆ
“ท่านตาข้าขอฝากลูกชายเอาไว้กับท่านด้วย” นางหันไปพูดกับชายชราที่ตอนนี้เอาแต่นั่งมองฝนที่กำลังตกอยู่ด้านนอก เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาว ชายชราก็หันมามองนาง
“ได้แน่นอน ข้าจะสอนให้เขาหาปลาเอง” ชายชราตอบก่อนที่จะหัวเราะออกมา พูดจบเขาก็หันไปมองฝนที่ด้านนอกหน้าต่างอีกครั้ง
ได้ยินแบบนั้นหญิงสาวได้เพียงยิ้มออกมา ถึงจะรู้ว่าชายตรงหน้าสติไม่สมประกอบ แต่มันก็เพียงทางรอดเดียวของพวกนาง เพื่อจะที่ไม่ให้ถูกตามร่องรอยได้ มีแต่ต้องฝากเอาไว้กับชายชราตรงหน้านี้เท่านั้น เหตุผลนั้นง่ายมาก เพราะชายชราตรงหน้าไม่มีดวงชะตา เมื่อไม่มีดวงชะตาก็ไม่สามารถทำนายดวงชะตาได้ แต่ทำไมชายชราตรงหน้าถึงไม่มีดวงชะตา พวกนางเองก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
พวกนางเจอชายชราโดยบังเอิญ ขณะที่นางกำลังจะคลอด ผู้ติดตามของนางแอบตรวจสอบดวงชะตาของชายชรา แต่ก็ไม่สามารถทำนายได้ เมื่อได้ยินแบบนั้น สามีของนางเลยออกความคิดเห็นว่า จะฝากลูกของตนเอาไว้ที่นี้ก่อน ตอนแรกนางเองก็ลังเล แต่สุดท้ายก็ได้แต่พยักหน้ายอมรับ
“พวกเรารีบไปกันเถอะ ค่ายอาคมที่ข้าได้วางเอาไว้กำลังจะคลายตัวลง หากชักช้าคนชั่วพวกนั้นจะตามพวกเราเจอ” ชายวัยกลางคนพูด ก่อนที่เขาจะรับบุตรชายจากภรรยามา เขามองใบหน้าน้อย ๆ ด้วยสายตารู้สึกผิด ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาชายชรา
“ท่านตาบุตรชายของข้า คงต้องฝากท่านแล้ว” ชายวัยกลางคนพูด
ชายชราหันมามองก่อนที่จะรับทารกไป เขามองทารกในอ้อมแขนก่อนที่จะหันไปมองฝนที่ตกอยู่ด้านนอกอีกครั้ง โดยที่ไม่ได้พูดอะไรกับชายวัยกลางคนเลย
เห็นแบบนั้นชายวัยกลางคนก็ทำได้เพียงแค่ยิ้มและก้มหัวลงเป็การขอบคุณ ก่อนที่จะเดินไปพยุงภรรยาของตน สองสามีภรรยา หันมามองยังชายชราอีกครั้งก่อนที่จะออกไป พวกเขาโค้งตัวเป็การขอบคุณ ก่อนที่จะหันหลังออกจากกระท่อมไป
เมื่อประตูกระท่อมปิดลง เสียงของทารกก็ดังออกมาทันที ทำให้สองสามีภรรยาหยุดชะงักทันที หญิงสาวกำลังจะหันหลังกลับเข้าไปภายในกระท่อม ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง แต่ก็ถูกผู้เป็สามีห้ามเอาไว้เสียก่อน
“พวกเราต้องไปกันแล้ว” ชายวัยกลางคนพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่จริงจัง
“ท่านพี่แต่ลูกของเรา…” นางหยุดพูดเมื่อเห็นใบหน้าที่จริงจังของสามีตน นางก้มหน้าลงและหันหลังเดินตามสามีของนางไป ยิ่งพวกเขาเดินออกห่างจากกระท่อมเท่าใด เสียงของทารกก็ยิ่งดังขึ้นเท่านั้น มันเป็เสียงร้องที่ทำให้ผู้เป็พ่อเป็แม่รู้สึกเศร้าเป็อย่างมาก หญิงสาวก้มหน้าลงน้ำตาไหลออกมาไม่หยุดที่มุมปากมีเืซึมออกมาเพราะนางกัดปากของตนเองเพื่อข่มอารมณ์ ชายวัยกลางคนก็ไม่แพ้กัน มือของเขากำแน่นจนมีเืไหลออกมา เขาเองก็รู้สึกเ็ปใจไม่แพ้กัน
“กลัวลูกรักเคว้งคว้างกลางทางเปลี่ยว
ไร้พ่อแม่เหลียวประคองใจให้คลายเศร้า
ยามลูกหิวรื้นน้ำตาใครปลอบเบา
หวั่นความเหงารุมเร้าเ้าหวั่นไหว
พ่อแกร่งกร้าวแต่ใจร้าวหนาวเหน็บนัก
แม่เย็บรักย้ำน้ำตาฝากผ้าไว้
สองมือประคอง...ก่อนจำพราก...จากเ้าไป
ทุกฝีเข็ม...คือความห่วง...ทั้งดวงมาน
ต้องจำไกล...ลับล่วง...ทรวงจะขาด
ความพินาศในอกยากประสาน
ทิ้งลูกน้อยเผชิญโลกอันตระการ
เป็แผลรานในใจสอง...ชั่วนิรันดร์”
เสียงบทกลอนที่ชายชราค่อย ๆ ขับขลานดังออกมาจากภายในกระท่อม ทำให้ร่างของทั้งสองคนสั่น น้ำตาของชายวัยกลางคนซึมออกมาที่หางตา นานเท่าใดแล้วนะที่เขาไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมา เขาพาภรรยาพุ่งตัวออกไปด้วยหัวใจที่ปวดร้าว
‘เ้าทนก่อนนะลูกรัก เดี๋ยวพ่อกับแม่จะกลับมารับเ้า’ ชายวัยกลางคนคิดในใจ ก่อนที่ทั้งสองจะหายเข้าไปในความมืด
…
กลอนนี้อ้างอิงมาจาก "ลำนำบุตรผู้จากลา" (游子吟) ที่นำมาเรียบเรียงเป็กลอนสุภาพ โดยปกติแล้วบทกวีนี้จะประกอบด้วย 6 วรรค 3 คู่ (พร้อมกับการเปลี่ยนแปลงให้เข้ากับบริบทในเนื้อเื่มากขึ้น)
2K
