time-

        เสียงตุ๊บดังลั่นโกดังผสมกับเสียงพูดคุยที่ฟังจนไมได้ศัพท์ไทม์ที่ตอนนี้ถูกจับมัดกับเก้าอี้กวาดสายตาทองรอบๆ อย่างสงบถ้ากระโตกกระตากไปเดี๋ยวเจ้าพวกนั้นจะลงมือกับเขาได้

        พวกของบอลเตรียมตั้งกล้องทำท่าเหมือนจะอัดคลิปก่อนบอลจะเดินตรงมาหาเขาและทำการถีบเก้าอี้จนไทม์ล้มลงไปนอนกับพื้น

        “พร้อมแสดงหนังสดมั้ย”ไทม์ไม่ตอบอะไรเพียงแต่เหลือบมองบอลด้วยสีหน้านิ่งจนบอลเกิดรู้สึกหงุดหงิดก่อนจะยกเท้าถีบท้องไทม์

        “อั่ก!”

        “ทีนี้ทำไมเงียบล่ะไม่เหมือนมึงคนเก่าเลย” เพราะเขารู้ไงว่ายิ่งร้องมันยิ่งสะใจแล้วมันจะยิ่งเข้าทางพวกมันลุคเคยสอนว่าเวลาเจอเรื่องเราต้องสตินิ่งเงียบไม่กระโตกกระตากคอยประเมินสถานการณ์และคิดวิเคราะห์แล้วเราจะสามารถหาวิธีเอาตัวรอดได้ในที่สุด

        “ร้องออกมาสิวะ!ขอร้องอ้อนวอนมาสิ!!”ไม่พูดเปล่าบอลยกเท้ากระหน่ำใส่เท้าเขาไม่ยั้งจนไทม์จุกจนตัวงอ

        “บอลตั้งกล้องเสร็จแล้ว”

        “เออเริ่มจัดการได้เลย”

        พวกบอลจำนวนสามถึงสี่คนเดินตรงมาแกะเชือกที่ทำการมัดมือก่อนจะจับเขาขึงกับพื้นและเริ่มแกะกระดุมเสื้อ

        “ปล่อยนะ!!”

        “ฮ่าๆๆๆร้องอีกสิ ร้องออกมาให้ดังกว่านี้!”

        “อั่ก!”โดนอีกหมัดเข้าที่ท้องจนตอนนี้แทบจะขยับตัวไม่ได้ดวงตาเริ่มพร่ามัวจากน้ำตาที่ค่อยๆ เอ่อ หูทั้งสองข้างเริ่มอื้อจนแทบจะไม่ได้ยินนี่เขาต้องมาจบชีวิตที่นี่จริงๆ หรอเนี่ย ไม่เอานะ

        “หยุดนะเว้ย!!”

        เสียงของคนมาใหม่ทำเอาทุกคนพากันหันไปมองพบว่าเป็นเจมส์ที่กำลังยืนถีดมีดด้วยท่าทางสั่นกลัว

        “โหใครเนี่ย ไอ้เจมส์หรอ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเนี่ยสบายดีป่ะ”บอลเดินไปพร้อมกับพูดเย้ยหยันอย่างสนุกสนาน “ปล่อยเขา”

        “อะไร”

        “ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้มะ-ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ”

        “ฮ่าๆๆๆๆๆๆ”ทุกคนพากันหัวเราะเยาะกับประโยคของเจมส์

        “จะแจ้งหรอเอาเลย แจ้งเลยสิ รีบแจ้งเลยนะอยากจะโดนจับจะแย่อยู่แล้ว ฮ่าๆๆๆๆๆ”ประโยคของเจมส์มันกลับไม่ทำให้บอลรู้สึกกลัวหรือสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อยนั่นกลับให้เจมส์เลิ่กลั่กยิ่งกว่าเดิม

        “อยากให้ปล่อยมันใช่มั้ยได้! ล็อคตัวมันไว้ก่อน แล้วมาจับไอ้เวรนี่ถ่ายหนังแทน”

        พูดจบทุกคนก็ละจากไทม์เปลี่ยนมาเล่นงานเจมส์ทันที“ปล่อยนะเว้ย!!!”

        เจมส์ถูกขึงลงกับพื้นก่อนจะถูกจับฉีกเสื้อผ้าออกจนหมดไทม์ที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างพยายามจะดิ้นเพื่อเข้าไปช่วยเขาแต่ก็ถูกคนที่จับอยู่ใช้โซ่ขนาดมใหญ่คล้องคอก่อนจะดึงเขาลงกับพื้น

        แรงดึงทำให้เขาแทบจะขาดใจก่อนจะถูกเท้าหลายข้างกระทืบใส่ท้องไม่ยั้งจนเกือบสลบภาพเหตุการณ์ที่เจมส์กำลังโดนทารุณโดนข่มขืนจากพวกเปรตตรงหน้า

        อยากจะเข้าไปช่วยแต่สภาพตัวเองก็แทบจะขยับไม่ได้อยู่แล้วได้แต่พยายามจะร้องขอแต่เขาก็ถูกกระทืบไม่ต่างกัน

        “ปล่อย…เขา”

        แสงอันแหบแห้งพยายามจะก่นร้องขอแต่มันก็เบามากจนแทบไม่ได้ยินเสียงร้องอันแสนทรมานของเจมส์ดังสนั่นลั่นโกดักระตุ้นให้หัวใจของไทม์เต้นแรงและเจ็บปวด

        ใครก็ได้ช่วยเขาที

        ใครก็ได้

        ตัวเขาอีกคนก็ได้ได้โปรด…ช่วยเขาที

        ‘พูดแล้วนะ’

        ‘อือช่วยเจมส์ด้วย ขอร้องล่ะ’

        ‘ได้ถ้าพวกนั้นตายขึ้นมาฉันไม่รับผิดชอบนะ’

        ‘เพลาๆหน่อยก็ดี’

        ‘จะพยายามก็แล้วกัน’

        ปั่ก!!!!

        “อ๊ากกกกกก!”เสียงร้องโหยหวนของหนึ่งในลูกน้องของบอลให้ทุกคนต้องหยุดแล้วหันไปมองก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าคนที่โดนจับอยู่ตอนแรกจู่ๆก็ลุกขึ้นมาพร้อมกับโซ่พันมือและมีเลือดติดอยู่

        “นี่มึงยืนมองเหี้ยอะไร! จัดการมันสิวะ!”

        พวกบอลกรูกันเข้ามาหมายจะรุมไทม์หันมายิ้มสสยองก่อนจะไล่ใช้หมัดที่พันโซ่ต่อยเจ้าพวกนั้นจนสลบร่วงทีละคนทีละคน

        เลือดที่สาดกระเซ็นออกมาจนตอนนี้เปื้อนตัวไทม์ไปทั้งตัวก่อนที่ตอนนี้จะเหลือเพียงไม่กี่คนที่ยืนอยู่

        “นี่มันเหี้ยอะไรเนี่ยทำไมถึงทำอะไรมันไม่ได้”

        ไทม์ที่กำลังชุลมุนจัดการคนพวกนั้นเป็นจังหวะเดียวกันที่บอลเหลือบไปเห็นปืนของพวกตัวเองพอดี

        ปัง!

        มือหนาลั่นไกเข้ากลางหลังของไทม์จนเขาร่วงลงไปกองกับพื้นเมื่อเห็นว่าไทม์นอนนิ่งบอลก็เริ่มหัวเราะออกมาเหมือนคนบ้า

        “ฮ่าฮ่าๆ ฮ่าๆๆๆ คิดจะชนะกูหรอ ยังเร็วไปร้อยปี ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ-!!!”

        ปัง!

        ยังสะใจไม่ทันไรจู่ๆก็มีเสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับลูกกระสุนปืนปริศนาที่พุ่งมากจากด้านหลังของเขาเจาะทะลุศรีษะของบอลร่วงลงไปนอนนิ่งกับพื้น

        “นี่มัน…อะไรกัน”

        ไทม์ค่อยๆหันไปมองยังด้านหลังพบเพื่อนสนิทร่างท้วมกำลังยืนถือปืนอยู่

        “ทำอะไรน่ะบูมนายทำแบบนี้ทำไม”

        “มึงแย่งกูไปทุกอย่างทั้งเพื่อน ทั้งคนที่กูชอบ” บูมยกหันปลายกระบอกปืนเขาทำท่าเตรียมพร้อมที่จะลั่นไก“ถึงเวลาที่มึงจะสละทุกอย่างให้กูแล้วไทม์ มันถึงเวลาแล้วที่มึงจะต่องไป”

        ปัง!!!!!

        จังหวะที่ลั่นไกเป็นจังหวะเดียวกันที่ใครบางคนขับมอเตอร์ไซค์ชนบูมอย่างจังจนเขากระเด็นไปหลายเมตรคนบนรถมอเตอร์ไซค์ถอดหมวกกันน็อคออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ชัดเจนลูซี่ทิ้งรถลงกับพื้นเดินตรงดิ่งไปหาบูมก่อนจะก้มลงคว้าคอเสื้อและซัดเข้าหน้าเขาไม่ยั้งไม่ปล่อบให้อีกคนได้สวนกลับ

        ไทม์ที่เห็นเหตุการณ์ก็รีบวิ่งเข้าไปห้ามทันทีเขาไม่ต้องการให้คนที่เขารักมาทะเลาะกันเอง ถึงแม้จะรู้ว่าบูมจะผิดก็ตาม

        “พี่ลูซี่หยุดก่อนครับ”

        “ปล่อยพี่”

        “ไม่!ขอร้องนะครับ ผมขอร้อง”ไทม์กอดลูซี่แน่นพูดขอร้องด้วยเสียงสั่นต่างกลับลูซี่ตอนนี้โมโหพร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ

        ลูซี่หันมองบูมที่สภาพตอนนี้เยินจนแทบขยับตัวไม่ได้ก่อนจะตัดสินใจปล่อยเขาลงให้นอนนิ่งกับพื้น“ก็ได้ พี่ปล่อยมันก็ได้”

        ไทม์ยังคงกอดเธอแน่นก่อนจะปล่อยโฮออกมาเขาดีใจที่เธอมาช่วยแม้จะมาช้าไปนิดหน่อยแต่แค่นี้ก็ดีมากแล้วลูซี่ยกมือกอดปลอบพลางดันตัวเขาสำรวจแผลบนร่างกายพอเห็นแผลตามตัวก้อนเนื้อในอกก็รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมา

        “พี่มาช่วยแล้วค่ะไม่เป็นไรแล้วนะคะ”

        “ไม่เป็นไร…งั้นหรอ”เสียงอันแหบของบูมทำให้ทั้งสองต้องหันไปมองบูมที่ค่อยๆ ยันตัวลุก“ถ้างั้น…ก็ตายซะ…ให้หมดเลย!!”

        บูมพุ่งตัวชนใส่ทั้งคู่จนกระจายไปคนละทิศก่อนจะหันไปหยิบท่อเหล็กที่อยู่ใกล้ๆหมายฟาดลูซี่แต่เธอก็สามารถรับได้ก่อนจะเหวี่ยงขาเตะฟาดเข้าสีข้างเขาจนล้มกลิ้งขณะเดียวกันที่ไทม์กำลังยันตัวลุกเพื่อจะไปหาแฟนสาวบูมดันเหลือบเห็นตู้คอนเทนเนอร์ที่อยู่บนหัวเอื้อมมือไปคว้าปืนก่อนจะลั่นไกใส่เชือกให้ขาดจนตู้คอนเทนเนอร์ร่วงลงใส่ไทม์

        “อ๊ากกกกก!!!!”

        “ไทม์!!!”

        ภาพของตู้คอนเทนเนอร์ที่ร่วงหล่นใส่ขาซ้ายของแฟนหนุ่มจนเลือดสาดกระเซ็นเสียงร้องโหยหวนแสนทรมานดังไปทั่วโกดังผสมปนเปกับเสียงหัวเราะอันสะใจของบูมดวงตาเริ่มเอ่อร้อนก่อนจะมีน้ำไหลออกมาจากตา

        ลูซี่ยันตัวลุกเดินตรงดิ่งไปยังด้านหลังของบูมทำการกวาดขาเตะฟาดเข้าที่ก้านคอจนอีกฝ่ายล้มน็อคลงกับพื้นก่อนจะขึ้นคร่อมแล้วกระหน่ำต่อยอีกฝ่ายไม่ยั้งแม้ว่าบูมจะสลบแน่นิ่งไปแล้วลูซี่กระหน่ำต่อยทั้งน้ำตาจนลุคและคนอื่นๆที่มาถึงต้องรีบเข้ามาห้ามและเข้าไปดูไทม์

        “ไอ้ลูหยุด!!”

        “ปล่อยกู!!!กูจะฆ่ามัน!!!”

        “พอแล้ว!!พอ!!”

        “ปล่อย!!กูจะฆ่ามัน!!! ฮือ!!!!!” ลูซี่ค่อยๆทรุดตัวลงกับพื้นพร้อมกับปล่อยโฮออกมาจนแทบจะหมดแรงลุคที่เห็นน้องร้องไห้ทนไม่ไหวจนต้องเข้าไปกอดปลอบ “ไม่เป็นไรๆที่เหลือพวกกูจะจัดการเองนะ มึงไปอยู่กับน้องมันเถอะ”

        พูดถึงน้องเธอก็รีบรุดวิ่งไปไทม์ที่นอนแน่นิ่งมือเรียวพยายามแหวกกลุ่มพยาบาลจะเข้าไปหาแล้วคว้าตัวน้องเข้ามากอดเอาแต่พูดขอโทษซ้ำๆ

        “ไทม์พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ ฮือ!!!”

        ลุคที่เห็นต้องรีบเข้าไปดึงเธอออกเพื่อให้หมอพาไทม์ไปรักษาเขาเข้าใจเป็นอย่างดีตอนที่เขาเห็นสภาพไทม์ก็ใจสลายไม่ต่างกัน เลือดกระดูกและเศษเนื้อที่แตกกระจายไปทั่วสภาพขาข้างซ้ายที่เละจนไม่สามารถมองให้เป็นขาได้บอกตามตรงว่าพูดไม่ออกเลย ที่ผ่านมาเขาก็เจอเรื่องมาหนักแล้วยังจะต้องมาโดนหักหลังแล้วเจอเหตุการณ์ร้ายแรงขนาดนี้อีก

        โคตรสงสารชิบหายเลย

        ที่หน้าห้องฉุกเฉินที่แสนวุ่นวายลูซี่ได้แต่นั่งนิ่งจ้องมองประตูห้องฉุกเฉินด้วยสายตาที่ว่างเปล่าน้ำใสๆไหลออกจากดวงตาเป็นระยะก้อนเนื้อในอกเต้นระส่ำไม่หยุดจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอกทั้งเจ็บทั้งปวดไปหมด สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจนไม่สามารถจัดการสภาพจิตใจของตัวเองตอนนี้ได้

        “เป็นไง”

        ลุคหย่อนตัวลงที่ว่างพลางยกมือลูบศรีษะของน้องเบาๆ“ทำไมกูไม่เคยช่วยน้องได้ทันเลยวะ ทำไมทุกครั้งที่กูไปเจอน้องทำไม-”ยังไม่ทันที่จะพูดจบจู่ๆ ก็รู้สึกจุกในลำคอจนพูดไม่ออก น้ำตาค่อยๆไหลออกมาก่อนจะปล่อยโฮจนพี่ชายต้องดึงตัวมากอดปลอบ

        “กูอยากปกป้องน้อง  กูอยากปกป้องเขา แต่กูทำไม่ได้ ฮือ!!!”

        “มึงทำดีที่สุดแล้วลูมึงไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแค่บางทีเรื่องเลวร้ายมันมาเร็วโดยที่มึงไม่ทันได้ตั้งตัวก็แค่นั้นเอง”

        เธอสัญญากับน้องไว้ทุกครั้งที่เกิดเรื่องว่าจะคอยปกป้องน้องจะมาช่วยเวลเกิดเรื่อง แต่มันกลับไม่ใช่แบบนั้นเลยทุกครั้งที่เกิดเรื่องเธอไม่เคยมาทัน มาอีกทีก้เห็นสภาพของน้องที่แทบจะไม่ไหวแล้วนี่หรอที่ว่าปกป้องได้ ถ้าปกป้องได้น้องต้องไม่เจ็บถึงขนาดนี้สิ

        “กูมันเป็นแฟนที่แย่ปกป้องใครก็ไม่ได้เลย ฮือ!!!”

        “มึงเป็นแฟนที่แย่ตรงไหนมึงแค่ทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้แต่แค่มันดันไม่สำเร็จตามมึงหวังเองถ้ามันมาเห็นมึงเอาแต่โทษตัวเองแบบนี้มันคงโกรธตายเลย”