โฮกกกก
ณ ป่าแห่งหนึ่งในทวีปเต่าทมิฬในส่วนลึกของป่าอสูรรัตติกาลมีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังต่อสู้กับราชสีห์ตนหนึ่ง
หลังจากที่ชิงหลงกลับออกมาจากโลกมิติของเหลียงเวิ่นเทียนชิงหลงก็กลับมาที่บ้านของอาจารย์ของเขาและเพราะอยากจะทดสอบฝีมือตัวเองจึงได้ออกมาหาต่อสู้ที่พอจะสูสีกับเขาจนมาเจอราชสีห์นภาตนนี้เข้าจึงเป็อย่างที่เห็น
โฮกกกกกก
ชิงหลงนั้นหลบการโจมตีของราชสีห์นภามาหลายนาทีแล้วโดยที่ไม่ได้ตอบโต้อะไรไปเพราะ้ายั่วโมโหมันไปเรื่อย ๆ ทันใดนั้นราวกับราชสีห์นภาจะโมโหจริง ๆ มันพุ่งเข้ามาใส่เขาด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมปากใหญ่ ๆ ของมันปล่อยเปลวเพลิงสีแดงออกมาใส่เขา
แต่ปฏิกิริยาของชิงหลงรวดเร็วเป็อย่างมากเขาเอนตัวไปด้านหลังพร้อมกับพลังปราณที่พวยพุ่งออกมาจากร่างกายภายในเวลาอันสั้นชิงหลงโคจรลมปราณทั่วทั้งร่างกายเขาพุ่งตัวเข้าใส่ราชสีห์นภาราวกับไม่เกรงกลัวเปลวเพลิงที่อยู่ตรงหน้า
เปรี้ย เปรี้ย เปรี้ย
ชิงหลงกำหมัดแน่นออร่าสายฟ้าสีทองห่อหุ้มไปทั่วทั้งหมัดของเขาชายหนุ่มพุ่งผ่านเปลวเพลิงของราชสีห์นภาไปโดยไม่เกิดาแเลยสักนิดเดียว
" หมัดรัศมีัอัสนี !! "
โฮกกกกกก
หมัดรัศมีัอัสนีกระแทกเข้ากับหน้าอกของราชสีห์นภาส่งมันกระเด็นออกไปทำให้คำรามออกมาด้วยความเ็ปแต่ชิงหลงก็ไม่ได้ปราณีเขาปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของราชสีห์นภาอีกครั้งก่อนจะปล่อยหมัดนับพันหมัดถาโถมใส่ราชสีห์นภาอย่างไร้ปราณีการชกแต่ละหมัดเต็มไปด้วยปราณัที่แข็งแกร่งบวกเข้ากับเคล็ดัส่งเสริมความแข็งแกร่งของมันเข้าไปอีก
โฮกกกกกก
ราชสีห์นภากรีดร้องด้วยความเ็ปก่อนที่ร่างกายที่ใหญ่โตจะล่วงลงกับพื้นดวงตาของมันจ้องมองมาที่ชิงหลงด้วยความโกรธแค้นก่อนที่ตาของมันจะปิดลงและสิ้นใจไปในที่สุด ชิงหลงเดินมาหามันห่อนที่เขาจะหยิบมีดขึ้นมาและผ่าร่างของมันออก
" อาร์~~ ข้าสามารถนำมันไปขายได้หลายตังเลยนะเนี่ย ฮี่ฮี่ "
" เท่านี้ก็ออกเดินทางโดยไม่ต้องอดอยากแล้ว "
หลังจากที่เก็บร่างของราชสีห์นภาเสร็จชิงหลงก็หายไปจากบริเวณราวกับไม่เคยอยู่ที่นี่มาก่อน
ณ สถานที่ลึกลับแห่งหนึ่งภายในป่าอสูรรัตติกาลมี่ลึกลับแห่งหนึ่งภายในป่าอสูรรัตติกาลมีบ้านเล็กหลังหนึ่งตั้งอยู่อย่างลึกลับ
ภายในบ้านชายชราและและชายหนุ่มกำลังยืนคุยกันอยู่
" จะไปแล้วงั้นหรือ "
" ขอรับท่านอาจารย์ "
" อืม...ตอนนี้ข้าก็ถ่ายทอดทุกอย่างให้เ้าหมดแล้วตัวเ้าก็สมควรที่จะต้องไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์ข้างนอกนั่นได้แล้ว "
" ขอรับเช่นนั้นศิษย์ขอลา "
" ศิษย์รักของข้า...จงจำไว้ให้ดีหากเ้าไม่แข็งแกร่งเพียงพออย่าได้ไปยุ่งกับตระกูลเหลียง...ความแข็งแกร่งของข้าสามารถทำลายตระกูลเหลียงได้แต่ไม่ใช้คนที่อยู่เื้ัพวกมัน "
" ศิษย์ทราบแล้วท่านอาจารย์บอกข้ามามาเป็ร้อยรอบแล้ว "
" ข้าก็แค่เตือนเ้าเอาไว้ก็เท่านั้น "
แว๊บบบ
ประตูแสงสีขาวปรากฏขึ้นตรงหน้าชิงหลงอีกครั้งเขาเดินไปที่ประตูและหันกลับมาคำนับให้อาจารย์ของเขาเป็ครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินหายเข้าไปในประตูแสง....
ฟึบบ
เมื่อเดินออกมาจากประตูชิงหลงก็มาโผล่ที่ไหนเขาก็ไม่ทราบเช่นกันแต่ดูจากสถานที่แล้วคล้ายกับูเาขนาดใหญ่สักลูกหนึ่งด้วยศักยภาพของชิงหลงในตอนนี้แล้วไม่ใช่เื่ยากที่จะหาทางออกจากที่นี่
' ปีกัเพลิง ! ทะยาน "
ชิงหลงพุ่งตัวขึ้นไปบนทองฟ้าด้านหลังของเขาปรากฏปีกเพลิงขนาดใหญ่หนึ่งคู่สยายออกมาคลื่นความร้อนที่ะเิออกมาจากปีกของเขาสามารถละลายเหล็กกล้าได้เลยทีเดียวปีกคู่นั้นกระพือพลิ้วไหวส่งตัวชิงหลงขึ้นทะยานสู่ท้องฟ้าราวกับัน้อยที่กำลังหัดบินยังไงอย่างงั้น ความเร็วของชิงหลงนั้นรวดเร็วอย่างมากเพียงเวลาไม่นานตัวเขาออกมาจากูเาได้แล้ว
แต่หลังจากออกมาจากูเาได้ไม่นานเขาก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังต่อสู้กับสัตว์อสูรอยู่ประเมินจากตาเปล่าแล้วดูเหมือนพวกเขาจะเสียเปรียบเป็อย่างมากด้วยความอยากรู้อยากเห็นของเขาชิงหลงร่อนลงห่างจากสถานที่ต่อสู้เล็กน้อย ในกลุ่มนั้นมีประมาณ 10 คน เป็หญิง 4 และ ชาย 5 แต่อสูรที่อยู่รอบ ๆ พวกเขาคือกลุ่มอสูรหมาป่าขนเงินเกือบ 40 ตัว ชิงหลงไม่แปลกใจมากนักเพราะอสูรจำพวกนี้จะอยู่รวมกันเป็ฝูง 7 คนในกลุ่มได้รับาเ็อย่างมาก เหลือเพียง 3 คนเท่านั้นที่พอจะประคับประคองตัวเองไหว
" น้องหญิงมาอยู่หลังข้าไว้ข้าจะปกป้องเ้าเอง "
ชายคนหนึ่งที่ยังต่อสู้ได้พูดขึ้นมา เขาเป็ผู้เยาว์ร่างอ้วนอายุประมาณ 20 ปีชิงหลงที่เห็นแล้วก็รู้สึกสนใจเป็อย่างมากพลังของชายคนนั้นคือ ลมปราณนักรบ ขั้น 3 ถือว่าแข็งแกร่งทีเดียว และทั้งๆ ที่รูปร่างเช่นนี้แต่กลับสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็วแถมการโจมตีของเขาแต่ละครั้งต่างหนักแน่น แต่ถึงอย่างนั้นการที่จะสู้กับฝูงหมาป่าขนเงิน ที่มีพลังปราณนักรบเกือบทุกตัวและจ่าฝูงที่มีพลังปราณนักรบ ขั้น 6 ก็ไม่ใช่เื่ง่ายนัก
" เฮ้ ! พี่ชายท่านอยากให้ข้าช่วยหรือไม่ ? "
สิ้นเสียงของชิงหลงทุกคนต่างก็หันมาหาเขาชายร่างอ้วนที่เห็นชิงหลงก็ทำหน้าตาหน้าเกลียด
" พลังของเ้ามากกว่าข้าแค่ขั้นเดียวจะมาทำอะไรได้จะมาตายซะเปล่า ๆ "
" ถ้าเช่นนั้นข้าไปละ "
แต่ก่อนที่ชิงหลงจะหันกลับเพื่อนเดินทางต่อก็มีเสียงตามมาจากด้านหลัง
" หากเ้าจะช่วยก็รีบช่วย จะลีลาทำไมอยากให้พวกข้าตายก่อนรึไง "
ชิงหลงได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มขึ้นอย่างเ้าเล่ห์
" ก็ท่านไม่ได้ขอให้ข้าช่วยทำไมข้าจะต้องสอดมือเข้าไปยุ่งด้วย "
ระหว่างที่ตอบโต้กันอยู่คนทั้ง 3 ก็รับมือกับอสูรหมาป่าขนเงินพร้อมกับปกป้องคนอีก 7 คนไปด้วยและดูเหมือนว่าไม่นานพวกเขาก็จะหมดแรงแล้วเช่นกัน
" ฮึกก็ได้ ช่วยพวกเราด้วยขอร้องล่ะ "
" ก็แค่นั้น "
หลังจากได้ยินคำขอร้องจากชายร่างอ้วนชิงหลงก็พุ่งไปตรงหน้าของคนทั้ง 10 ทันทีที่ขาของชิงหลงถึงพื้นอสูรหมาป่าขนเงินทั้งหมดต่างถอยกันกลับอย่างรวดเร็วราวกับเกรงกลัวอะไรบางอย่าง
" กรร์~~~~ "
จ่าฝูงของอสูรหมาป่าขนเงินส่งเสียงขู่เขาเล็กน้อยตัว สัญชาตญาณของสัตว์นั้นรู้ดีว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นไม่ใช่สิ่งที่่พวกมันสมควรจะไปยุ่ง แม้พลังของมันจะเยอะกว่าชายที่อยู่ตรงหน้าแต่สัญชาตญาณของมันบอกว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามันอันตรายสุด ๆ ไปเลย
" นี่เ้าหมาน้อยข้าก็อยากปล่อยพวกเ้าไปนะแต่ว่า... "
" พอดีว่าตอนนี้ข้ากำลังถังแตก ชิ้นส่วนอวัยวะของพวกเ้ามันน่าจะขายดีใช้ได้เลยใช่มั้ยล่ะ หึหึ "
ราวกับฟังภาษามนุษย์รู้เื่อสูรหมาป่าขนเงินทั้งหมดต่างพุ่งเข้ามาโจมตีชิงหลง เขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเขาก็ไม่รอช้าพุ่งเข้าใส่พวกอสูรหมาป่าเช่นกันและสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้ามันทำให้คนทั้งหมดที่อยู่ที่นี่ต่างก็ช็อคไปตาม ๆ กันปากของพวกเขาอ้าลงจนแทบจะถึงพื้น
ตุ้ม ตู้ม ตู้ม ตู้ม
ชิงหลงใช้เพียงหมัดเปล่าเท่านั้นในการต่อสู้กับพวกมันเขาไม่ได้ใช้พลังปราณเลยสักนิดเดียวแต่ทันทีที่หมัดของเขากระแทกเข้ากับอสูรหมาป่าร่างกายของพวกมันก็ะเิออกตัวแล้วตัวเล่าต่างก็ตกตายลงอย่างอเนจอนาถ
ตู้มม
ร่างของจ่าฝูงอสูรหมาป่าขนเงินะเิออกเป็ตัวสุดท้ายร่างกายของชิงหลงอาบไปด้วยเืสด ๆ ของอสูรหมาป่าขนเงินเขาเดินกลับไปหาคนทั้งหมดก่อนจะหยิบเม็ดยาสีทองให้กับพวกเขา
" กินซะมันจะรักษาพวกเ้า "
" ข...ขอบคุณ "
ชายร่างอ้วนกล่าวขึ้นอย่างตะกุกตะกักในใจไม่ได้คิดว่ามันเป็ยาพิษเพราะถ้าหากชิงหลง้าจะฆ่าพวกเขาล่ะก็คงจะทำไปแล้วเมื่อดูจากการที่เขาสังหารสัตว์อสูรหมาป่าขนเงินด้วยมือเปล่าเพียงเท่านั้นชายคนนี้มันไม่ใช่มนุษย์
หลังจากที่ทุกคนได้ทานเม็ดยาที่ชิงหลงให้ไปพวกเขาก็อาการดีขึ้นจนเรียกว่าหายได้เลยาแทั้งหมดต่างสมานกันอย่างรวดเร็วไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันต้องเป็เม็ดยาที่มีคุณภาพสูงขนาดไหน
" ข้า หลัวลี่มู่ ส่วนนี่น้องสาวของข้า หลัวหลินหลิน นั่น หลัวเทียนจิน และ หม่าเทียน พวกเราขอบคุณเ้ามากที่ช่วยพวกเราเอาไว้ หากไม่ได้เ้าพวกเราคงกลายเป็ผักไปแล้ว "
" ข้า ชิงหลง ยินดีที่ได้ช่วยพวกเ้านะ ไม่ต้องคิดมาก "
" ชิงหลง เ้าก็้าเข้าร่วมนิกายเฉิงปิงรึ ? "
" ฮ๊ะ...นิกายเฉิงปิง อะไรงั้นรึ "
" ก็ที่ ๆ เรากำลังอยู่ตรงนี้มันอยู่ใกล้กับอาณาเขตของนิกายเฉิงปิง ข้าเห็นเ้าแข็งแกร่งมากก็เลยคิดว่าเ้าก็้าจะเข้าร่วมกับนิกายเฉิงปิงเช่นกัน "
" พวกเ้าจะไปที่นั่นงั้นรึ ? "
" ใช่พวกเรามาที่นี่เพื่อจะเข้าร่วมกับนิกายเฉิงปิงไม่รู้ว่าจะผ่านการทดสอบได้รึเปล่า แต่ก็ต้องลองดูเ้าอยากจะไปกับพวกเรามั้ยล่ะ "
ชิงหลงที่ได้ยินก็ครุ่นคิดอยู่ในใจอาจารย์ของเขาส่งเขามาที่แห่งนี้หรือ้าให้เขาเข้าร่วมกับนิกายแห่งนี้กัน เมื่อคิดเมื่อคิดไปคิดมาเขาก็รู้สึกว่ามันก็ไม่ได้มีอะไรเสียหายถ้าหากจะลองไปดูเขาออกมาเพื่อหาประสบการณ์อยู่แล้ว ที่นิกายเฉิงปิงเขาอาจจะเจอเ้าพวกตระกูลฟู่ก็ได้ ถ้าเป็เช่นนั้นเขาจะได้มีที่ระบายอารมณ์เล่นสักหน่อย
" ก็ได้...เช่นนั้นข้า ชิงหลง จะไปที่นิกายเฉิงปิงกับพวกเ้าด้วย "
โปรดติดตามตอนต่อไป