ณ โถงทางเดินชั้น 5 เวลา 20.00 นาฬิกา
- ซาโตชิ talk -
"ฮึม~~ฮื้ม~"
"เฮ้ย! พอสักทีเถอะรำคาญ (-*-)"
"แหม...ก็คนมันมีความสุขนี้น่า (^^)"ผมเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีเพราะคืนนี้จะได้อยู่กับฮาจิมะทั้งคืนยังไงละ~ แต่มีเื่ผิดพลาดนิดหน่อยคือซาโตรุดันมาชอบฮาจิมะนี้สิ ตอนแรกคุยกันไว้ซะดิบดีว่าจะไม่เข้ามายุ่ง แต่สุดท้ายโดนแย่งซีนไปเฉยเลย เฮ้อ...แบบนี้ก็ไม่ได้อยู่กันสองต่อสองนะสิ T.T
"ว่าแต่ขนมเยอะเกินไปหรือเปล่า?"ซาโตรุมองถุงขนมในอ้อมแขนตัวเองที่ผมเป็คนจัดการหามาให้ มีทั้งขนมขบเคี้ยว ช็อกโกแลต คุกกี้ เยลลี่รูปสัตว์ต่างๆและอื่นๆอีกมากมายที่ผมซื้อมาเพื่อให้ฮาจิมะโดยเฉพาะ
"ไม่เยอะไปหรอก อีกอย่างขนมพวกนี้เก็บได้หลายปีกว่าจะกินหมดก็ชาติหน้านู้น"
"เวอร์แหลๆ แล้วนั้นเอาอะไรมาด้วย?"ซาโตรุสังเกตเห็นถุงกระดาษขนาดเล็กที่ผมหนีบไว้ใต้หว่างแขน นั้นทำให้ผมหนีบแน่นมากกว่าเดิมเพราะไม่อยากให้รู้ว่าของข้างในคืออะไร
"ไม่บอก!"
"เหอะ! ตามใจ"ซาโตรุไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อพร้อมเดินก้าวยาวๆไปตรงหน้าประตูห้องฮาจิมะและกดออดไปทีหนึ่งเพื่อเป็สัญญาณว่าพวกเรามาถึงแล้ว ยืนรอไม่นานก็ได้ยินเสียงเดินจากภายในห้องก่อนที่ประตูจะถูกเปิดพร้อมร่างของฮาจิมะที่ออกมาต้อนรับ
"มาตรงเวลาจังเลยนะ"
"พี่ครับ~คิดถึงจังเลย~"เมื่อเจอหน้าปุ๊บผมก็รีบโผล่กอดฮาจิมะปั๊บพร้อมเหลือบมองซาโตรุอย่างผู้ชนะ ซาโตรุได้แต่ยืนขบกรามอย่างช่วยไม่ได้นั้นทำให้ผมรู้สึกภูมิใจขึ้นมานิดๆที่เร็วกว่าซาโตรุได้ ปกติหมอนี้มักจะไวกว่าผมทุกเื่เสมอ แต่เื่นี้ผมไม่ยอมเด็ดขาด!
"เพิ่งจะเจอกันเมื่อเช้าเองนะ"
"ก็ยังคิดถึงอยู่นี้น่า~"ผมใช้หัวฟูๆของตัวเองถูไถไปมาบริเวณหัวไหล่ของฮาจิมะ นั้นทำให้เขาหัวเราะคิกคักออกมาพร้อมลูบหัวผมเหมือนเด็กๆ
"ฮ่าๆๆ ขี้อ้อนจังเลยนะเรา แล้วนั้นเอาอะไรมาด้วย?"ฮาจิมะหันไปสนใจขนมที่อยู่ในอ้อมแขนของซาโตรุ นั้นทำให้เขาหันมามองผมพร้อมยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัยก่อนจะหันไปคุยกับฮาจิมะแทน หมอนั้นคิดจะทำอะไร?!
"ทั้งหมดนี้เป็ของนายหมดเลยนะ (^^)"
"โอ้! เยอะขนาดนี้เลยเหรอ แบบนี้จะหมดอายุก่อนมั้ยเนี่ย..."
"มันเก็บได้นานหลายปี ไม่ต้องกลัวว่าจะหมดอายุก่อนหรอก"
"อ๋อ! งั้นขอบคุณ--"
"ถ้าอยากได้ต้อง ตรง นี้ ก่อน~"ซาโตรุยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆพร้อมหันแก้มตัวเองไปทางฮาจิมะ นั้นทำให้ผมเป็ฝ่ายขบกรามเองบ้าง ให้ตาสิ! มาแผนนี้เลยเหรอ!!
"เอ๋!? จะบ้าเหรอ! ใครจะกล้าทำ(.///.)"
"ฮ่าๆ หยอกเล่นๆ อะ!รับไปสิ"ซาโตรุยื่นถุงขนมทั้งหมดไปให้ฮาจิมะอย่างว่าง่าย ผมที่ยืนดูการกระทำของซาโตรุว่าจะมาไม้ไหนต่อจึงเลิกสนใจเมื่อฮาจิมะไม่ยอมทำตามที่เขาบอก เฮ้อ...เกือบไปๆ นึกว่าจะโดนแย่งซีนอีก--
ฟอด~
แต่พูดไม่ทันขาดคำหมอนั้นก็แผงฤทธิ์ออกมาจนได้ ซาโตรุใช้่ทีเผลอก้มลงไปหอมแก้มฮาจิมะอย่างไวจนทั้งผมและฮาจิมะต่างยืนมองตาปริบๆว่ามันเกิดอะไรขึ้น พอผมได้สติจึงเคาะหัวซาโตรุไปทีหนึ่งพร้อมพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง
"เฮ้! เล่นทีเผลอนี้หว่า (-*-)"
"แล้วใครมันเริ่มก่อนละ"
"ฉันแค่กอดเองนะ แต่นายทำมากเกินไป (-*-)"
"ใครเร็วใครได้ต่างหาก"
"อ่า! พอเลย ถ้าเถียงกันไม่หยุดไม่ต้องเข้าเลยนะ (-*-)"ฮาจิมะที่ทนฟังพวกเรากัดกันไม่ไหวจึงกอดขนมแน่นพร้อมมองด้วยสายตาดุนิดๆ นั้นทำให้เขาเหมือนเด็กตัวน้อยที่กำลังงอนพ่อแม่อยู่ ฮ้า~น่ารักจัง~ เห็นแล้วอยากเข้าไปโอ๋เลย ><
จึกๆ
ผมจึงสะกิดซาโตรุเบาๆเพื่อส่งสัญญาณให้พอก่อนและกลับมาทำตัวปกติอีกครั้ง
"แหะๆ ขอโทษครับ (^^)/ พอแล้วก็ได้ (-*-)"
"ดี! งั้นเข้ามาได้แล้ว และห้ามทะเลาะกันอีกนะ!" ผมกับซาโตรุเดินเข้ามาให้ห้องอย่างสงบเสงี่ยม ฮาจิมะวางของไว้บนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาก่อนจะหันมาคุยกับพวกเราอีกครั้ง
"หาอะไรทำไปพลางๆก่อนนะ เดี๋ยวขอไปหาของหน่อย"
"ได้ครับ/ได้"พูดจบฮาจิมะก็เดินเข้าห้องนอนตัวเองไปอย่างรวดเร็ว ผมกับซาโตรุจึงทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่พร้อมกันและหยิบขนมที่ซื้อมาแกะกินไปด้วย
"พรุ่งนี้เริ่มถ่ายแล้วใช่มั้ย? ไหวหรือป่าว?"ซาโตรุถามขึ้นขณะสายตามองหน้าจอโทรศัพท์ ผมจึงนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้ถึงคิวของผมที่ต้องถ่ายหนังของตัวเองแล้ว และนี้เป็เื่แรกที่ผมไม่ได้เล่นด้วยกันกับซาโตรุ นั้นทำให้เขาเกิดเป็ห่วงผมขึ้นมาสินะ
"ไหวอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก (^^)"
"ไม่ได้ห่วง แค่อย่ามาเกะกะตอนฉันถ่ายแล้วกัน เราถ่ายชั้นเดียวกันนี้ (-_-)"
"เหอะ! ไม่ไปเกะกะหรอกน่า (-*-)"โถ่...ไอเราก็นึกว่าเป็ห่วง อุตส่าห์หลงดีใจซะงั้นเรา T.T
"บอกฮาจิมะยังว่ามีถ่ายพรุ่งนี้?"
"ไม่บอกหรอก! ไม่อยากให้เขามาเห็นตอนแสดง(-///-)"ถ้าฮาจิมะมาเห็นตอนผมแสดงคงใมากแน่ๆ หรือไม่เป็ผมแทนที่เขินอายไม่กล้าแสดงต่อหน้าเขาออกมา
"ฮ่าๆๆ ทีต่อหน้าสาวทำเป็วางท่า โถ่...."
"ก็ต้องทำให้พวกหล่อนมีอารมณ์ร่วมสิ (-*-)" ที่พูดวางท่าก็ไม่ผิดหรอกเพราะตอนอยู่กับสาวๆผมเป็คนละคนกับตอนนี้เลย ทำให้ตัวเองมีความมั่นใจมากขึ้นเพื่อให้สาวๆที่ร่วมแสดงชอบและคล้อยตาม นั้นแหลเป็วิธีของผม
"ฉันจะฟ้องฮาจิมะว่านายมันหลายใจ!"
"หยุดเลย! เอ็งก็ไม่ต่างกันแหล (-*-)"เมื่อซาโตรุทำท่าจะลุกขึ้นผมจึงรีบไปยืนขว้างหน้าเขา แต่เขามักไวกว่าผมเสมอจึงเบี่ยงตัวหลบผมที่กำลังกระโจนใส่เขาได้ไปอย่างหวุดหวิดพร้อมวิ่งไปที่ห้องนอนของฮาจิมะทันที ไม่นะ! หมอนั้นจะสร้างเื่ให้ผมเสียหายอีกแล้ว!!
"/เฮ้! ซาโตชิมาดูนี้/"ผมที่กำลังนอนแน่นิ่งอย่างหมดแรงรีบหันไปมองซาโตรุที่กำลังนั่งยองๆตรงหน้าห้องฮาจิมะ เขาเรียกผมเสียงเบามากเหมือน้าเก็บไว้เป็ความลับ นั้นทำให้ผมค่อยๆคลานไปหาเขาพร้อมชะเง้อมองภายในห้อง สิ่งที่ผมกับซาโตรุเห็นคือร่างของฮาจิมะที่ยืนอยู่หน้ากระจก ่บนเปลือยเปล่าส่วนข้างๆตัวมีกล่องปฐมพยาบาลวางไว้ พวกเรามองผ่านกระจกก็เห็นฮาจิมะกำลังแกะพลาสเตอร์ติดแผลแปะลงบนยอดอกของตัวเอง สีหน้าเขาดูทรมานมากตอนแปะพลาสเตอร์ ผมกับซาโตรุจึงค่อยๆถอยออกมาห่างๆจากประตูและพูดในสิ่งที่สงสัยออกมา
"คิดว่าไง..."
"ไม่รู้สิ...หรือเขาอาจจะมีรสนิยมแบบนั้น! (0_0)"ผมพูดในสิ่งที่เป็ไปได้มากที่สุด ไม่มีใครเอาพลาสเตอร์ไปติดยอดอกตัวเองหรอกถ้าไม่มีเหตุจำเป็จริงๆ หรือเขาาเ็? แต่เจ็บที่หัวนมเนี่ยนะ!? อ้าก!! ไม่เข้าใจ!
"ถ้าอยากรู้ก็ต้องถาม--"
"เดี๋ยว! ถ้าไปถามตรงๆเขาอาจอายไม่กล้าบอกก็ได้ (0_0)"
"ก็จริง" ผมกับซาโตรุจึงพยายามช่วยกันคิดว่าจะทำยังไงให้ฮาจิมะบอกออกมาตรงๆ เมื่อนั่งคิดกันสักพักซาโตรุจึงดีดนิ้วพร้อมหันมาพูดกับผมแบบยิ้มๆ
"ฉันมีความคิดดีๆละ :)"
.
.
อีกด้านหนึ่ง
- ฮาจิมะ talk -
"เฮ้อ...เสร็จสักที"หลังจากแยกตัวออกมาจากสองพี่น้องผมก็รีบหาผ้าหรืออะไรก็ได้ที่ช่วยปิดยอดอกไว้ ก็ไปเจอพลาสเตอร์ปิดแผลในกล่องปฐมพยาบาลจึงเอามาแปะไว้ชั่วคราว เพราะเวลาเดินเสื้อมันถูกับยอดอกทำให้รู้สึกเจ็บตลอด ส่วนสาเหตุที่เจ็บก็เพราะบาจินั้นแหล เล่นกัดซะแรงขนาดนั้น ดีนะที่ไม่มีรอยแผลไม่งั้นผมจะไม่คุยกับบาจิอีกเลย -*-
"ขอโทษที่ให้รอนะ"ผมเดินกลับเข้าไปในห้องรับแขกก็เจอซาโตรุกับซาโตชิกำลังนั่งดูหนังพร้อมกินขนมที่ซื้อมาเมื่อกี้ไปด้วย พวกเขาตั้งอกตั้งใจดูมากพร้อมตบเบาะตรงกลางเบาๆซึ่งเว้นไว้ให้ผมนั่งโดยเฉพาะ ผมจึงเดินเข้าไปนั่งระหว่างกลางพร้อมหยิบขนมบนโต๊ะมากินด้วย อื้ม! รสพริกไทยเหรอเนี่ย! อร่อยแหะ
"ไปทำอะไรมาเหรอครับทำไมนานจัง?"ซาโตชิเอียงคอถามอย่างสงสัย นั้นทำให้ผมคิดคำพูดดีๆเพื่อไม่ให้เขารู้เื่น่าอายของผม ใครจะกล้าบอกว่านั่งแปะหัวนมอยู่ละ -_-
"พอดีหาเสื้อตัวโปรดอยู่นะ ไม่รู้ไปลืมทิ้งไว้ไหน"
"อ่าว! แล้วหาเจอหรือยังครับ ให้พวกเราไปช่วยหามั้ย?"
"ยังไม่เจอเลย แต่ไม่เป็ไรหรอกไม่อยากรบกวนพวกนาย"เมื่อพูดจบซาโตชิจึงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจพร้อมหันไปสนใจหนังต่อ เฮ้อ...ดีนะที่เขาไม่ถามเซ้าซี้ ไม่งั้นพวกเขาต้องเห็นเศษพลาสเตอร์ในขยะและถามแน่ๆว่าติดอะไร
จึก!
"อะ! โทษที"ขณะที่ผมกำลังหยิบช็อกโกแลตขึ้นมากินก็รู้สึกมีน้ำเหนียวๆมาติดบนใบหน้า ผมจึงหันไปมองก็เห็นซาโตรุถือถ้วยไอติมในมือและช้อนที่อยู่ในระดับสายตาผม เมื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเลยกะจะเดินไปหยิบทิชชู่ที่ครัวแต่ซาโตรุดันดึงแขนไว้ก่อนจนทำให้ผมกลับมานั่งที่เดิม
"เดี๋ยวเช็ดให้"
"อ๋อ ขอบ--"
แผล็บ~
"(0_0 )!"แต่แทนที่ของใช้เช็ดจะเป็พวกผ้าไม่ก็ทิชชู่ ซาโตรุกลับใช้ลิ้นเลียบริเวณรอยเปื้อนออกให้เบาๆ นั้นทำให้ผมตะลึงเล็กน้อยที่เขากล้าทำอะไรแบบนี้ อ้า! มันสกปรกนะ!
"อ่ะ! ไม่แฟร์เลยผมก็อยากทำบ้างนะ (-0-)"ซาโตชิหันมาเห็นเหตุการณ์พอดีจึงอยากทำตามเลยเอาช็อกโกแลตในมือผมกดลงบนแก้มพร้อมงับทั้งแก้มทั้งช็อกโกแลตเข้าไป นั้นทำให้สภาพผมตอนนี้มีสองหนุ่มกำลังนัวเนียกับแก้มทั้งสองข้างอยู่!
"เดี๋ยวก่อน! คือ...ยังไม่ได้ล้างหน้าเลย!"
"ไม่เป็ไรครับ พวกเราไม่สนหรอกแค่อยากให้พี่สนุกก็พอ..." หลังจากนั้นมือทั้งสองข้างของผมก็ถูกสองพี่น้องจับเอาไว้คนละข้าง ส่วนมืออีกข้างของพวกเขาเลื่อนลงมาลูบไล้ผิวกายของผมเบาๆ นั้นทำให้ผมกัดปากแน่นพร้อมมองมือของพวกเขากำลังไล้ััหน้าท้องและต้นขา มันรู้สึกจั๊กจี้และรู้สึกเสียวซ่านในเวลาเดียวกัน แต่...ผมยังไม่พร้อม! ไม่นะ! ตอนนี้ไม่ได้นะ!!
"เห...มีปิดหัวนมไว้ด้วยเหรอ..."ซาโตรุเลื่อนมือขึ้นมาถกเสื้อผมขึ้นทำให้เห็นพลาสเตอร์ที่แปะบนยอดอกทั้งสองข้าง นั้นทำให้ผมกระชากมือตัวเองออกและรีบปิดเสื้อลงด้วยความเขินอาย อ้าก!! โดนเห็นซะแล้ว ทำยังไงดี...
"พี่มีรสนิยมแบบนั้นเหรอครับ?"
"ไม่ใช่! ( 0///0)"
"อืม...หรือว่าชอบลองของแปลก ก็เลยแปะ--"
"นั้นก็ไม่ใช่! (0///0 )" ผมนั่งคิดอยู่สักพักว่าจะบอกความจริงดีมั้ย แต่ถ้าบอกพวกเขาจะรู้สึกยังไง แล้วบาจิอีก! ถ้าผมเล่าเื่นี้เขาจะโกรธหรือเปล่า อ้าก! ทำยังไงดี!!
"ฉัน...แปะเพราะกันพวกนายนั้นแหล!" ผมตัดสินใจโกหกขึ้นมาเพราะไม่อยากให้พวกนี้คิดมากและไม่อยากโดนบาจิบีบคออีกรอบ อืม...หวังว่าจะตัดสินใจถูกนะเรา
"กันทำไมเหรอครับ?"
"ก็...ฉันยังไม่พร้อมหรอกนะที่จะ...แบบนั้นอะ! ก็เลยแปะไว้เผื่อพวกนายฉวยโอกาส..."
"( ' ')/(' ' )"เมื่อผมพูดจบสองพี่น้องก็หันไปมองหน้ากันอยู่สักพัก ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ๆพร้อมโอบกอดผมเหมือนเป็หมอนข้าง ซาโตรุโอบไหล่ของผมเข้าหาตัวเองส่วนซาโตชิก้มลงมากอดเอวผมไว้แน่นเหมือนเด็กๆเข้ามากอดพ่อแม่
"พวกเราไม่ทำแบบนั้นหรอกครับ พวกเราจะรอตอนที่พี่พร้อมดังนั้นไม่ต้องกังวลหรอกนะครับ (^^)"
"อีกอย่างพวกเราไม่ได้หวังเื่แบบนั้นั้แ่แรกอยู่แล้ว แค่อยากอยู่แบบนี้ด้วยกันตลอดเท่านั้นเอง" เมื่อผมได้ฟังที่ทั้งสองคนพูดก็เริ่มรู้สึกใจฟูขึ้นมาทันที นี้พวกเขาเป็คนดีขนาดนี้เลยเหรอ! น่ารักกันจังเลย~
"ขอบใจนะพวกนาย แบบนี้ต้องให้รางวัลแล้วแหล (^^)"
"รางวัลอะ--"
จุ๊บ~ จุ๊บ~
ผมเริ่มรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาจึงหันไปจุ๊บแก้มทั้งสองคนอย่างไวจนพวกเขาไม่ทันตั้งตัวและรีบกลับเข้าไปในห้องนอนตัวเองเพื่อหลบพวกเขา ก่อนเข้าห้องผมลองแอบมองพวกเขาแวบหนึ่งก็เห็นทั้งสองคนยังนั่งอึ้งไม่ขยับไปไหนกันทั้งคู่ นั้นทำให้ผมเผลอหัวเราะคิกคักออกมาก่อนจะปิดประตูลงพร้อมหันมาจัดการเื่ของตัวเอง
.
.
.
1K
