ตอนที่ 23 ข้อสงสัยมากมาย
เมื่อพี่น้องและเพื่อนสนิทของโพรทาเลียรู้เื่ของเธอแล้วก็มีความใกันอย่างมากๆแต่สิ่งที่น่าใมากที่สุดน่าจะเป็อย่างสุดท้ายที่เธอเผลอตัวไป ที่นำลูกแก้วที่ลูกสาวของตัวเองโดนขังอยู่ออกมาคุยด้วยตอนที่เด็กคนนั้นบอกถึงวัตถุดิบที่เธอมีติดตัวนั้นเลยเป็การเปิดเผยสิ่งที่เธอไม่ได้บอกตอนเล่าเื่ของเธอทำเอาพี่ชายของเธอดุทันทีว่าทำไมไม่บอกเื่นี้ ตัวเธอก็ต้องแก้ตัวว่าทำไมจนโอราอุสโกรธมากๆ แต่คำแรกที่ทุกคนถามโพรทาเลียกันคือ
“ใครเป็พ่อเด็กกัน!!โพรทาเลีย!!”
“เค้าไม่รู้!!”
โพรทาเลียตอบไปทันทีตัวเธอลำบากใจจริงๆ ที่ไม่สามารถบอกได้ว่าพ่อเด็กเป็ใครกันเธอรู้แค่ว่าอีกฝ่ายเป็คนผมสีทองแล้วมีกลิ่นมินต์ที่ผมสีทองนั้นทำให้โพรทาเลียคิดถึงอย่างเดียว พอบอกทุกอย่างทุกคนไป พวกน้องๆของโพรทาเลียก็เข้ามาสนใจหลานสาวสุดแสนจะน่ารักมากๆ สำหรับพวกเขาโพรทาเลียปล่อยให้พวกเขามีเวลาร่วมกัน เธอเดินออกมาอยู่แถวๆ โขดหินเธอนั่งนิ่งเพื่อนคิดบางอย่าง เธอกำลังคิดเื่ที่จะช่วยลูกสาวออกมาถึงจะเพื่อตัวยาแก้ที่จะช่วยทุกคนได้ แต่ว่าตัวเธออยากช่วยลูกสาวเหมือนกันระหว่างที่เธอคิดนั้น โอราอุสก็เดินตามมานั่งข้างๆ เธอ
“ไม่นึกนะว่าเธอจะเป็แม่คนเร็วแบบนี้นะ โพรทาเลีย” โอราอุสพูดแซวเพื่อให้โพรทาเลียยิ้มออกมา
โพรทาเลียมองอีกฝ่ายแล้วยิ้มออกมา“พอเลยพี่...ฉันบอกแล้วว่ามันเป็อุบัติเหตุเท่านั้น”
“อุบัติเหตุ...ของความตะกละ!”โอราอุสยังแซวไม่เลิก
ทำเอาโพรทาเลียที่ได้ยินถึงกับหน้าแดงทันทีที่พี่ชายแซวแบบนั้น“หยุดเลยนะ หนูไม่ได้ตะกละนะ…แค่ตอนนั้นหนูหิว...เท่านั้นล่ะ”
โพรทาเลียทำหน้าเขินๆที่ตัวเองนั้นก็เป็จริงอย่างที่พี่ชายพูดว่าตะกละ
“หิวแล้วเป็ไงล่ะกลายเป็แม่คนเลย...” โอราอุสขำหน่อยๆเขาเอามือลูบหัวน้องสาวทันที “เธอนี่น่า...เจอแต่เื่ลำบากจังเลยนะ...พี่ขอถามหน่อยสิ?”
“อะไรคะ?” โพรทาเลียมองอีกฝ่ายว่าจะถามอะไรเธอ
“เธอ...ยังมีเื่อะไรปิดบังอยู่อีกหรือเปล่า?”
“เอ๋?” โพรทาเลียมองพี่ชายที่ถามเธอแบบนั้นเธอสงสัยเลยว่าอีกฝ่ายนั้นรู้ได้ไงว่าเธอปิดบังอะไรอีก “พี่พูดอะไรนะคะหนูเนี่ยนะ จะมีเื่ปิดอะไรพี่อีกนะ”
“ตอนเธอเล่าให้ฟังนะเธอเกือบพูดว่าพวกลูกๆ แปลว่าเธอนั้นไม่ใช่มีลูกแค่คนเดียวสินะ”
โพรทาเลียสะดุ้งทันทีที่อีกฝ่ายพูดแบบนั้นออกมาเธอถึงกับทำหน้าลำบากใจก่อนจะพูดออกมา
“หนูปิดบังพี่ไม่ได้สินะ...”
“เธอมีลูกกี่คนกันแน่ๆ? โพรทาเลีย” โอราอุสถามถึงลูกของโพรทาเลียที
“นอกจากคาเร็นน่า...หนูยังมีลูกอีกคนที่เป็พี่ชายฝาแฝดของคาเร็นน่านะ...”
“!!”โอราอุสได้ยินก็อึ้งไปทันที “แล้วเด็กคนนั้นล่ะ?”
“คือว่า...”โพรทาเลียก้มหน้า ทำหน้าเศร้าๆ
โอราอุสเห็นน้องสาวทำหน้าเศร้าทำเอาเขารู้สึกแย่ทันที “นี่ๆ อย่าบอกนะว่าลูกเธอ...ตะ...ตะ...”
“ตายเหรอ?” โพรทาเลียเงยหน้ามองพี่ชาย “ก็ไม่รู้สิว่า...ตอนนี้ลูกหนูอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้นะ?”
“เอ๋?” โอราอุสงงที่น้องสาวพูดทำให้เขาคิดอะไรหลายอย่างเลย “ที่พูดนั้นหมายถึงอะไรนะ? โพรทาเลีย”
“คือ...ตอนนี้หนูเล่าให้พวกพี่ๆน้องฟังหนูข้ามไปจุดหนึ่งนะที่ว่าฉันไม่ทำตามแซเทิร์นเลยทำลายลูกแก้วที่คาเร็นน่าอยู่ในนั้นที่จริง...ที่เขาทำลายลูกแก้ว เพราะหนูไม่ยอมส่งตัวลูกชายให้แล้วหนูส่งเข้าออกมาที่ไหนไม่รู้บนโลกนี้”
“ส่งเขาออกมาจากเกาะนะเหรอ? ได้ยังไง!?”
“ตอนนั้นหนูเจอประตูมิติหนูเลยส่งลูกออกจากที่นั่นเพื่อความปลอดภัย...”
“แปลว่าเขาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ในที่ที่ อันตราย...โพรทาเลียน้องคิดอะไรอยู่กัน...” โอราอุสมองน้องสาวทันที
“ตอนนั้นหนูคิดอะไรไม่ออกนี่น่า...นอกจากส่งลูกชายออกไปแล้วตัวหนูจะอยู่เพื่อทำให้คาเร็นน่าหลุดพ้นจากแซเทิร์น...” โพรทาเลียพูดทั้งมีน้ำตาออกมา
“โธ่...โพรทาเลีย...”โอราอุสโอบกอดน้องสาวให้ซบไหล่ของเขา
“แล้วเขาชื่ออะไรนะ?” โอราอุสถามถึงหลานชายเขาอีกคน
“เดวิคค่ะ”โพรทาเลียพูดทั้งเสียงสะอื้น
“แล้วตอนนั้นเดวิคอายุเท่าไร?”
“ก็ตอนที่ออกมาจากเกาะนั้นอายุแค่ 3 ขวบเองนะ...”
“ห๊า!!3ขวบ!! พูดจริงพูดเล่น!?”
“จริงค่ะแต่ตอนนี้น่าจะ 5 ขวบแล้ว...อีกไม่กี่เดือนลูกหนูจะอายุ6 ขวบแล้วนะ...” โพรทาเลียพูดออกมา เธอคิดว่าควรพูดอย่างอื่นไม่ให้บรรยากาศเศร้าเกิน"แต่ว่า...ลูกหนู เดวิคนั้นฉลาดเกินเด็กแถมตอนเขาออกไปเขาได้กินยาเพิ่มอายุเลย...ไม่รู้จะมีปัญหาอะไรไหมน่านะ"
“3ขวบ...ฉลาดเกินเด็ก...กินยาเพิ่มอายุ...” โอราอุสสะกิดใจบางอย่าง เขาเหมือนเคยเห็นอะไรแบบนั้น เขาถึงขมวดคิ้วทันที
“ใช่ค่ะ...ฉลาดมากๆเลยล่ะ ตอนนี้หนูขอให้เด็กคนนั้นปลอดภัยก็พอ” โพรทาเลียพูดไปเรื่อยๆไม่ได้ดูเลยว่าพี่ชายนั้นไม่ได้ฟังเธอเลย
พวกน้องๆของโพรทาเลียกำลังคุยกับคาเร็นน่าอยู่ พวกเธอคิดวิธีช่วยคาเร็นน่าได้ขั้นมาพวกเธอก็เลยะโเรียกพี่โพรทาเลีย
“พี่โพรทาเลียมาทางนี้หน่อยค่ะ!!”เรน่าะโเรียกโพรทาเลียทันที
โพรทาเลียได้ยินเลยพยุงตัวเอง“งั้นหนูไปหาน้องๆ ก่อนนะ พี่โอราอุส”
โอราอุสได้ยินที่โพรทาเลียพูดเขาก็พยักหน้าทันที “โอเค...”
เธอมองอีกฝ่ายแล้วเดินไปหาน้องๆโอราอุสจ้องโพรทาเลียที่เดินไปอย่างครุ่นคิด
‘เด็กชายชื่อเดวิค ตอนออกมาจากเกาะอายุ 3ขวบ ตอนนี้น่าจะ 5 ขวบ ฉลาดเกินเด็กกินยาเพิ่มอายุ...นี้คงไม่ใช่คนที่เราคิดอยู่นะ’
เมื่อโอราอุสคิดทุกอย่างจนครบถี่ถ้วนเขาคิดว่าตัวเองควรไปหาความจริงบางอย่างเขาเดินออกจากจุดที่อยู่โดยไม่บอกใครว่าเขาไปไหน เขาเดินออกไปเงียบๆแต่ก็มีคนหนึ่งที่เผอิญหันไปมองเขาพอดี ลิซ่ามองโอราอุสที่เดินออกไปเธอสงสัยว่าเขาจะไปไหนกัน แต่เธอก็ส่ายหัวทำเป็ไม่รู้ดีกว่าเพราะเขาจะไปไหนมันก็เื่ของเขาอีกนะ
ส่วนพวกเนเวอร์รี่ได้กลับไปก่อนเพราะต้องเอากินต่างๆ ไปส่งให้คนในค่ายเพื่อนำไปทำการประดิษฐ์ตอนแรกเนเวอร์รี่ไม่อยากไป แต่ก็ต้องโดนอาร์เธอร์และเทียน่าลากไปด้วยกันทำเอาโพรทาเลียเห็นแบบนั้น แอบนึกสงสัยเพื่อนรักไม่ได้ จริงๆ ที่ต้องแย่งจากกันแต่ก็แค่แป๊บเดียว เดียวก็ได้เจอกันอยู่ดี
โพรทาเลียเดินมาหาพวกคารีเซลทันทีเธอสงสัยว่าน้องของเธอมีอะไรถึงเรียกเธอมา
“น้องๆมีอะไรเหรอ?”
“พอดีเราคุยกับหลานว่าจะลองไปขอคนคนหนึ่งให้ช่วยหลานออกมาจากลูกแก้วนะคะ”คารีเซลพูดขึ้นมา
“ใครกันที่พวกเธออยากให้ช่วยลูกพี่นะ?” โพรทาเลียสงสัยว่าน้องๆ จะไปขอใคร แต่ภายในใจของเธอกับรู้สึกโหวงเหวงขึ้นมา
“โครนอสนะครับพี่”มาร์โคตอบแทนพี่ๆ
“ว่าไงนะ!!ไม่!! ไม่!! ไม่!! พี่จะไม่ยุ่งกับคนนั้นเด็ดขาด!!เขา...เขาเป็พี่ชายของแซเทิร์นนะ!!” โพรทาเลียปฏิเสธทันทีคนที่เป็ถึงพี่ชายของแซเทิร์น เธอก็ไม่อยากไว้ใจเท่าไร
“พี่อย่ากลัวโครนอสเลยนะ”เรน่าพูดปลอบใจพี่สาวทันที
“ใช่ๆพวกเรารู้ว่าพี่น่าจะกลัวเขา เพราะหน้าตาคล้ายแซเทิร์น แต่เขาน่าช่วยเราได้เพราะคนที่ทำให้หลานอยู่ในสภาพนี้คือแซเทิร์น โครนอสน่าจะช่วยได้นะคะ” คารีเซลก็ช่วยพูดเกลี้ยกล่อมด้วยคน
โพรทาเลียทำสีหน้าซีเรียลทันทีเธอไม่ไว้ใจชายที่ชื่อว่าโครนอส ถึงเขาจะเป็บิดาของเทพแต่เขาเหมือนแซเทิร์นั้แ่แค่รูปลักษณ์ถึงแม้อีกฝ่ายจะมีผมสีขาวไม่เหมือนแซเทิร์นที่ผมสีดำก็ตามทีนั้นทำให้เธอระแวงอยู่ดี แล้วยิ่งอีกฝ่ายพูดแบบนั้นกับเธอตอนเจอครั้งแรก
‘เ้าช่างน่าสงสารนัก...คงเ็ปมากสินะ...’
เธอจำสีหน้าของอีกฝ่ายที่มองเธอมันเหมือนสีหน้าที่แฝงไปด้วยสีหน้าเศร้า เธอสงสัยมาตลอดว่าทำไมเขาถึงทำหน้าแบบนั้นมันทำให้เธอระแวงจริงๆนั่นล่ะ
“แม่ค่ะขอล่ะ เขาอาจจะเป็คนดีมากกว่าแซเทิร์นก็ได้นะคะ” คาเร็นน่ามองแม่ออกมาจากลูกแก้ว
โพรทาเลียที่เห็นใบหน้าของลูกสาวอ้อนวอนเธอทำเอาเธอใจอ่อนไปทันที
“เฮ้อ...ก็ได้ถือว่าเราทดสอบเขาในตัวว่าเขาดีกว่าแซเทิร์นจริงไหนล่ะ”
“เย้!!”ทุกคนต่างดีใจทันที
“แต่!!”โพรทาเลียพูดคำว่าแต่ออกมาทำเอาทุกคนมองเลยว่าแต่อะไรโพรทาเลียมองทุกคน “วันนี้ก็เย็นแล้ว เราจะไปขอให้โครนอสช่วยพรุ่งนี้แทนนะเพราะว่าพี่ก็เหนื่อยมามากๆ แล้วน่านะ”
“ได้เลยค่ะ/ครับ!!”สามพี่น้องต่างโอเคกับคำพูดของพี่สาวทันที
โพรทาเลียยิ้มออกมาเมื่อเห็นน้องของเธอยอมรับสิ่งที่เธอเสนอ เธออยากพักมากๆเพราะเธอเหนื่อยจากการแอบตามนูอัส เข้าไปจุดอันตราย แล้วมาเจอพวกเพื่อนๆและพี่น้องที่รู้ความจริงของเธอเขาให้ ทำเอาเธอเหนื่อยสุดๆ
“งั้นกลับบ้านพักเถอะ”โพรทาเลียยื่นมือรับลูกแก้วที่คาเร็นน่าสงสัยมาก่อนจะมองคาเร็นน่าที่อยู่ในลูกแก้ว เริ่มทำสีหน้าง่วงนอน “ลูกง่วงแล้วสินะ? คาเร็นน่า”
“อืมหนูไปนอนก่อนนะ” คาเร็นน่าจบก็หายไปทันที
“เอาล่ะลูกสาวพี่ก็ไปนอนแล้ว พวกเรากลับบ้านพักกันดีกว่าพี่คะพวกเราจะกลับบ้านพักแล้วนะ!” โพรทาเลียหันหลังไปหาพี่โอราอุสเพื่อจะช่วยกลับบ้านพักแต่ว่าพี่ชายกลับไม่อยู่ซะแล้ว “อ้าว...พี่ไปไหนนะ?”
ทุกคนต่างมองอย่างสงสัยว่าพี่ชายหายไปกันลิซ่าก็เดินมาหาโพรทาเลียทันที แล้วเธอก็นำมือแตะที่ไหล่ของอีกฝ่ายโพรทาเลียก็หันไปมองอีกฝ่ายทันที
“พี่ลิซ่า...”
“พี่ว่าโอราอุสคงไปทำธุระของเขาพี่ว่าพวกเรากลับกันไปก่อนดีกว่านะ”
“เอางั้นก็ได้ค่ะงั้นพวกเรากลับกันเถอะ!” โพรทาเลียหันไปช่วยทุกคนกลับบ้านพัก
ทุกคนต่างลุกขึ้นแล้วเดินทางกันกลับบ้านพักกันระหว่างเดินกันไปเรื่อยๆ โพรทาเลียก็ยังระแวงที่จะไปขอความช่วยเหลือจากโครนอสลิซ่าที่มองโพรทาเลียอยู่ก็ทำสีหน้าซีเรียลหน่อยๆ เช่นกัน ก่อนจะลูบหัวโพรทาเลียโพรทาเลียสะดุ้งก่อนจะหันไปมองพี่ลิซ่าที่ลูบหัวเธอ
“ไม่ต้องระแวงนะ...พี่ว่าท่านโครนอสต้องช่วยพวกเราแน่ๆนะ”
“พี่...หนูจะคิดแบบนั้นดูนะ...”
“จ้ะ”ลิซ่ายิ้มอ่อนๆ
เธอรู้ว่าโพรทาเลียระแวงโครนอสที่คล้ายแซเทิร์นมากๆตัวเธอก็ระแวง เพราะว่าอีกฝ่ายเหมือนมองทะลุพวกเธอได้ทุกอย่างถึงจะโกหกอยู่ก็ตามที
ทางด้านโอราอุสที่หลบออกมาจากพี่น้องเขาเดินทางกลับมายังแถวๆ บ้านของเขา ที่กลับมาแถวๆบ้านของเขาเพราะเขาอยากพิสูจน์บางอย่างเกี่ยวกับที่เขาคิดเขาเดินผ่านบ้านตัวเองไปแล้วตรงบ้านหลังหนึ่งที่ไม่ห่างจากบ้านเขามากนักเขามองบ้านหลังนั้น ก่อนจะเห็นชายที่เขาอยากคุยด้วยอยู่พอดี เขาเดินเข้าไปหาชายที่อยู่หน้าบ้านก่อนจะเรียกพูดบางอย่างออกไป
“ฉันว่าเรามีเื่จะต้องคุยกันหน่อยนะฟีนีอุส!!”
ฟีนีอุสถึงกับอึ้งกับเสียงของอีกฝ่ายเขาค่อยๆ หันไปมองอีกฝ่ายทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างไม่ชอบเื่ที่พวกเขากำลังจะคุยกัน
เวลาผ่านไปถึงตอนเย็นหลังทานข้าวกันเสร็จทุกคนก็ต่างกลับบ้านตามปกติบ้างก็ไปฟังงานของตัวเองที่โดนมอบหมาย หรือ ไปยังกองไฟเพื่อไปสนุกกันต่อส่วนโพรทาเลียนั้นกลับมานอนพักที่บ้านพักของตัวเองเพราะวันนี้เล่นทำให้เธอเหนื่อยมากๆ จนขอกลับมาบ้านพักเพื่อนอนดีกว่าพอมาถึงที่นอนโพรทาเลียก็หลับไปทันที
เมื่อโพรทาเลียกำลังหลับอยู่นั้นตัวเธอกับเห็นภาพบางอย่างในฝันของตัวเองเหมือนว่าตัวเธออยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ แต่เธอเห็นแค่สถานที่ที่งดงามมากๆเหมือนโบราณสถานแบบกรีกระหว่างที่เธอมองอยู่นั้นข้างหน้าเธอมีใครบางคนกำลังเดินมาทางเธอพออีกฝ่ายเข้ามาใกล้เธอมากๆ เธอก็เห็นใบหน้าอีกฝ่ายที่ยิ้มอย่างอบอุ่นเธอเป็หญิงสาวที่สวยมากๆ เธอมีผมสีฟ้าอ่อนๆ สีคล้ายๆ สีผมพี่ลิซ่าแต่สีอ่อนกว่าแล้วก็ดวงตาสีฟ้าม่วงดูงดงามมากๆ อีกฝ่ายยิ้มให้โพรทาเลียก่อนจะย่อตัวลงมาอุ้มเธอโพรทาเลียมองอย่างสงสัยว่าตัวเองจะโดนอุ้มไปไหน เธอลองขยับตัว แต่ก็ขยับไม่ได้เธองงมากๆว่าทำไม แต่แล้วหัวของเธอก็ขยับมองข้างล่างทำให้เธอเห็นว่ามือตัวเองเล็กแค่ไหน
‘นี่มันอะไรกัน?’
โพรทาเลียสงสัยว่านี้มันเื่อะไรกันจนหญิงผมสีฟ้าพาเธอมาที่ห้อง ห้องหนึ่งมีชายคนหนึ่งกำลังตรวจเอกสารบางอย่างอยู่เธอสงสัยว่าใครกัน จนพอเข้าใกล้มากขึ้นถึงได้เห็นว่าคนตรงหน้าเธอคือ โครนอสนั้นทำเอาเธอรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที เธอไม่อยากเข้าใกล้อีกฝ่ายแต่ตัวเธอขยับตัวไม่ได้เลยเจริงๆ โครนอสมองมาทางนี้เขายิ้มออกมาทำเอาโพรทาเลียงงเลยว่าอีกฝ่ายยิ้มด้วยเหรอ เขาเดินมาหาทางเธอก่อนจะอุ้มตัวเธอขึ้นมา โพรทาเลียใทันที ก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดบางอย่างออกมา
“ลูกโตขึ้นมากเลยนะแองเจิล”
โพรทาเลียได้ยินถึงกับรู้สึกจุกกว่าเดิมเธอได้ยินอีกฝ่ายเรียกเธอว่า แองเจิล นั้นก็แปลว่าชายที่เธอเจอที่ชื่อแองเจิลคือบุตรของโครนอสเหรอ นั้นก็หมายถึงว่าตัวเธอที่เป็ร่างจุติสุดท้ายก็เป็เหมือนลูกของเขาด้วยนะสิพอโพรทาเลียคิดแบบนั้นน้ำตาก็ไหลออกมา นั้นทำให้ร่างของแองเจิลกับมีน้ำตาออกมาโครนอสงงว่าลูกของเขาเป็อะไรก่อนจะปลอบ ร่างแองเจิลกอดผู้เป็พ่อแน่นโครนอสมองลูกชายอย่างรักใคร่ โพรทาเลียไม่รู้เลยว่าตัวเธอนั้นจะเป็อะไรกันแต่นั่นทำให้เธอรู้สึกคิดถึงครอบครัวของเธอมากขึ้นไปอีก
ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไประดับสายตาของเธอสูงขึ้น ทำให้เธอมองเห็นรอบๆ ได้ดีขึ้นร่างนี้หันหัวไปมาเหมือนรู้สึกถึงบางอย่าง ก่อนที่เขาจะรู้สึกถึงเสียงแปลกๆที่ดังขึ้น แล้วมีเสียงกรี๊ดดังขึ้น ร่างแองเจิลหันไปตามเสียงโพรทาเลียก็หันไปมองว่าเกิดอะไรขึ้นแองเจิลเริ่มวิ่งทันที แต่จากวิ่งนั้น เธอกับเห็นว่าร่างนี้ลอยอยู่เธอก็พึ่งเห็นว่าแองเจิลมีปีกด้วย พอเขาบินมาถึงจุดที่มีเสียงร้อนพวกเขาก็เจอกับแซเทิร์นที่กำลังกลืนกินบางอย่างอยู่ แต่ที่เห็นตอนลงคอไปคือขาเด็กทำเอาโพรทาเลียอยากอ้วกมากๆ เลยล่ะ แต่แองเจิลกับรู้สึกโกรธขึ้นมาทันที
“ท่านอาทำอะไรพี่น้องข้า!” แองเจิละโออกมา
แซเทิร์นค่อยๆหันไปมองแองเจิล โพรทาเลียที่เห็นอีกฝ่ายหันมาทางพวกเธอ เธอถึงกับโกรธขึ้นมารอยยิ้มที่เหมือนกับตอนที่ทรมานเธอ นั้นทำให้เธออยากพุ่งเข้าไปจัดการอีกฝ่ายแต่ว่าแซเทิร์นกลับพุ่งมาหาพวกเขา แองเจิลเห็นก็ป้องกันตัวทันทีร่างแองเจิลหลับตาทำให้โพรทาเลียไม่เห็นภาพข้างหน้าไปด้วยแต่ว่ากลับมีเสียงปะทะดังขึ้น ทำให้ร่างแองเจิลนั้นค่อยๆ ลืมตาขึ้นโพรทาเลียก็ได้เห็นโครนอสที่เข้ามาช่วยแองเจิลไว้ ก่อนที่เขาจะต่อสู้กันแองเจิลเห็นก็ตามทั้งสองคนไปทันที จนมาหยุดตรงจุดหนึ่งโพรทาเลียได้เห็นโครนอสโดนแซเทิร์นเล่นงานเข้าให้ โครนอสค่อยๆ หันมาทางลูกชายโพรทาเลียเห็นอีกฝ่าย เขาค่อยๆ ยิ้มให้ นั้นทำให้โพรทาเลียรู้สึกเจ็บขึ้นมาก่อนจะได้ยินคำพูดของโครนอส
“ปกป้องน้องของลูกให้ได้นะแองเจิล แล้วก็...พ่อรักลูกนะ” ข้างหน้าโครนอสเกิดแสงสว่างออกมา
โพรทาเลียกับรู้สึกเหมือนบางอย่างจะหายไปหัวใจของเธอทำให้เธอะโเรียกอีกฝ่าย แต่เสียงของเธอซ้อนกับเสียงแองเจิลที่พูดพร้อมกัน
“ท่านพ่อออออออออออออ!!”
โพรทาเลียถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นมาเธอไม่นึกว่าแองเจิลเจอกับฉากที่ตัวเองเห็นพ่อหายไปต่อหน้าต่อตานั้นทำให้ใจของเธอปลอบช้ำขึ้นมา มันเ็ปที่หัวใจมากๆจนเธอร้องไห้ออกมาอย่างเงียบๆ คนเดียวจนถึงเช้า พอทุกคนตื่นก็ไปทานอาหารกันลิซ่าตื่นมาก็เจอโพรทาเลียที่มีดวงตาที่แดงมากๆ จนเธอสงสัยเลยว่าน้องเป็อะไร
ลิซ่ามองซ้ายมองขวาก่อนจะถามอีกฝ่าย“โพรทาเลียเป็อะไรนะ”
“ไม่นะ...แค่...ฝันเื่น่าเศร้าขึ้นมานะ”
“โธ่...น้องพี่”ลิซ่ากอดโพรทาเลียทันที
โพรทาเลียกอดอีกฝ่ายเธอรู้สึกเศร้าเหมือนกับความรู้สึกของแองเจิลเข้ามาอยู่ในจิตใจของเธอ ทำให้เธอรู้สึกเศร้าและสูญเสียคนที่รักไปมากๆ
พอเวลาผ่านไปจนถึงบ่ายโพรทาเลียก็สติกลับมาเต็มร้อย เธอรู้สึกดีขึ้นมากๆแล้วเธอก็ไปตามที่มาร์โคส่งข้อความมาทางกำไลว่าให้มาที่ไหนมาร์โคบอกให้มาที่ลานกว้างเพื่อไปหาโครนอส เธอพาพี่ลิซ่าไปด้วยจนมาถึงบ้านพักเธอก็เห็นสามพี่น้องกำลังนั่งเล่นข้ามเวลาอยู่ที่บ้านพักหมายเลข 3
“ไงทั้งสามคน” โพรทาเลียทักทายทั้ง 3 คน
“อ๊ะ!!พี่มาแล้ว!!” แฝดสาวทั้งสองคนต่างรีบวิ่งมาหาโพรทาเลียแล้วกอดแขนเธอทันที
“ไงคารีเซล เรน่า” พอโพรทาเลียเห็นเ้าตัวเล็กทั้งสองเธอก็ลูบหัวทั้งสองคนทันที
“แหะๆนี่ล่ะพี่ของพวกเราล่ะ” เรน่าพูดขึ้นทั้งสีหน้าเคลิ้มอย่างชอบใจที่พี่สาวลูบหัว
“จริงด้วยนะ”คารีเซลก็เป็อีกคนที่มีสีหน้าที่มีความสุขมากๆ
มาร์โคมองพี่สาวทั้งสองที่เอาแต่อ้อนพี่โพรทาเลียตัวเขารีบเดินไปหาทันทีพร้อมกับดึงทั้งสองคนออกมา
“พอได้แล้วพี่สองคนนี้อย่าทำตัวสนิทเยอะสิ เดียวคนสงสัยว่าพวกเราทำไมสนิทกับพี่คีย์มากไปนะ!”
“โธ่!!มาร์โค!” สองสาวหันไปเงยหน้ามองน้องชายทันที
“ขัดจังหวะจริงๆเลย นายได้อยู่กับพี่ตั้งหลายครั้ง พวกเราล่ะ พวกเราพึ่งรู้นะว่าเป็พี่นะก็ให้พวกเราอยู่กับพี่เขามั้งสิ!!” คารีเซลขมวดคิ้วมองน้องชายที่เขามาขัดจังหวะกำลังเคลิ้มอยู่
“จริงด้วยๆนายอิจฉาที่พวกเราได้พี่โพรทาเลียลูบหัวหรือไง?” เรน่าพูดประชดประชันขึ้นมาทันที
มาร์โคหน้าแดงขึ้นมาทันที“จะบ้าหรือไง ผมไม่ใช่คนจะอิจฉาพวกพี่ๆ นะ”
“เหรอ? นายก็ทำประจำนี่น่า!” สองสาวพูดพร้อมกันจนมาร์โคหน้าแดงกว่าเดิมอีก
โพรทาเลียเห็นถึงกับส่ายหน้าแล้วเดินไปหาพวกเขาทั้ง3 คน “พอๆเป็พี่น้องกันไม่ทะเลาะกันนะ พ่อแม่รู้จะรู้สึกแย่เลยนะ”
ทั้งสามคนได้ยินถึงกับเงียบทันที“ขอโทษครับ/ค่ะ”
“ดีมากงั้นมาร์โคจะพาพี่ไปหาโครนอสที่ไหนนะ?” โพรทาเลียถามด้วยความสงสัยว่าทำไมนัดมาที่ลานกว้างแถวๆ บ้านพักกัน
“ตามมาเลยพี่”
มาร์โคเดินออกมาจากหน้าบ้านพักหมายเลข3 เขาเดินมาอยู่ลานกว้างก่อนจะแตะบางอย่างที่มองไม่เห็นโพรทาเลียสงสัยเลยว่าอะไร
“นั้นนายแตะอะไรนะ?” โพรทาเลียถามขึ้น
ลิซ่าก็มองอย่างสงสัยเช่นกัน“คงไม่บอกว่าเป็ทางเข้าไปหาโครนอสนะ เด็กๆ”
“ถูกต้องตามที่เท...เอ๊ย...พี่ลิซ่าพูดเลยครับ”
โพรทาเลียขมวดคิ้วทันทีน้องชายเธอชอบปากอยู่ไม่เป็สุดจริงๆ จะชอบหลุดชื่อคนอื่นตลอด
“ทางเข้าจริงๆนะเหรอ?”
“ครับแต่มีเข้าได้ไม่กี่คน อยากพวกเราเข้าได้ เพราะรู้จักเข้าแล้วอีกอย่างจะไม่มีใครเดินมาแถวนี้แล้วชนแน่ๆ นะครับ”
“กำลังคิดเลยว่าจะมีใครชนมั้งไหมนะ”
“น่าๆไปกัน เข้าไปข้างในกัน” มาร์โคเดินเข้าไปข้างในแล้วหายแวบไปทันที
โพรทาเลียใทันทีที่น้องชายหายเข้าไปทำให้ตัวเองไม่กล้าเข้าไปเลย ก่อนที่สองสาวจะจับแขนพี่สาวเพื่อจะพาเข้าไปโพรทาเลียมองทั้งสองคนทันที
“เดียวสิทั้งสองคนพี่เดินเองได้!!”
“รู้ค่ะว่าเดินได้แต่กลัวว่าพี่จะวิ่งหนีนะคะ!” คารีเซลยิ้มอย่างเ้าเล่ห์
“จริงด้วยค่ะไปกันนะพี่นะ” เรน่าก็ยิ้มให้พี่สาวเหมือนกัน
โพรทาเลียรู้สึกขนลุกกับการยิ้มของน้องสาวจริงๆตัวเธอไม่ยอมขยับตัว จนลิซ่าต้องช่วยดันทันที โพรทาเลียหันไปมองพี่ลิซ่าทันที
“พี่!!”
“ไปเถอะเพื่อช่วยคาเร็นน่าได้นะ”
ทั้งสามคนต่างพาโพรทาเลียเข้าไปข้างในนั้นทันทีโพรทาเลียหลับตาอย่างไม่ชอบใจ พอเข้ามาก็ได้ยินเสียงลิซ่าพูดว้าวออกมา
“ว้าวววววสวยจริงๆ”
โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เธอก็ได้เห็นภาพตรงหน้าเป็บ้านต้นไม้ขนาดใหญ่ มีน้ำตกมีเสียงนกร้อง สภาพแวดล้อมต่างจากในค่ายมันเหมือนป่าในที่ชุ่มชื่นทำเอารู้สึกเหนียวตัวสุดๆ
“ที่นี้มันที่ไหนกันนนนนนนนนนนนน!!”
จบตอนที่23 โปรดติดตามตอนที่ 24ต่อไป
ข้อความจากไรท์
ขอโทษที่วันนี้ลงดึกนะคะทางไรท์ไม่ค่อยว่างเลยวันนี้เลยไม่ได้ตามเวลาปกตินะคะ ขอโทษทุกคนด้วยพรุ่งนี้อาจจะไม่ได้ลงนะคะ เพราะว่าไม่ว่างเลยนะคะ เจอกันอีกทีวันศุกร์นะคะ
5K
![โอปป้าสายโหด[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1688654857_68014269.webp)
