ข้านี่แหละ แม่ปีศาจ

เสียงนกร้องขับขานเป็นบทเพลงในยามเช้า เสี่ยวเถากำลังเดินไปหน้าห้องของจิ่งอันซึ่งเมื่อคืนถูกใช้เป็นเรือนหอของหญิงสาว เดิมทีนางคิดจะมาแต่เช้าตามปกติแต่กลับถูกแม่นมฟางห้ามไว้

"นั่นเจ้าจะไปไหนกัน"

"ข้าจะไปดูแลคุณหนู…เอ่อ..พระชายาเจ้าค่ะ"

"เจ้าอย่าเพิ่งไป รออีกสักหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก"

"เจ้าค่ะ"

จนล่วงเลยเวลามามากแล้วหญิงสาวจึงได้ออกมาเพื่อดูแลคุณหนูของนาง ขณะที่หญิงสาวกำลังจะเดินเข้าไปใกล้ห้อง ประตูกลับถูกเปิดโดยอ๋องสี่ที่เดินออกมา บุรุษหน้าตาหล่อเหลาอยู่ในอาภรณ์สีม่วงเวงตาคู่เขียวมิได้ถูกปิดไว้ดั่งเช่นทุกครั้ง เขาจะปิดตาเฉพาะเมื่อมีผู้มาเยือนหรือออกนอกจวนเท่านั้น

"เจ้าอย่าเพิ่งเข้าไป ให้คุณหนูของเจ้าพักต่ออีกสักหน่อย"

"เพคะท่านอ๋อง"

เมื่อชายหนุ่มเดินจากไปหญิงสาวจึงได้นั่งรอคุณหนูของตนอยู่ตรงนั้นจนเมื่อได้ยินเสียงจากด้านในนางจึงเข้าไปดูแลคุณหนูของตน

"คุณหนู..พระชายาหิวหรือไม่เพคะ"

"เสี่ยวเถา หากอยู่กันสองคนคุยกับเราเหมือนเช่นทุกทีเถอะ"

"เจ้าค่ะคุณหนู"

หญิงสาวแต่งตัวให้คุณหนูของตนก่อนจะนำสำรับเข้ามาวางบนโต๊ะ อาหารทุกอย่างล้วนแล้วแต่น่าทานทั้งสิ้น จิ่งอันมองเสี่ยวเถายิ้ม ๆ

"เจ้ามีอะไรก็พูดมาเถอะ ไม่อึดอัดเหรอ เงียบเช่นนี้ไม่สมกับเป็นเจ้าเลย"

จิ่งอันหัวเราะในลำคอ

"คุณหนูล้อข้าเล่นอีกแล้ว ข้าแค่เป็นห่วงคุณหนูเท่านั้น แต่ได้เห็นคุณหนูออกเรือนมีความสุขเช่นนี้เสี่ยวเถาเองก็มีความสุขเช่นกันเจ้าค่ะ จริงสิ!!!คุณหนู จวนของอ๋องสี่นั้นมิมีผู้ใหญ่ให้คุณหนูต้องตื่นไปคำนับเหมือนจวนอื่น ๆ เห็นที่เป็นผู้ใหญ่และดูน่าเกรงขามก็จะมีเพียงแม่นมฟางที่เป็นแม่นมของท่านอ๋องสี่และพ่อบ้านเฉินที่ดูแลจวนเท่านั้นเจ้าค่ะ อีกประเดี๋ยวคงจะเข้ามาแนะนำตัวกับคุณหนูแล้วเจ้าค่ะ"

จิ่งอันพยักหน้ารับช้า ๆ ไม่นานพ่อบ้านและแม่นมฟางต่างพาบ่าวรับใช้ในเรือนมาคำนับพระชายาคนใหม่ของจวนในทันที

"คำนับพระชายา กระหม่อมพ่อบ้านเฉิน ส่วนนี่คือแม่นมฟาง..."

"แม่นมฟาง….ท่านใช่ท่านป้าที่ตลาดหรือไม่"

สตรีมากอายุที่ก้มหน้ารีบเงยหน้าขึ้นมองพระชายาตรงหน้า

"เพคะ"

สตรีมากอายุเดินเข้าไปคำนับขอบคุณหญิงสาว แต่กลับถูกมือน้อยพยุงไว้มิให้คำนับนาง

"แม่นมฟางอย่าทำเช่นนั้นเลย ท่านเป็นคนสำคัญของท่านอ๋องเช่นนั้นแล้วก็ย่อมเป็นคนสำคัญของข้าด้วยเช่นกัน ไม่คิดว่าจะบังเอิญได้ถึงเพียงนี้"

"ขอบคุณพระชายาที่ช่วยไว้ในวันนั้น"

"เป็นเรื่องที่ควรทำมิใช่หรือแม่นม"

หญิงสาวยิ้มให้แม่นมฟางอย่างจริงใจ สตรีมากอายุมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างปลาบปลื้มใจ 'พระสนม ตอนนี้ท่านไม่ต้องห่วงองค์ชายแล้วนะเพคะ พระชายาขององค์ชายนั้นเป็นสตรีที่งดงามทั้งภายในและภายนอกอย่างแท้จริงเพคะ'

"พระชายา นี่คือกุญแจห้องสมบัติของจวนซึ่งแยกจากห้องเก็บเงิน ท่านอ๋องบอกให้ข้าน้อยมอบให้แก่พระชายา"

ชายชรามากอายุได้มอบพวงกุญแจขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ให้แก่หญิงสาว 'เซียวมู่หรงให้พ่อบ้านมอบกุญแจสมบัติของจวนให้แก่ข้าต่อหน้าบ่าวไพร่ก็เพื่อบอกแก่พวกเขาว่าข้าคือนายหญิงของจวนและเป็นคนที่พวกเขาควรเกรงสินะ' จิ่งอันรับไปพิจารณาก่อนจะหันไปหาชายมากอายุ

"เรื่องงานบ้านงานเรือนขอรบกวนพ่อบ้านเฉินดูแลเหมือนเช่นเดิมดังนั้นกุญแจห้องเก็บเงินพ่อบ้านเฉินก็เก็บเอาไว้เถิด ส่วนแม่นมฟางนั้นข้าคงต้องรบกวนแม่นมแนะนำข้าในอีกหลาย ๆ เรื่องในจวนด้วย"

"พระชายาทำไมพูดเช่นนั้นกันเพคะ เป็นพวกเราต่างหากที่ต้องรบกวนพระชายาเสียมากกว่า"

จิ่งอันให้เสี่ยวเถานำถุงเงินแจกจ่ายแก่บ่าวไพร่ในจวนรวมถึงพ่อบ้านเฉินและแม่นมฟางด้วย ทุกคนล้วนแล้วแต่รู้สึกชื่นชมและชื่นชอบหญิงสาวที่ไม่ถือตัวและมีน้ำใจแก่บ่าวไพร่ในจวนไม่ต่างจากท่านอ๋อง หลังจากบ่าวไพร่และพ่อบ้านเฉินออกไปแล้ว แม่นมฟางและเสี่ยวเถาจึงหันมาดูแลจิ่งอันและชวนนางเดินเที่ยวรอบจวน

"แม่นมฟาง แล้วท่านอ๋องล่ะ"

"ทูลพระชายาท่านอ๋อง.."

"แม่นมฟาง หากอยู่กันเพียงแค่เรา ท่านเรียกข้าว่าอันอันก็ได้ ท่านเรียกข้าว่าพระชายาข้ารู้สึกไม่ชินสักเท่าใดนัก"

หญิงสาวเอ่ยยิ้ม ๆ สตรีมากอายุมองจิ่งอันด้วยสายตาเอ็นดู

"มิได้นะเพคะ ต้องทำตัวให้ชิน มิเช่นนั้นบ่าวไพร่ในเรือนจะเอาเป็นเยี่ยงอย่างได้ ซึ่งเรื่องนี้แม่นมเช่นข้าย่อมยอมไม่ได้"

สตรีมากอายุเอ่ยตอบหญิงสาวยิ้ม ๆ

"เจ้าค่ะแม่นมฟาง"

จิ่งอันยิ้มตอบกึ่งล้อ ๆ

"ยามนี้ของทุกวันท่านอ๋องมักจะอยู่ในห้องหนังสือเพคะ นาน ๆ ครั้งท่านอ๋องถึงจะออกไปด้านนอก"

จิ่งอันพยักหน้ารับช้า ๆ'จริงสินะ ในเมื่อทุกคนคิดว่าเขาตาบอดการที่เขาหายไปย่อมไม่เป็นที่สนใจ'

"จริงสิแม่นมฟาง ท่านอ๋องของแม่นมมีนางอุ่นเตียงหรืออนุบ้างหรือไม่"

เสี่ยวเถาที่อยากรู้อยากเห็นเอ่ยถามสตรีมากอายุในทันที

"ไม่มีและไม่เคยมี ตั้งแต่ที่พระสนมพระมารดาของท่านอ๋องสี่จากไป ท่านก็มิเคยชายตามองสตรีนางใด หากจะมีก็คงจะมีเพียงสตรีที่มาติดพันพระองค์เท่านั้น"

เสี่ยวเถาพยักหน้าทันที เมื่อแม่นมพาหญิงสาวเที่ยวชมรอบจวนอ๋องเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวจึงเดินเข้าครัวเพื่อเตรียมของว่างและเครื่องดื่มให้แก่สามีของนาง

"พระชายา"

เสียงเหวินจูเอ่ยเรียกหญิงสาวขณะเดินมาหน้าประตูห้องหนังสือของเซียวมู่หรง

"ท่านอ๋องอยู่ด้านในหรือไม่"

"ท่านอ๋องกำลังรอพระชายาอยู่พะยะค่ะ"

หญิงสาวค่อย ๆ เดินเข้าไปพร้อมของว่าง เสี่ยวเถาและเหวินจูยืนรอทั้งสองอยู่หน้าห้องหนังสือนั้น แสงแดดอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านหน้าต่างนั้นขับให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ดูหล่อเหลาประดุจเทพเซียน ผมสีทองส่องประกายสะท้อนแสงแดดรับกับดวงตาสีเขียวที่มองมาทางหญิงสาว

"เจ้ามาแล้วหรือ"

คุ้กกี้และชาหอมหมื่นลี้ถูกวางไว้ด้านข้าง ชายหนุ่มดึงหญิงสาวมานั่งบนตักก่อนจะซุกไซร้ใบหน้าของตนลงบนตัวสตรีที่อยู่บนตักของเขา 'ทำไมข้าถึงชอบกลิ่นกายของนางถึงเพียงนี้นะ' หญิงสาวที่ถูกชายหนุ่มรุกเร้าเริ่มส่งเสียงเบา ๆ เพราะถูกเซียวมู่หรงสัมผัสจุดที่่อ่อนไหวของนาง ชายหนุ่มมองหญิงสาวอย่างชอบใจก่อนจะอุ้มหญิงสาวไปทางหลังฉากกั้นด้านหลังโต๊ะทำงาน