"ใช่"เนียร์เงยมองแล้วตอบออกมาตามความจริง "หาข้ออ้างไม่ได้ หาคำแก้ตัวไม่เจอ ไม่รู้จะต้องพูดยังไงแล้ว รู้ว่าตัวเองผิดเลยพูดไม่ออก!"เนียร์พูดออกมาโดยพยายามกลั้นอารมณ์ตัวเองอย่างมากที่สุด เพื่อไม่ให้แสดงอาการกร้าวร้าวมากเกินไป
"ครับ..."เคย์พูดตอบสั้นๆแค่นั้นแล้วยิ้มมุมปากบางๆ มือข้างหนึ่งยกขึ้นััพวงแก้มของคนตรงหน้า "ผมขอตัวก่อนนะ บายครับ"พูดจบ...เคย์ก้าวฝีเท้าเดินไปทันที ปล่อยให้เนียร์ยืนนิ่งอึ้งอยู่อย่างนั้น
เนียร์ได้แต่ยืนมองคนตัวสูงเดินไปด้วยความคิดและสมองที่ขาวโพลน ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป ร่างกายแข็งทื่อขยับไม่ได้
ยิ่งเจอคำถามก่อนหน้านี้ของเคย์ทำเอาเขาคิดข้ออ้างไม่ทัน และไม่รู้ด้วยว่าทำไมตัวเองถึงได้ทำอะไรแบบนั้นลงไป ไม่เข้าใจและไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองรู้สึกอย่างไร...
"ไปทำไรให้เด็กงอนล่ะมึง เพื่อนเมียกูด้วยนะนั่น ระวังเมียกูฟาดเอาล่ะ ยิ่งดุๆอยู่ด้วย"เทเซียสยืนพิงขอบประตูแล้วพูดถามพร้อมกับพูดติดตลกออกมา เนียร์ถึงกับหันขวับมองทันทีด้วยใจที่ยังกระตุกวูบไม่หาย รู้สึกใด้วยที่จู่ๆเทเซียสพูดขึ้นมา
"ปล่าว ไม่มีอะไรหรอก เคย์คงไม่ได้งอนหรอก...คงแค่จะรีบกลับบ้าน...ล่ะมั้ง"เนียร์ตอบออกมาอย่างไม่มั่นใจนัก แล้วค่อยๆเดินเข้าไปในบ้าน
"จะหนีหรอวะ? คิดว่ากูไม่เห็นรึไง?..."เนียร์ชะงักกึกอีกครั้งเมื่อเทเซียสพูดขัดขึ้นมาก่อน "รอยแดงอ่อนๆในซอกคอเคย์อ่ะ คิดว่ากูไม่สังเกตเห็น?...แล้วก็รอยเล็บตรงแขนมึงด้วย"
"..."และนี่เป็อีกครั้งที่เนียร์พูดอะไรไม่ออก ไม่รู้จะตอบอะไรกลับไปดี หลักฐานทนโท่ทำให้ไม่สามารถคิดข้ออ้างอะไรออกมาได้
ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเดินเข้าไปโดยไม่ได้ตอบกลับอะไรออกไป เทเซียสแอบยิ้มนิดหน่อยเพราะไม่เคยเห็นลักษณะและอาการแบบนี้ของเนียร์มาก่อน เนียร์เดินเข้ามาเก็บของของตัวเองเพื่อจะกลับบ้านอีกครั้ง เพราะก่อนหน้านี้เขาไม่ได้เอาอะไรไปเลยก่อนจะออกไป
"เคย์กลับแล้วหรอครับพี่เนียร์?"ซินเดินลงมาแล้วถามในขณะที่เนียร์กำลังเก็บของอยู่ เนียร์เงยมองทันที
"อ๋อ...อื้ม กลับไปแล้วล่ะ พึ่งกลับไปเมื่อกี๊นี้เลย"เนียร์ตอบแล้วยกยิ้มมุมปาก
"แล้วนี่พี่จะกลับแล้วหรอครับ?"ซินถามออกมาอีก เนียร์จึงพยักหน้ารับเป็การให้คำตอบ ก่อนที่ซินจะพยักหน้าเข้าใจแล้วเดินไปเข้าห้องครัว
"ถ้าอยากได้เฟสเคย์มาขอจากกูได้ เดี๋ยวกูถามเมียกูให้ เบอร์โทร ไลน์ หรือช่องทางการติดต่ออื่นๆก็มาขอได้ เดี๋ยวกูให้เลยฟรีๆ"เทเซียสเดินมาแล้วพูดเบาๆให้พอได้ยินกันสองคนพร้อมกับยกยิ้มขึ้นมา
"เออ ไอ้สั*นี่ จะกวนกูหรือจริงจังวะเอาดีๆ หน้ามึงแม่งไว้ใจไม่ได้"เนียร์ตอบแล้วด่าออกไปอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะพูดออกมาอีกแล้วมองอย่างจับผิด
"เอ้า!!ไอ้นี่!เพื่อนจะช่วยก็มาว่า คนอุตส่าห์จะช่วยแท้ๆแต่ยังจะมาจับผิดกัน ต้องเป็คนยังไงวะเนี่ย!?"เทเซียสพูดออกมาอย่างไม่จริงจังมากนัก
"ก็หน้ามึงแม่งไม่น่าไว้ใจ อยู่ๆก็เสนอตัวช่วยแบบนี้เป็ใครใครเขาก็งง"เนียร์ตอบกลับ "เกิดกูขอจริงๆแล้วมึงมากวนใส่ไรงี้"
"แสดงว่ามึงชอบเพื่อนเมียกูจริงๆใช่ป่ะ!?"เทเซียสถามพร้อมกับชี้หน้าอย่างจับผิด เนียร์ขมวดคิ้วมุ่นแล้วปัดมือออก
"กูกลับละ คุยกับมึงต่อเดี๋ยวได้ประสาทแดกเสียสุขภาพจิตอีก"เนียร์เปลี่ยนเื่ก่อนจะเดินออกไป
"แหม!ไอ้ซึน!!!"เทเซียสพูดว่าออกมาขำๆ เนียร์เดินปรี่ออกไปอย่างไม่สะทกสะท้านใดๆกับคำพูดว่าของเทเซียส
"พวกกูกลับก่อนล่ะ บาย"เพื่อนคนหนึ่งพูดแล้วเดินไป เทเซียสจึงพยักหน้ารับ คนอื่นๆก็เดินตามไป
"หิวหรอถึงตื่นมา"เทเซียสเดินมาแล้วกอดเขาจากทางด้านหลังและพูดถาม ในขณะที่ซินกำลังยืนทำอาหารอยู่
"ปล่าว ผมแค่นอนไม่หลับเฉยๆ"ซินตอบ
"ทำให้พี่ทานบ้างสิ"เทเซียสพูดเบาๆที่ข้างหูซิน ก่อนจะขบเม้มเบาๆที่กกหู ทำเอาคนตัวเล็กคอหดขนลุกซู่ทันที
"อย่ากัดหูสิ!"ซินหันไปพูดดุใส่ เทเซียสไม่สนใจแล้วกอดไว้เหมือนเดิม ซินหันไปทำอาหารต่อโดยที่ไม่ได้พูดไล่หรือผลักให้เทเซียสเลิกกอด
"หยิบจานให้หน่อย"ซินพูด เทเซียสจึงเอื้อมมือข้างหนึ่งขึ้นไปหยิบจานในตู้ ส่วนอีกอย่างยังคงกอดเอวเขาไว้ "ปล่อยผมก่อนก็ได้นะ"
"ไม่ปล่อย อยากกอดไว้นานๆ เดี๋ยวนายกลับบ้านแล้วไง เลยอยากกอดไว้นานๆ"เทเซียสพูดออกมาอย่างเอาแต่ใจ
"แต่ผมทำอาหารไม่สะดวก"ซินตอบกลับพร้อมกับเริ่มจัดจานอาหาร แล้วเริ่มทำใหม่สำหรับอีกจานหนึ่งของเทเซียส
"ตัวเล็กไม่รักพี่แล้วหรอ!?กอดแค่นี้ก็ไม่ให้!ตัวเล็กไม่รักพี่แล้วใช่ไหม!!?!"เทเซียสแกล้งพูดถามเชิงตัดพ้อออกมาแล้วทำหน้าอ้อน
"ผม!ทำ!อา!หาร!ไม่!สะ!ดวก!พี่เข้าใจไหมครับ!?"ซินหันไปตอบกลับโดยพูดเน้นเป็คำๆ "จะให้ผมทำให้ทานหรือพี่จะทำทานเอง!?"ซินถามออกมาด้วยสีหน้าดุๆ
"งั้นพี่ไปนั่งรอก็ได้ครับ"เทเซียสพูดออกมาแล้วส่งยิ้มแหยๆ พร้อมกับคลายกอดออก ถึงแม้จะรู้สึกเสียดายก็ตาม แล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้ รอสักพักหนึ่งซินนำอาหารมาเสิร์ฟ
"อร่อยจัง!"เทเซียสพูดขึ้นมาเมื่อทานไปแล้วหนึ่งคำ "แต่ถ้าได้ทานตัวเล็กน่าจะอร่อยกว่านี้"เทเซียสพูดแล้วยกยิ้มเ้าเล่ห์ขึ้นมา
"ทานข้าวไปเถอะครับ ถ้ายังจะพูดอะไรแบบนี้อีกระวังจะไม่ได้ทาน"ซินตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่นั่นกลับทำให้คนฟังรู้สึกขนลุกได้
"ทำไมเดี๋ยวนี้ตัวเล็กชอบดุพี่จัง"เทเซียสตีหน้าเศร้าแล้วพูดถาม พร้อมกับทานอาหารตรงหน้าไปด้วย
"พี่ดื้อยิ่งกว่าผมอีกนะครับ"ซินตอบกลับ "ถ้าไม่ดุพี่คงจะดื้อ ไม่ก็คิดแต่เื่แบบนั้นอยู่ตลอด เป็ั์กระหายเนื้อหรอครับ?"
"ปากกล้านะเราอ่ะ ถ้า..."
"ถ้าอยู่บนเตียงจะกล้าแบบนี้ไหม? พี่จะถามแบบนี้ใช่ไหมครับ?"ซินพูดแทรกขึ้นมาอย่างรู้ทัน ทำเอาเทเซียสถึงกับชะงักนิ่งทันทีด้วยความใ
"นับวันเริ่มตามพี่ทันแล้วสินะ"เทเซียสพูดตัดพ้อออกมาอย่างเศร้าใจ "อย่างงี้พี่ก็แย่เลยสิ โดนเด็กตามทันแล้ว"
"ผมไม่ใช่เด็กสักหน่อย ผมโตแล้วนะ"ซินตอบกลับ "มีแค่พี่นั่นแหละที่มองว่าผมยังเด็ก"ซินว่ากลับอีกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
"ตัวเล็กเด็กสำหรับพี่เสมอแหละ ต่อให้อายุมากขึ้นแค่ไหนพี่ก็จะยังมองว่าเด็กอยู่ดี"เทเซียสพูด ซินมองนิ่งๆ
"ผม...ผมขอค้างที่นี่ต่อได้ไหม?"ซินเปลี่ยนเื่ถามโดยที่ไม่ได้สบสายตากับเทเซียส คนตรงหน้ามองซินด้วยความใเล็กน้อย "มัน...แบบว่า...พี่ทำรอยจนเห็นชัดเลย...เลยอยากค้างที่นี่ให้รอยมันหายก่อนค่อยกลับ"
"อายหรอ?"เทเซียสถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง หากแต่ในใจกลับรู้สึกสนุกที่ได้แกล้งถามอะไรแบบนี้ออกไป ทั้งๆที่เขาพอจะรู้คำตอบอยู่แล้ว
"ก็อายสิครับ รอยเห็นเด่นชัดซะขนาดนี้จะไม่ให้อายได้ยังไง ไหนจะต้องไปมหาลัยอีก"ซินเงยหน้ามองแล้วตอบ เทเซียสแอบยิ้มกลั้นขำนิดหน่อย
"จะอยู่กับพี่ทั้งชีวิตเลยพี่ก็ไม่ว่านะ"เทเซียสพูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่จริงใจและน้ำเสียงที่จริงจังอย่างมาก
"ไม่เอาอ่ะ"ซินตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทำเอาเทเซียสชะงักค้างทันที "ผมยังไม่อยากย้ายมาอยู่กับพี่ตอนนี้"
"ทำไม? ไม่อยากอยู่กับพี่ขนาดนั้นเลยหรอ?"เทเซียสกลับถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง...
"ปล่าว...ผมแค่ยังไม่อยากย้ายมาอยู่ด้วยตอนนี้ อยากเรียนให้จบก่อน"ซินตอบกลับ ทำเอาเทเซียสนิ่งค้างทันทีเพราะกว่าซินจะเรียนจบคงจะอีกนาน
"นะ...นานไปไหม?..."เทเซียสถามด้วยน้ำเสียงติดขัดเล็กน้อย
"อยากให้ผมย้ายมาอยู่ด้วยเร็วขนาดนั้นเลยหรอ?"ซินตอบกลับด้วยคำถาม เทเซียสพยักหน้าเล็กน้อย "งั้นอดทนไปก่อนนะครับ"
"เหมือนตัวเล็กแกล้งพี่เลยอ่ะ"เทเซียสแกล้งพูดด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด ซินยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมาเบาๆ
"ปกติเราก็เจอกันอยู่แล้วนี่ครับ แถมมานอนค้างได้ด้วย"ซินพูด แต่เทเซียสยังยังคงทำหน้าหงอยอยู่อย่างนั้น
ซินยกยิ้มมุมปากอ่อนๆก่อนจะลากจานไปข้างๆ ใช้มือยันบนโต๊ะเพื่อที่จะพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น เทเซียสมองตามด้วยสีหน้างุนงงเล็กน้อย
ซินค่อยๆลุกแล้วโน้มตัวไปหาเทเซียส ก่อนจะจูบเบาๆบนริมฝีปากหยักแล้วผละออก ก่อนจะนั่งลงแล้วลากจานมาที่เดิม ทำเอาเทเซียสใอย่างมาก
"รักผมไม่ใช่หรอ? ถ้ารักผมพี่ก็ต้องอดทนให้ได้สิ"
"ย้ายมาตอนพี่เรียนจบได้ไหม!?"เทเซียสถามขึ้นมาอย่างไวเมื่อซินพูดจบได้ไม่ถึงหนึ่งวิ ซินถึงกับกุมขมับทันที
"ไม่ได้ครับ ต้องรอผมเรียนจบก่อน พอถึงตอนนั้นผมจะขอพ่อกับแม่ย้ายมาอยู่กับพี่ แล้วพี่จะทำไรกับผมก็ตามใจเลย"ซินพูด เทเซียสถึงกับตาเป็ประกายลุกวาวทันทีเมื่อได้ยินประโยคท้ายที่ซินพูดออกมา
"แต่ซินพึ่งอยู่ปี 1 เองหนิ มาตอนนี้เลยไม่ได้หรอ!?"เทเซียสยังคงถามออกมาอีก คะยั้นคะยอที่จะให้ซินย้ายมาอยู่ด้วย
"ระหว่าง...รอผมเรียนจบแล้วย้ายมาอยู่ด้วย พี่จะทำไรกับผมก็ได้ กับ...ให้ผมย้ายมาอยู่ด้วยตอนนี้ แต่เราต้องนอนแยกห้องกัน ห้ามทำอะไรมากกว่ากอดกันเฉยๆ..."ซินพูดพร้อมกับทำหน้าครุ่นคิดไปด้วย เทเซียสถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากทันที ก่อนที่ซินจะมองเขาแล้วยกยิ้มขึ้นมาอย่างผู้ชนะแล้วถาม...
"พี่จะเลือกอะไร?"
1K
