ทำไมถึงไม่เป็เมจังละ แง่ง” สีหน้าอายูดูผิดหวังคิดว่าต้องเป็เมขลาแน่ ๆ แล้วเชียว
“ไม่เป็ไรหรอกอายูจัง ฉันไม่ได้เก่งที่สุดนะ”
“ทั้งที่เมจังพยายามมากแท้ ๆ”
“อย่าคิดมากสิ เคยได้ยินไหมว่าเหนือฟ้าก็ยังมีฟ้า ถึงฉันจะเก่งก็ยังมีคนที่เก่งกว่าฉันอีกนะเข้าใจไหม?”
“อืม เข้าใจก็แล้วก็ได้” เมขลาจับมืออายูจังไว้เพื่อแสดงว่าเธอนั้นไม่เป็อะไร เธอรับรู้และเข้าใจดีว่าอาจจะไม่ได้เป็ที่หนึ่งเสมอไป แม้แต่ตอนที่ยังเรียนที่โรงเรียนไทยอาจจะได้ที่หนึ่งทุกด้านอย่างตลอด แต่นี่มันต่างประเทศซึ่งมันมีการแข่งขันกันสูงจึงเข้าใจในสถานะการ์ณได้ดี
“อยากจะเห็นหน้าคนที่ได้ที่หนึ่งแทนเมจังนะ. . .ละ...หล่อ หล่อมากเมจัง” ไม่ทันได้พูดจบ ได้มีชายหนุ่ม ใบหน้าที่ดูสมส่วนสง่าไปทุกอย่างไม่ว่าจะ ตา จมูก ปาก คาง หน้าผาก ผมสีน้ำตาลอ่อนประมาณต้นคอ ผิวขาวราวกับหิมะ หุ่นดี สูง ทุกอย่างดูสมบูรณ์ไปหมดจนไม่มีที่ติเลยแม้แต่น้อย
“ก็หน้าตาดีนะ” เมขลาหันไปมองไปยังชายหนุ่มซึ่งหน้าตาก็ดีมากอย่างที่อายูจังพูดจริง ๆ
“สวัสดีครับผม ทามูระ คัตสึกิ . . .” ทันทีที่พูดชื่อนักหญิงต่างพากันฮือฮาถึงหน้าตาอันหล่อเหลาของเขา
“คัตสึกิคุงน่ะตอนอยู่โรงเรียนมัธยมต้นก็ฮอตมากเลยนะ”
“ไม่คิดว่าคัตสึกิคุงมาเรียนที่นี้”
“เขาน่ะไม่บอกใครเลยนะมาแบบเงียบๆ สงสัยคงไม่อยากถูกรบกวนจากเหล่าแฟนคลับที่โรงเรียนมั้ง”
“ดีนะที่ฉันตัดสินใจสอบที่นี้น่ะ”
“โชคดีมากเลย มีแต่คนหน้าดีกันทั้งนั้น” เมขลาที่ฟังเขาพูดหูก็ได้ยินนักเรียนหญิงต่างพูดกันอย่างต่าง ๆ นา ๆ เกี่ยวกับคนที่พูด เธอรู้สึกว่าขณะที่เขาพูดสายตาได้จับจ้องที่เธอนั่งตลอดใจคิดว่าคงไม่ใช่หรอกเขาคงมองทุกคนที่อยู่ในหอประชุมแหละ
“ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนครับ” พอพิธีปฐมนิเทศเสร็จสิ้นนักเรียนทุกคนได้เดินออกจากหอประชุมเพื่อแยกย้ายกันไปดูรายชื่อที่ติดอยู่ที่บอร์ดรายชื่อนักเรียน ได้แบ่งรายชื่อนักเรียนเป็ห้อง A-ห้อง F นักเรียนต่างมุงดูรายชื่อกันอย่างวุ่นวาย
“เยอะจังอายูจังรอให้พวกเขาดูกันน้อยลงกว่านี้ไหมแล้วเราค่อยมาดูกัน”
“ไม่ได้นะเมจังต้องดูตอนนี้เลย”
“คนเยอะขนาดนี้จะเข้าปะ. . . เอ๊ะอายูจังหายไปไหนแล้ว” เมขลาที่กำลังมองหาทางที่จะเข้าไปดูพอหันมาอีกทีก็ไม่เห็นอายูจังแล้วจึงกวาดตามองหา จนเห็นเพื่อนตัวเองที่กำลังแซรกเข้าไปในหมู่นักเรียนอายูจังแซรกตัวเองเข้าทีละนิด ๆ จนไปถึงหน้าบอร์ดรายชื่อ
“เมจังเห็นฉันใช่ไหม” อายูจังที่โบกมือส่งสัญญาณว่าอยู่ตรงนี้ให้เมขลา
“เห็นจ้ะเห็น” เมขลาที่ะโเพื่อจะได้เห็นเพื่อนด้วยความที่เป็คนตัวเล็กมากหากไม่ะโจะไม่เห็นอายูจัง เพราะคนที่อยู่ข้างหลังล้วนตัวสูงกว่าเธอทั้งนั้น จากนั้นอายูจังได้กวาดมองรายชื่อตัวเองและเพื่อน เมขลาที่ะโเพื่อจะได้ดูเพื่อนตัวเองจังหวะที่ะโได้ผิดจังหวะจนทำให้เท้าที่แตะพื้นเซ ‘ล้มเจ็บแน่คราวนี้ยัยเมขลาเอ๋ย’ ได้มีมือใครบางคนรับเธอไว้ขณะที่เธอกำลังจะล้มลงสู่พื้น
“ขอบคุณมาก ๆ นะคะ” เมขลากล่าวขอบคุณคนที่ช่วยรับเธอ ระหว่างที่มองหน้าเขาคนนั้นทั้งสองได้สบตากันอย่างจังสักพักก่อนที่เขาจะปล่อยมือที่รับเธอเอาไว้ เขาคนนั้นก็คือ ทามูระ คัตสึกิ นักเรียนที่ทำคะแนนได้สูงสุดของนักเรียนชั้นปี 1 นั้นเอง
“ไม่เป็ไรใช่ไหมครับ?”
“ไม่เป็ไรค่ะ ต้องขอบคุณนะคะ ไม่งั้นฉันคงเจ็บตัวแน่” เมขลาโค้งตัวเพื่อเป็การขอบคุณ
“ครับ ไม่เป็อะไรก็ดีแล้ว ว่าแต่...”
“เมจัง” ไม่ทันที่เขาจะได้ไถ่ถามหญิงสาวที่สนใจั้แ่แรกเห็นอายูจังก็เรียกเธอสะแล้ว
“มาแล้วงั้นเหรอ อยู่ห้องไหนกันบ้าง”
“ฉันได้อยู่ ห้อง A ห้องเดียวกับเมจังด้วยนะ”
“ว้าว จริงเหรอ”
“ดีใจที่สุดเลยเมจัง”
“ฉันก็ดีมากเหมือนกันที่ได้อยู่ห้องเดียวกับอายูจัง” ทั้งสองคนต่างดีใจที่ได้อยู่ห้องเดียวกัน หากไม่ได้อยู่ด้วยกันคงแย่มาก ๆ แน่ต่างคนต่างก็มีเพื่อนที่สนิทอยู่คนเดียว
“ความพยายามของฉันไม่สูญเปล่าจริง ๆ”
“พยายามได้ดีมากอายูจัง” อายูจังได้พยายามอ่านหนังสอบอย่างหนัก การที่ได้พยายามแบบนี้ส่งผลให้เธอได้คะแนนที่สูงจึงได้จัดมาอยู่ในห้อง A
“เอ๊ะ ว่าแต่เมื่อกี้เมจังยืนคุยกับใครอยู่งั้นเหรอ?” เมขลาที่ยืนคุยกับผู้ชายคนหนึ่ง แต่มันช่างไกลจนเธอไม่สามารถมองเห็นหน้าเขาผู้นั้นได้
“อ๋อ ทามะ. . . อ่าวหายไปไหนแล้ว” ทันทีที่เมขลาจะเรียกทามูระ พอหันไปก็ไม่ได้เจอเ้าตัวยืนอยู่แล้ว
“ใครอย่างนั้นเหรอ?”
“ทามูระซังน่ะ”
“เอ๋ จริงอย่างนั้นเหรอ?” อายูจังตะลึงอยู่เล็กน้อยไม่คิดว่าคนที่เนิร์ดแบบเนิร์ดสุดๆ ขนาดและไม่สนใจเื่ผู้หญิงแบบนั้นจะมายืนคุยกับเมจังเพื่อนของเธอได้
“จริงสิ” เมขลาตอบด้วยตาใสแป๊วใครที่ได้เห็นต้องตกหลุมรักในหน้าตาที่น่ารักสดใสแบบนี้แน่นอน
“เมจังเนี่ย เสน่ห์แรงจังเลยนะเปิดเทอมวันแรกก็มีหนุ่มสุดหล่อมาจีบแล้ว”
“ไม่ใช่นะ เขามาช่วยฉันไม่ให้ฉันล้มต่างหากเล่า” รีบแก้ตัวอย่างไวเพื่อไม่ให้เพื่อนเข้าใจผิดไปกว่านี้ไปอีก
“บังเอิญจังเลยน๊า”
“ใช่บังเอิญถ้าไม่บังเอิญฉันคงเจ็บตัวไปแล้ว”
“นั้นสินะ” จากนั้นนักเรียนทั้งหมดได้ทยอยกันขึ้นห้องเรียนอายูจังกับเมขลาก็เช่นกันเดินขึ้นไปยังห้องเรียน
“อายูจังนั่งข้างฉันไหม?” เมขลาชวนให้เพื่อนนั่งข้างเธอ ซึ่งตัวเธอได้นั่งหน้าสุดข้างหน้าต่าง
“เมจังทำไมต้องไปนั่งข้างหน้าสุดด้วยละ?”
“ก็ฉันจะตั้งใจเรียนไง”
“แงง ไม่เอาอ่ะ นั่งข้างหลังเมจังดีกว่า” อายูจังเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงแถวหลังของเมขลา
“งั้นก็ตามใจอายูจังก็แล้วกัน”
“คิก คิก คิก” อายูจังหัวเราะอย่างชอบใจ จากนอกก็ได้มีเสียงซุบซิบจากกลุ่มเด็กนักเรียนทางด้านหลังห้องสัก 2-3 คน
“เราน่ะโชคดีมาก ๆ เลยนะรู้ไหม?”
“โชคดียังไงเหรอ”
“ก็ได้อยู่ห้องเดียวกับคัตสึกิคุงไง”
“ว้าว จริงเหรอเนี่ย”
“ฉันนี่เลือกโรงเรียนไม่ผิดเลยจริงๆ”
“ไปเรียกคัตสึกิคุงทั้งที่ไม่ได้สนิทกันแบบนั้นไม่ได้นะ” โดยปกติแล้วคนญี่ปุ่นจะเรียกชื่อเฉพาะคนที่สนิทด้วยกันเท่านั้น ส่วนถ้าไม่สนิทจะเรียกนามสกุลลงท้ายด้วยซัง
“อยากเรียกไง” ไม่ทันได้พูดจบได้มีกลุ่มคนมากมายขึ้นมา นั้นก็คือทามูระนั้นเองโดยล้อมด้วยสาวๆ ที่เข้ามาส่งเขาถึงห้องเรียน เขาได้กวาดสายตาทั่วทั้งห้องเพื่อจะเลือกโต้ะนั่ง จากนั้นได้เดินมาแถวหน้าสุดแล้วนั่งลงข้าง ๆ เมขลา
“สวัสดีจ้านักเรียนทุกคน” อีกสักพักครูได้เข้ามายังห้อง
“สวัสดีค่ะ/ครับ” นักเรียนสวัสดีครูตอบ
“ครูชื่อ ริโกะ เป็ครูที่ปรึกษานักเรียนห้อง A นะจ้ะ รู้จักชื่อแล้วครูก็อยากรู้จักนักเรียนเช่นกัน อะเริ่มจากหนูน่ารักๆ คนนั้นก่อนนะจ้ะ” ครูประจำชั้นชี้มายังเมขลาเป็คนแรก เธอลุกขึ้นและแนะนำตัวเอง
“สวัสดีค่ะ ชื่อ เมขลา เครือเพชร์ หรือเรียกว่า เมจังก็ได้ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักกับทุกคนนะคะ"
3K
