เยว่ชิงเซียน (มาเฟีข้ามภพ) [จบแล้ว]

         ทุกคนในที่นี่ต่างมองไปยังฝูงสัตว์อสูรตรงหน้าด้วยอารมณ์ที่หลากหลายทั้งตื่นเต้น ดีใจ กังวล กดดันและอีกหลายๆความรู้สึก แต่ทุกคนก็มีความเห็นตรงกันคือพวกเขาขอบคุณสตรีตรงหน้าที่ทำหลายๆสิ่งหลายๆอย่างเพื่อพวกเขา....นางช่างเป็นสตรีที่ทั้งแข็งแกร่งน่าเกรงขามและใจดีมีเมตตาในเวลาเดียวกันพวกเขาคงใช้บุญในชีวิตนี้ไปหมดแล้วถึงได้มาเจอเจ้านายเช่นนี้...ประเสริฐนัก......

        แล้วที่กลุ่มคนชุดดำเหล่านี้ไม่สงสัยหรือตกใจที่เห็นชิงเซียนในร่างสตรีก็เพราะพวกเขาคือคนกลุ่มแรกที่ได้มาอยู่กับชิงเซียนและพวกเขาก็รู้อยู่แล้วว่านางเป็นผู้ใด มาจากตระกูลใดและมีความสามารถขนาดไหน?

"เอาหล่ะพวกเจ้าคือสัตว์อสูรที่ยอมมาตามข้อเสนอของข้า พวกเจ้าไม่ต้องกังวลอันใดทั้งนั้นข้าเป็นคนรักษาสัญญาแน่นอน ตามที่ได้ตกลงไว้หากพวกเจ้าไม่รู้สึกพอใจที่จะทำพันธะสัญญากับใครเลยข้าจะส่งพวกเจ้ากลับไปยังป่าหมื่นพฤกษาเช่นเดิมและเพื่อความสบายใจของทั้งสองฝ่ายข้าจะทำหนังสือพันธะสัจจะเพื่อจะเป็นเครื่องยืนยันความปลอดภัยของทั้งสองฝ่ายและข้อตกลงต่างๆที่ได้เสนอไปก่อนหน้านี้..."ชิงเซียนกล่าวด้วยเสียงที่เรียบนิ่งหากแต่ก็แสดงถึงความจริงใจอย่างถึงที่สุดเช่นกัน

        หลังจากนั้นชิงเซียนนางก็นำกระดาษออกมาเพื่อเขียนข้อตกลงลงไปและปิดท้ายด้วยการลงอักขระสัจจะศักดิ์สิทธิ์พร้อมทั้งให้ทั้งสองฝ่ายเอ่ยกล่าวตามข้อตกลงเอาไว้ จากนั้นอักขระสีทองก็หมุนวนรอบๆตัวของทุกคนรวมถึงสัตว์อสูรเหล่านั้นก็ด้วย

      หลังจากทำพันธะสัจจะแล้วตอนนี้ทุกคนก็มาอยู่รวมกันรอบๆลานประลองที่ชิงเซียนได้สั่งให้ฮุ่ยหลงไปจัดการเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวานก่อนที่นางจะกลับจวนแล้ว 

      สถานที่ใช้ทำการทดสอบมนุษย์และสัตว์อสูรมันเป็นสนามประลองที่มีม่านอักขระป้องกันไว้เพื่อไม่ให้เวลาต่อสู้กันแล้วคนรอบนอกได้ผลกระทบจากพลังของทั้งสองฝ่ายและที่สำคัญสนามประลองแห่งนี้สามารถฟื้นฟูตัวเองได้หลังจากการต่อสู้จบลงอีกด้วย.....

      ทุกคนต่างก็มองไปยังสัตว์อสูรที่ตัวเองต้องการหรือถูกใจและก็พินิจดูถึงความเหมาะสมว่าตนสามารถสู้ได้หรือไม่ส่วนทางสัตว์อสูรเองก็เช่นกัน หากว่าสัตว์อสูรตนใดถูกใจมนุษย์คนไหนก็สามารถทำสัญญาได้เลยโดยไม่ต้องต่อสู้ก็ได้หากทั้งสองฝ่ายยินยอม

"เช่นนั้นเราก็มาเริ่มกันเถอะ ทุกคนคงคิดไว้ในใจแล้วว่าต้องการจะท้าสู้กับสัตว์อสูรตนใด ทุกคนสามารถเรียงเเถวขึ้นประลองได้เลยและประกาศออกมาว่าต้องการทำพันธะสัญญากับสัตว์อสูรตนใดถ้าทางฝ่ายสัตว์อสูรยอมรับก็ไม่ต้องประลองหากว่าสัตว์อสูรยังไม่ยอมรับพวกท่านต้องใช้ความสามารถพิสูจน์กันเอาเอง ข้าจะไม่ช่วยใดๆทั้งสิ้นข้าจะยืนเป็นคนกลางเท่านั้น เริ่มได้!..." จากนั้นหลังชิงเซียนกล่าวจบนางก็ไปนั่งประจำที่ที่ของตนเองที่ได้เตรียมไว้โดยมีฮุ่ยหลง จินเฟิ่งและจิ่นลี่นั่งอยู่ข้างๆ หน้าที่ของนางมีเพียงแค่เป็นผู้ชมที่ดีกับรอทำพันธะสัญญาให้ทุกคนเท่านั้น

     คนแรกที่ก้าวเข้าสู่ลานประลองคือเยว่เจียง ดูๆไปแล้วหากเขาไม่ขึ้นไปตอนนี้คงยังไม่มีใครคิดที่จะขึ้นไปเพราะในบรรดาทุกคนเยว่เจียงอาวุโสสุดและอีกอย่างหนึ่งก็คือเขามีศักดิ์เป็นปู่ของชิงเซียนจึงไม่มีใครคิดจะขึ้นไปก่อนเขา โดยเฉพาะคนของชิงเซียน

"ข้าเยว่เจียงต้องการทำพันธะสัญญากับอินทรีย์เพลิง!..."ด้วยเยว่เจียงมีธาตุไฟและลมจึงเลือกอินทรีย์เพลิงเพราะมันก็มีธาตุไฟเช่นกันกับตนนั้นเองและหากเขาสามารถทำพันธะสัญญากับมันได้มันจะสามารถส่งเสริมธาตุไฟของเขาอีกด้วย

     เพียงประกาศออกไปอินทรีย์เพลิงก็บินมายังลานประลองและใช้สายตาที่แหลมคมมองไปยังเยว่เจียง ในใจมันคิดว่ามนุษย์ตรงหน้ามีพลังระดับราชาจักพรรดิก็จริงแต่มันขอดูความสามารถก่อนแล้วกัน

"ข้าขอดูความสามารถของท่านก่อน หากท่านทำให้ข้าพอใจได้ข้าก็ยินดีที่จะทำพันธะสัญญากับท่าน"ด้วยอินทรีย์เพลิงที่มีสติปัญญาและพลังระดับราชาจักรพรรดิ(เปรียบกับระดับของมนุษย์หากเป็นจองสัตว์อสูรคือมันอยู่ระดับสูงนั้นเอง)จึงสามารถพูดภาษามนุษย์ได้ และดูๆแล้วเหมือนตัวมันจะเเข็งแกร่งมากๆอีกด้วย

"ได้! ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้าเห็นเอง...."หลังจากการคุยกันจบลงทั้งสองก็เข้าต่อสู้กันด้วยการประลองพลังธาตุโดยทางเยว่เจียงได้ใช้ธาตุไฟห่อหุ่มกระบี่และใช้ธาตุลมหุ่มฝ่าเท้าเพื่อเพิ่มความเร็ว ส่วนอินทรีย์เพลิงก็ใช้กรงเล็บที่หุ่มด้วยเพลิงสีแดงทั้งโจมตีและป้องกัน

       ทั้งสองทั้งใช้ความเร็วและความร้อนแรงของเปลวเพลิงต่อสู้กันอย่างดุเดือด โดยคนที่ยืนอยู่ด้านข้างของลานประลองยังรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนของการปะทะระหว่างผู้มีพลังระดับราชาจักรพรรดิแต่ที่แรงไปกว่านั้นก็คือแรงระเบิดของการใช้ธาตุไฟที่เข้าปะทะกันนั่นเอง 

      มันทำให้บัดนี้ลานประลองนั้นเละจนไม่เหลือชิ้นดี ทั้งสองต่อสู้กันจนเวลาผ่านไปถึงสองเค่อ(30นาที)ทำให้ตอนนี้เยว่เจียงที่ใช้พลังเต็มที่มาตลอดแทบจะไม่มีแรงเหลืออีกแล้ว จึงใช้แรงเฮือกสุดท้ายรวบรวมลมปราณและพลังธาตุเข้าที่กระบี่แล้วฟันไปที่อินทรีย์เพลิงจนสุดกำลัง 

      แต่แล้วอินทรีย์เพลิงก็ป้องกันได้แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ได้รับบาดเจ็บอันใดแต่มันได้รับบาดเจ็บพอสมควรเลยทีเดียว เยว่เจียงที่เห็นดังนั้นก็ทรุดเข่าลงและจับกระบี่ที่ปลักพื้นสนามเอาไว้เพื่อพยุงไม่ให้ตนเองล้มลง

"ข้าแพ้เจ้าแล้ว......."ด้วยความคิดและความรู้สึกเสียใจที่ตนไม่สามารถทำได้สำเร็จทั้งที่หลานสาวให้โอกาสถึงเพียงนี้ เขาคงทำให้เซียนเออร์ผิดหวังเสียแล้วเขาช่างเป็นปู่ที่ไม่ได้ความจริงๆ

"ข้ายอมรับท่าน....."

"หือ?.....เพราะอะไร? ข้าแพ้เจ้านะ"เยว่เจียงกล่าวด้วยความประหลาดใจและมีความงงงวยพอสมควร....เขาได้รับการยอมรับแล้ว?.....

"เพราะท่านพิสูจน์ตัวเองให้ข้าเห็นแล้วและข้าก็ยอมรับมันแม้ท่านจะพ่ายแพ้แต่สำหรับข้าแค่ท่านทำให้ข้าพอใจก็พอแล้วมิจำเป็นต้องชนะก็ได้...ข้าคิดว่าข้าคงคิดไม่ผิดแน่หากจะทำพันธะสัญญากับคนอย่างท่าน....."

     ชิงเซียนที่มองดูมาตลอดก็พอรู้ว่าผลจะออกมาเป็นเช่นนี้ เพราะต่อให้อยู่ในระดับเดียวกันก็ตามแต่อย่างไรสัตว์อสูรแม้จะอยู่ระดับเดียวกันกับมนุษย์ก็จริง หากแต่ความจริงแล้วพวกมันจะแข็งแกร่งกว่าระดับของมนุษย์หนึ่งขั้นใหญ่ นั้นหมายความว่าหากสัตว์อสูรมีระดับราชาจักรพรรดิแต่เมื่อเทียบกับระดับของมนุษย์มันก็เท่ากับระดับครึ่งก้าวเซียนเลยทีเดียว 

     และที่มันยอมรับท่านปู่ของนางนางก็รู้มันแต่แรกแล้วก็เพราะนางอ่านความคิดของมันก่อนหน้านี้แล้วดูเหมือนว่ามันจะสนใจในตัวของปู่นางอยู่พอสมควร

"เอาหล่ะหากทั้งสองฝ่ายตกลงกันเรียบร้อยแล้วก็มาทำพันธะสัญญากันเถอะ ก่อนอื่นท่านปู่รับโอสถนี้ไปก่อนมันจะช่วยท่านในการฟื้นฟูพลังที่เสียไปและรักษาอาการบาดเจ็บ ส่วนนี่ก็ของเจ้า...."จากนั้นทั้งคนทั้งสัตว์อสูรก็กลืนยาเม็ดนั้นลงไปทันทีและไม่นานบาดแผลต่างๆก็หายไปอีกทั้งเรี่ยวแรงก็กลับมาเป็นปกตินั้นหมายความว่าพลังที่เสียไปก็ถูกเติมเต็มแล้วเช่นกัน

     จากนั้นชิงเซียนก็ทำการวาดอักขระพันธะสัญญาแล้วให้ทั้งสองหยอดเลือดลงไปและนั่นก็ทำให้พันธะสัญญาเสร็จสมบูรณ์ อินทรีย์เพลิงก็หายเข้าไปอยู่ในห่วงจิตของเยว่เจียงทันที

"เอาหล่ะคนต่อไปเริ่มต่อกันเลย..."ชิงเซียนกล่าวจบก็กลับไปนั่งที่เช่นเดิมเพราะตอนนี้สนามประลองกลับมาเป็นปกติแล้ว จำต้องให้ทุกคนเริ่มกันต่อเพื่อจะได้ไม่เสียเวลาไปโดยเป่าประโชยน์

    หลังจากนั้นเยว่ฉางอี้ก็เข้าไปยังสนามประลองเป็นคนต่อไป พอเข้าไปก็ประกาศถึงสัตว์อสูรที่ต้องการประลองแต่แล้วสัตว์อสูรตัวนั้นก็เข้ามายังสนามประลองกลับไม่ต้องการสู้แต่มันยอมรับฉางอี้ทันทีจึงไม่ได้เกิดเกิดการต่อสู้ขึ้น และทั้งเหม่ยเซียน ชิงหลงและชิงเทียนต่างก็เป็นเช่นนี้เพราะทั้งสี่มีระดับที่สูงมากอีกเพียงก้าวเดียวก็จะข้ามเขตแดนมนุษย์ได้แล้วจึงไม่มีสัตว์อสูรตนไหนไม่ยอมรับ โดยที่ฉางอี้ได้หมาป่าเพลิงทมิฬ เหม่ยเซียนได้อสรพิษวารี ชิงหลงได้วิหคอาชาวายุคลั่งและชิงเทียนได้พยัคฆ์เมฆาล่องทุกตัวต่างอยู่ในระดับราชาจักรพรรดิหรือก็คือสัตว์อสูรระดับสูงนั่นเอง.....

     จากนั้นก็เป็นคนของชิงเซียนเริ่มจากฟู่ตามด้วยเหวินทั้งสองได้สัตว์อสูรระดับราชาแต่ก็ถือเป็นสัตว์อสูรระดับสูงอยู่ดี ฟู่ได้กระทิงวายุคลั่งและเหวินได้จิ้งจอกเงิน หลังจากนั้นก็เป็นคนที่เหลือ บ้างคนสมหวังบ้างผิดหวังบ้าง แต่ก็ไม่มีสัตว์อสูรตัวไหนได้กลับไปที่ป่าหมื่นพฤกษาเลยเพราะทุกตัวต่างก็ยอมรับคนที่ตนพอใจบางตัวต้องเข้าไปประลองสองถึงสามครั้งกว่าจะได้คนที่พอใจ ส่วนคนที่ไม่สมหวังต่างก็นั่งคอตกจนชิงเซียนได้กล่าวเอ่ยกับพวกเขาหลังจากเห็นอาการนั้น

"พวกเจ้าไม่ต้องเสียใจไปไม่ได้ครั้งนี้โอกาศหน้าก็มีแม้จะไม่ได้สัตว์อสูรที่มีระดับสูงขนาดนี้ แต่ข้ารับรองว่าพวกเจ้าทุกคนต้องมีอสูรพันธะสัญญาแน่นอนและไม่ใช่แค่พวกเจ้าแต่รวมถึงทุกคนที่จงรักภักดีและซื่อสัตย์ต่อข้า ข้าพร้อมที่จะมอบสิ่งดีๆให้กับพวกเจ้าเสมอเพราะพวกเจ้าทุกคนต่างก็เป็นครอบครัวของข้า...."ทุกคนที่ได้ยินต่างก็รู้สึกดีและเคารพชิงเซียนมากยิ่งขึ้น รวมถึงคนในครอบครัวของนางต่างก็รู้สึกภูมิใจในตัวของนางกันทั้งนั้น 

     แต่ตอนนี้จะมีก็เพียงเยว่เจียงเท่านั้นที่ยังคงรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เรื่องทั้งที่เป็นทั้งบิดาทั้งปู่แต่กลับไม่สามารถทำให้ทุกคนภูมิใจได้หรืออาจบางทีทุกคนอาจจะผิดหวังในตัวเขาเข้าแล้วจริงๆ เยว่เจียงคิดเองเออเองในใจคนเดียวราวกับคนแก่ขี้น้อยใจไม่มีผิด

"อย่าได้คิดมากไปเลยเจ้าคะท่านปู่ที่ท่านแพ้เพราะระดับและความแข็งแกร่งของร่างกาย และที่ท่านพ่อท่านแม่และท่านพี่ทั้งสองได้รับการยอมรับโดยไม่ต้องประลองเพราะสัตว์อสูรทั้งสี่รู้ว่าสู้พวกเขาไม่ได้ แต่ท่านอย่าได้กงวลไปข้าได้เตรียมหลักสูตรการฝึกและเพิ่มระดับให้ท่านเป็น'พิเศษ'แล้วเจ้าค่ะ...หึหึ...."เยว่เจียงที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นและดีใจ ต่างจากทุกคนที่ได้ยินต่างก็พากันขนลุกซู่เหงื่อเย็นผุดขึ้นทั้งแผ่นหลังและใบหน้า พวกเขายังจำได้ดีโดยเฉพาะไอ้คำว่า'พิเศษ'นั่น! และพวกเขาทุกคนก็ไม่คิดอยากจะได้มันอีกไอ้คำว่าพิเศษ....ทุกคนต่างก็คิดขอให้ท่านโชคดีและใช้ชีวิตให้มีความสุขมากที่สุดในเวลาที่ยังพอทำได้ตอนนี้.......เพราะต่อไปนรกยังเรียกการฝึกนี้ว่าบิดา.....

"จริงรึเซียนเออร์.."

"เจ้าค่ะท่านปู่ แต่ตอนนี้พวกท่านกลับไปที่จวนก่อนนะเจ้าคะ ประเดี๋ยวข้าจะตามไปเล่าทุกอย่างให้ฟังแต่ตอนนี้ขอจัดการอะไรนิดหน่อยเดี๋ยวข้าตามไปเจ้าค่ะ ช่วงที่รอพวกท่านก็ทำความรู้จักกับสัตว์อสูรของท่านไปก่อนนะเจ้าคะ....."จากนั้นชิงเซียนก็ส่งทุกคนกลับไปยังห้องโถงภายในจวนทันที

"ทีนี้ก็เหลือแค่พวกเราแล้ว พวกเจ้าชุดแรกที่อยู่ที่นี่จะได้ไปยังสำนักของเราก่อน และข้าต้องการให้พวกเจ้าอยู่ที่นั่นแล้วทำตามที่ข้าได้แจกแจงไว้กับอาฟู่และอาเหวินก่อนหน้านี้ ส่วนที่พักของพวกเจ้าก็ตามหน่วยที่สังกัดตามสีของต่างหูและทุกอย่างจะอยู่ในความดูแลของทั้งสามนั่นคือฮุ่ยหลง จินเฟิ่งและจิ่นลี่พวกเจ้าดูตามสีของต่างหูได้เลยว่าอยู่กับผู้ใด"

"ขอรับ/เจ้าค่ะ นายท่าน!!!"แม้ชิงเซียนจะอยู่ในรูปลักษณ์ไหนทุกคนก็จะเรียกนางว่านายท่านอยู่ดี

   จากนั้นชิงเซียนก็พาทั้งหมดไปยังที่ตั้งของสำนักทันทีโดยผ่านประตูมิติ และหลังจากที่ทุกคนมาปรากฏกันครบทุกคนแล้ว ทุกคนก็ได้แต่นิ่งค้างไม่เว้นแม้แต่จิ่นลี่ ฟู่และเหวินด้วยภาพที่ปรากฏตรงหน้าของพวกตน

!!!!!!!!!!

"โอ้!!! นี่มันสวรรค์ชัดๆ!!!"