ปัง ปัง ปัง
“คุณพ่อ!” ลู่อวิ๋นชย่าวิ่งเข้าไปประคองบิดาให้นอนราบลงกับพื้น ก่อนที่จะใช้มือกดาแที่ถูกยิงเพื่อห้ามเื “คุณพ่อทำใจดีๆ ไว้นะคะ ะุไม่ได้โดนจุดสำคัญ แค่ผ่าเอาหัวะุออก คุณพ่อก็จะไม่เป็อะไรแล้ว”
“หย่าหยา” ลู่เกาเรียกบุตรสาวเสียงเบา พร้อมกับกระชากสร้อยคอที่ตนเองสวมติดตัวไว้ตลอด “คงถึงเวลาที่หนูจะต้องกลับไปยังโลกของหนูแล้ว แหวนวงนี้เป็สิ่งที่ติดตัวหนูมาในตอนนั้น มันจะพาหนูกลับไปยังโลกของหนูได้ หนูรีบสวมมันเดี๋ยวนี้เลย”
ลู่อวิ๋นชย่ามองดูแหวนทองคำขาวรูปหงส์วงเล็กนั้นอย่างอธิบายไม่ถูก เธอรู้สึกคุ้นเคยกับแหวนวงนี้มาก เธอจำได้ว่าแหวนวงนี้เป็สมบัติเพียงชิ้นเดียวที่ติดตัวเธอมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และเธอก็เป็คนฝากมันไว้กับบิดา เธอเกือบจะลืมมันไปแล้วจริงๆ
“แหวนหงส์วงนี้...”
“มันคือแหวนของหนูยังไงล่ะลูก หนูจำมันไม่ได้แล้วหรือ หนูรีบสวมมันเถอะ พ่อ...พ่อไม่มีเวลาแล้ว” ลู่เกาบอกลูกสาวอีกครั้ง
“คุณพ่ออย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลยค่ะ หนูจะให้คนมาพาคุณพ่อไปที่ห้องผ่าตัดเล็กก่อน หลังจากนั้นถ้าคุณพ่ออยากจะบอกอะไรกับหนู รอให้คุณพ่อตื่นมาก่อนมันก็ยังไม่สายไม่ใช่หรือคะ”
“ฮ่าๆๆ พวกแกยังคิดว่าตัวเองจะมีโอกาสกลับมาคุยกันได้อีกหรือ” เสียงหญิงสาวคนหนึ่งะโแทรกขึ้นมา
ลู่อวิ๋นชย่าหันกลับไปก็เห็นน้องสาวของตัวเองเดินถือปืนเล็งมาที่เธอกับบิดา “เธอคิดที่จะทำอะไรหรือเยี่ยนฟาง”
“ยังต้องให้ฉันอธิบายอีกหรือ ฉันก็จะส่งแกกับพ่อสารเลวของแกไปลงนรกน่ะสิ”
“แต่คุณพ่อคือพ่อของพวกเรานะ”
“เขาไม่ใช่พ่อฉัน พ่อของฉันถูกผู้ชายคนนี้ฆ่าตายไปนานแล้ว เป็เพราะความโลภของเขาที่อยากขึ้นเป็หัวหน้าองค์กร เขาถึงฆ่าพ่อฉันอย่างเืเย็น” ลู่เยี่ยนฟางหันไปมองลู่เกา “อย่านึกว่าฉันจะรู้สึกดีที่คุณรับฉันมาเลี้ยง ฉันยังจำภาพในวันนั้นได้ดี วันที่คุณยิงพ่อของฉันจนท่านต้องตาย”
“เธอเห็นฉันยิงพ่อของเธอจริงๆ หรือ” ลู่เกาพยายามหัวเราะทั้งที่เขาแทบจะไม่มีเรี่ยวแรง “เสียแรงที่ฉันสั่งสอนเธอมาหลายปีนะเยี่ยนฟาง แต่สุดท้ายคนโง่ก็ย่อมเป็คนโง่อยู่วันยังค่ำ ถูกคนอื่นหลอกใช้แล้วยังไม่รู้ตัว และเื่ที่เธอกับคู่รักของเธอร่วมมือกันหักหลังฉันในวันนี้ฉันก็รู้เื่มาตั้งนานแล้ว เพียงแต่ฉันอยากจะดูว่าพวกเธอจะดิ้นรนไปได้ถึงไหน”
“ถ้าแกรู้เื่ของฉันมานานแล้ว ทำไมแกยังปล่อยให้ฉันทำตามแผนของฉันมาได้จนถึงตอนนี้ล่ะ” ลู่เยี่ยนฟางยิ้มเยาะ “คงไม่อยากยอมรับว่าตัวเองโง่ล่ะสินะ”
ลู่เกาหยิบรีโมทออกมาจากอกเสื้อ “ก็เพราะฉันตั้งใจจะให้แกกับคนรักของแกตามไปรับใช้ฉันในนรกยังไงล่ะ แค่ฉันกดรีโมทในมือนี้ก็จะไม่มีใครรอดไปได้เลยสักคน”
“คุณพ่อคะ!” ลู่อวิ๋นชย่าะโขึ้นเมื่อเห็นว่าบิดากระอักเืออกมากองใหญ่ “คุณพ่ออย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลยนะคะ”
“แกอย่ามาขู่ฉันเสียให้ยาก ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแกจะกล้าทำลายองค์กรที่แกสร้างมากับมือ” ลู่เยี่ยนฟางยิงปืนใส่ต้นขาของลู่อวิ๋นชย่าหนึ่งนัด “นี่สำหรับที่แกกล้าขู่ฉัน แต่ไหนๆ พวกแกพ่อลูกก็รักกันมาก ฉันก็จะสงเคราะห์ให้พวกแกได้ตายไปพร้อมกันเลยดีไหม”
ลู่อวิ๋นชย่าอาศัย่ที่ลู่เยี่ยนฟางเผลอ เธอยิงเข้าไปที่ท้องของน้องสาวต่างสายเืทันที เพื่อหวังจะหยุดอีกฝ่ายแล้วพาบิดาเข้าห้องผ่าตัด เพียงแต่ลู่เยี่ยนฟางก็มีทักษะการต่อสู้ที่อยู่ในระดับเดียวกันกับเธอ ถึงแม้ลู่เยี่ยนฟางจะถูกยิงเข้าที่จุดสำคัญ แต่ถึงอย่างนั้น ปืนในมือก็ยังยิงเข้าไปที่หน้าอกของลู่อวิ๋นชย่าได้อย่างแม่นยำ
“หย่าหยา!” ลู่เกากระอักเืออกมาอีกครั้ง เขารีบเอาแหวนหงส์กดลงไปตรงรอยสักสีขาวรูปหงส์ที่ฝ่ามือของลู่อวิ๋นชย่าทันที “ลูกต้องกลับไปในที่ที่ตัวเองจากมา รีบกลับไปไม่มีเวลาแล้ว!”
“ไม่ค่ะคุณพ่อ หนูจะอยู่กับคุณพ่อ ถ้าจะตายเราก็ต้องตายด้วยกัน หนูจะอยู่บนโลกใบนี้โดยไม่มีคุณพ่อได้ยังไงคะ” ลู่อวิ๋นชย่าไม่เข้าใจคำพูดของบิดานัก เธอฝืนความเ็ปของร่างกายไว้จนสุดชีวิต ขณะที่ลมหายใจเริ่มแ่ลง เธอคิดว่าชีวิตนี้คงจะจบสิ้นลงแล้ว แต่เธอกลับรู้สึกว่าร่างกายของเธอกำลังลอยขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนที่ร่างของเธอจะเลือนรางไปกับอากาศ เธอมองเห็นบิดาโบกมือและยิ้มให้เธออย่างมีความสุข
ลู่เกามองตามร่างบุตรสาว ก่อนจะกดรีโมทที่อยู่ในมือ “หย่าหยา...หนูต้องสัญญากับพ่อว่าหนูจะใช้ชีวิตให้มีความสุข หนูต้องเป็หย่าหยาที่เก่งกาจและเฉลียวฉลาดที่สุด พ่อดีใจที่มีโอกาสได้พบกับหนู ไม่ว่าภพนี้หรือภพไหน พ่อก็จะเป็พ่อของหนูตลอดไป”
จากนั้นเสียงะเิก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง องค์กรมาเฟียที่ได้ชื่อว่ามีอำนาจและยิ่งใหญ่ที่สุดของประเทศ C ก็เป็อันจบสิ้นลง
“คุณพ่อ!” ลู่อวิ๋นชย่าสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความใ
“พี่สาว...ท่านฟื้นแล้วหรือเ้าคะ”
ลู่อวิ๋นชย่ามองไปรอบๆ ก่อนจะยกผ้าห่มผืนเก่าที่มีสีค่อนข้างซีดในมือโบกไปมา โดยไม่ได้ยินเสียงรอบกายเลยสักนิด “นี่ฉันฝันอีกแล้วเหรอเนี่ย เฮ้อ...ฝันแต่เื่เดิมๆ แต่ว่าความฝันครั้งนี้ทำไมมันเหมือนจริงนักล่ะ”
“ท่านไม่สบายหรือเ้าคะ” หนิงผิงรีบเอาหลังมือไปแตะที่หน้าผากของอีกฝ่าย “ตัวท่านก็ไม่ร้อนแล้วนี่”
“เฮ้ย! ยัยตัวเล็ก เธอ...เธอมาจากไหนเนี่ย” ลู่อวิ๋นชย่าปัดมือเล็กนั้นให้พ้นไป เธอไม่ชอบกับการที่มีคนแปลกหน้ามาััร่างกายของเธอที่สุด “รีบเอามือของเธอออกไปเลยนะ”
“พี่สาว” หนิงผิงน้ำตาคลอด้วยความเสียใจ “พี่สาวรังเกียจข้าแล้วหรือเ้าคะ ท่าน...เคยบอกว่าข้าเป็น้องสาวของท่านไม่ใช่หรือ”
ลู่อวิ๋นชย่าไม่ได้ตอบคำถาม เธอมองไปที่เด็กหญิงอายุราวสิบสองสิบสามปีที่ร้องไห้อยู่ตรงหน้า ภาพในหัวของเธอฉายขึ้นอย่างช้า จากนั้นเธอก็ปวดหัวจนทนไม่ไหวจึงสลบไปอีกครั้ง
ในภาพนั้นลู่อวิ๋นชย่ามองเห็นตัวเองในวัยสิบสามปีอาศัยอยู่ในจวนขุนนางฐานะสูงส่ง เธอถูกคนในบ้านกลั่นแกล้งและรังเกียจ ใช้แรงงานเธอไม่ต่างจากทาสชั้นต่ำที่สุด ถัดมาเป็ภาพของเธอที่นั่งร้องไห้อยู่ตรงหน้าชายหนุ่มสูงศักดิ์หน้าตาหล่อเหลา เขามองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนและรักใคร่ จากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็เ็า “ข้ารักผู้หญิงที่ฉลาดและกล้าหาญ ไม่ใช่ตัวภาระอย่างเ้า หากคิดจะขึ้นมายืนเคียงข้างข้า เ้าก็ไปเปลี่ยนตัวเองให้เป็คนใหม่เสีย”
ภาพต่อจากนั้น ลู่อวิ๋นชย่าถูกส่งไปอยู่หมู่บ้านกลางป่า เธอกำลังถูกนักฆ่ากลุ่มหนึ่งไล่ล่าไปจนถึงขอบหน้าผา เธอตัดสินใจะโลงหน้าผานั้นอย่างไม่ต้องคิด เธอหลับตาทั้งที่ร่างยังลอยอยู่กลางอากาศ จากนั้นก็รู้สึกว่ามีคนมากอดเธอไว้จากด้านหลังและสวมแหวนให้เธอที่นิ้วนางด้านซ้าย เขาจุมพิตที่ศีรษะด้านหลังของเธอก่อนที่จะกระซิบบอกเธอเสียงเบา “ข้าจะรอเ้ากลับมา” โดยที่เธอไม่มีโอกาสเห็นเลยว่าบุคคลคนนั้นคือใคร และภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือภาพที่เธอถูกเด็กๆ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ากลั่นแกล้งและรุมทำร้าย คุณพ่อลู่เกาในวัยหนุ่มเดินมาอุ้มเธอเดินออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไป
ลู่อวิ๋นชย่าตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของอีกวัน เธอมองห้องขนาดเล็กทรุดโทรมที่ไม่มีแม้กระทั่งหน้าต่าง แสงสว่างภายในห้องเกิดจากรอยแยกของผนังที่ทำมาจากไม้ผุพัง ‘เฮ้อ...ที่แท้ความฝันนั้นคืออดีตของเราเองสินะ ส่วนโลกสมัยใหม่นั้นก็คงเป็หลุมหลบภัย่สั้นๆ ่หนึ่งเท่านั้นเอง คุณพ่อคะ...หนูกลับมายังภพของหนูอย่างปลอดภัยแล้วนะคะ หนูสัญญาว่าหนูจะเป็คนเก่งและมีความสุขที่สุด คุณพ่อคอยดูหนูและเป็กำลังใจให้หนูด้วยนะคะ’
3K
