วัสสานฤดูบวกกับพายุโหมกระหน่ำส่งผลให้บรรยากาศยามค่ำคืนที่ควรเงียบสงบ มีแต่คลื่นลมพัดกระโชกแรง
นภาที่ดำมืดสว่างวาบด้วยเส้นสายฟ้าอยู่เป็ระยะก่อนจะตามด้วยเสียงกัปนาทลงพื้นดินหลายแห่ง พาให้หัวใจคนที่ได้ยินรู้สึกหวาดหวั่นจำต้องเก็บตัวหลีกหนีอยู่แต่ภายในเรือน
"ท่านแม่ ฟางเอ๋อร์กลัว"
"เด็กดี ไม่ต้องกลัว แม่อยู่นี่แล้ว"ร่างบางกอดกระชับเด็กชายตัวน้อยแน่นขึ้น เพื่อให้เขารู้สึกปลอดภัย ถึงแม้นางก็รู้สึกกลัวไม่น้อยไปกว่ากัน
หากให้เดาจากเสียงฟ้าเสียงลมด้านนอกหญิงสาวคาดว่าอีกไม่เกินครึ่งชั่วยาม สายฝนคงตกกระหน่ำลงมาอย่างหนักเป็แน่
และถ้าเป็อย่างนั้นจริงคนในงานเลี้ยงน้ำชาที่จวนเผยโหวคงเลี่ยงไม่ได้ ที่จะต้องฝ่าสายฝนในการเดินทางกลับ
หรือในท้ายที่สุดไม่แน่ว่าแขกบางคนก็คงให้จวนเผยโหวเปิดห้องให้ค้างแรมแทนการฝ่าสายฝนโหมกระหน่ำกลับจวนตน
โดยเฉพาะคนผู้นั้นที่มีนิสิยไม่ชอบความชื้นแฉะ เกลียดการััถูกเม็ดฝนเป็ที่สุด
"ซินอี๋"
"บ่าวอยู่นี่เ้าค่ะ"
"ให้คนไปบอกเรือนใหญ่ คืนนี้ข้าจะนอนที่เรือนซีฮันให้พวกเขาแยกย้ายไปนอนได้ ไม่ต้องรอข้ากลับไป"
"จะดีหรือเ้าคะ หากนายท่านกลับมา..."
"ทำตามที่สั่งเถอะ"
"คืนนี้ท่านแม่จะนอนกับฟางเอ๋อร์จริง ๆ หรือขอรับ"เด็กชายกระชับกอดมารดาแน่นขึ้นด้วยความดีใจ หลังได้ยินว่านางจะนอนกับเขา
เมิ่งเกาฟางลืมแม้ความกลัวจากเสียงฟ้าในทันทีเด็กชายกระตือรือร้นรีบห่มผ้าให้มารดา เพราะกลัวว่านางจะเปลี่ยนใจกับกลัวถูกคนใจร้ายมาแย่งชิงพาตัวมารดาไป จนเขาไม่ได้นอนกับนางอีก
จางลี่หลินมองการกระทำบุตรชายด้วยความเอ็นดูนางยอมลงนอนอย่างว่าง่าย กระทั่งดวงตากลมโตที่จ้องมองนางด้วยกลัวจะหายไป ค่อย ๆรี่ลงจนเข้าสู่ห้วงนิทรา
ใช่ว่านางไม่อยากนอนกับบุตรชายั้แ่เกาฟางเกิด ก็ถูกเลี้ยงดูอยู่ข้างกายนางไม่ห่าง จนกระทั่งคนผู้นั้นกลับมานางถึงถูกสั่งให้แยกเรือนกับบุตรชาย แม้เด็กน้อยร่ำไห้อ้อนวอนฮูหยินผู้เฒ่าช่วยพูดให้ คำสั่งก็ยังยืนยันเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
ท้ายที่สุดพวกเราสองแม่ลูกก็ได้แต่ทำตามด้วยความจนใจ เพราะเขาเป็ที่พึ่งพิงหนึ่งเดียวที่นางมี
ฝนตกหนักอย่างที่หญิงสาวคาดการณ์ไว้ส่งผลให้อากาศเริ่มเย็นลงตามไปด้วย เสียงฟ้าที่ดังคำรามเป็ระยะจากที่ฟังแล้วให้ความรู้สึกน่ากลัว ก็กลายเป็เสียงขับกล่อมให้ผู้คนได้นอนหลับใหลแทน
โดยเฉพาะลี่หลินที่ไม่ได้นอนหลับดีๆ มาหลายคืน พอไม่มีคนคอยกวนใจ นางจึงรู้สึกผ่อนคลายและหลับลึกกว่าทุกครั้งกระทั่งมีคนมายืนอยู่ข้างเตียง เฝ้ามองนางอยู่นานก็ยังไม่รู้สึกตัว
ั์ตาสีนิลที่จับจ้องมองร่างบางลุ่มลึกจนยากจะอ่านได้ว่ารู้สึกเช่นไร
ก่อนหน้านี้ได้รับรายงานว่าหญิงสาวมาหาบุตรชายทันทีหลังเขาออกจากจวนและปักหลักอยู่ยาวไม่ยอมกลับเรือนใหญ่ การกระทำของนางจึงถือว่าจงใจขัดคำสั่งของเขาอย่างชัดเจน
นิ้วเรียวลูบััใบหน้าสวยที่ยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติงเป็ครั้งแรกที่เห็นหญิงสาวหลับลึกเช่นนี้ ไม่เหมือนยามนอนอยู่ข้างกายเขาที่มีความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็ทำให้นางรู้สึกตัวและขยับถอยหนีััจากเขาในทันที
ครืน ครืน เปรี้ยงง
เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นจนร่างบางสะดุ้งตื่นแสงจากสายฟ้าด้านนอกที่ให้ความสว่างเป็ระยะทำให้ลี่หลินมองเห็นเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง
แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความใริมฝีปากก็ถูกฝ่ามือใหญ่ปิดแน่นจนส่งเสียงไม่ได้เสียก่อน
"ร้องสิ ถ้าอยากให้ลูกเ้าตื่น"
เมื่ออีกฝ่ายยื่นหน้าเข้ามาใกล้พร้อมน้ำเสียงข่มขู่ที่คุ้นเคยหญิงสาวจึงรู้ว่าผู้ที่บุกรุกเข้ามาเป็ผู้ใดทำให้นางจำต้องกลืนเสียงที่คิดจะร้องให้คนช่วยลงคอ
ตอนนี้ฝนยังตกหนักอยู่มิใช่หรือแล้วเหตุใดเขาถึงกลับจวนมาได้
"หวังว่าเ้าจะเตรียมใจไว้ดีแล้ว ถึงได้กล้าขัดคำสั่งข้า"
เสียงนุ่มลึกที่กระซิบข้างใบหูพาให้ขนอ่อนหญิงสาวลุกชัน ครั้นนางจะถอยหนีก็ถูกฝ่ามือใหญ่จับยึดไว้แน่นจนยากจะขยับ
"เ้าน่าจะรู้ดีว่าที่ข้าแยกเ้าแม่ลูกเพราะเหตุใด"
ร่างบางที่ถูกดึงให้อยู่ในอ้อมกอดชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความใ เมื่อฝ่ามือใหญ่จู่โจมล้วงเข้าสาบเสื้อบีบเคล้นทรวงอกนางรุนแรงจนรู้สึกเจ็บ
"ไม่ได้ ฟางเอ๋อร์ยังอยู่ตรงนี้"หญิงสาวใช้แรงเท่าที่มียื้อยุดไม่ให้เขากระทำได้ตามใจพรางมองบุตรชายที่ยังนอนนิ่งไม่รับรู้ถึงการเคลื่อนไหว
"มิใช่เ้าอยากให้เขารู้หรอกหรือ ถึงได้มารอข้าอยู่ที่นี่"
"ไม่ นายท่าน ขอร้อง"น้ำเสียงของอีกฝ่ายทำให้หญิงสาวััได้ว่าเขาจะทำจริง
หากอยู่ในเรือนใหญ่เขาอยากจะทำตรงไหนนางล้วนไม่ขัดขืน แต่มันต้องไม่ใช่ที่นี่
ให้ตายอย่างไรนางก็ไม่ยอมทำเื่สัปดนทั้งที่มีบุตรชายนอนอยู่ข้าง ๆ เช่นนี้
ทว่าแววตาอ้อนวอนของลี่หลินกลับส่งไปไม่ถึงชายหนุ่มเขาจับดึงนางให้ลุกขึ้นจากเตียงเพื่อย้ายไปยังตั่งตัวยาวอีกฝั่งก่อนจะกระชากสาบเสื้อที่หลุดค้างคาไว้ออกให้สองก้อนเนื้ออวบนิ่มออกมารับอากาศเย็นด้านนอก
"ไม่ อย่าทำ อื้ออ"หญิงสาวร้องขอขณะที่ลำคอถูกริมฝีปากร้อนซุกไซ้ดูดเม้มสองมือเล็กพยายามดันร่างหนาให้ถอยออก
ชายหนุ่มจับรวบข้อมือเล็กที่ปัดป่ายยกขึ้นเหนือศีรษะร่างบางก่อนจะดูดเฟ้นยอดถันสีสวยเย้ายวนเข้าปากร้อน ตวัดเรียวลิ้นเลียวนอย่างมีชั้นเชิงจนเสียงหวานที่ร้องปฏิเสธแปรเปลี่ยนเป็ครางกระเส่า
"อืออ อ่าา มะ ไม่ อ๊ะ เจ็บ"
ใบหน้าร่างหนากดจมบดขยี้ก้อนเนื้อนิ่มดูดดึงรุนแรงอย่างหื่นกระหายก่อนจะใช้ฟันขาวกัดยอดถันที่แข็งชูช่อเป็การลงโทษที่นางยังขัดขืน
"จางลี่หลิน เป็เ้าที่ทำผิดต่อข้า"
แสงสว่างจากสายฟ้าที่รอดผ่านเข้ามาภายในห้องทำให้หญิงสาวเห็นั์ตาสีนิลที่ช้อนขึ้นมองนางอย่างชัดเจน
แววตาของเขาคราแรกดูคล้ายตัดพ้อก่อนจะเปลี่ยนเป็ชิงชังแสดงให้เห็นว่าอารมณ์ของชายหนุ่มไม่มั่นคง บวกกับกลิ่นสุราคละคลุ้งบนตัวนางจึงคาดเดาว่าตอนนี้เขาคงกำลังมึนเมาอยู่ไม่น้อย
"กลับไปเรือนใหญ่ก่อนดีไหม แล้วข้าจะไม่ขัดขืนอีก"หญิงสาวเอาน้ำเย็นเข้าลูบ ไม่ขืนแรงสู้อีก เพื่อให้ชายหนุ่มโอนอ่อนตามพรางลอบมองดูบุตรชายบนเตียง ว่าเขายังนอนหลับอยู่หรือไม่
และดูเหมือนจะได้ผลเมื่อข้อมือที่ถูกจับยึดไว้แน่น ค่อย ๆ ได้รับอิสระฝ่ามือร้อนไม่ล้วงเข้าหากลางกายนางต่อ
ทว่าหญิงสาวเพิ่งได้พ่นลมหายใจออกด้วยความโล่งใจอยู่ ๆ ชายหนุ่มก็ถอดเสื้อคลุมที่เขาใส่มาคลุมตัวนางไว้ ก่อนจะช้อนอุ้มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
"ข้าจะรอดูว่าคืนนี้เ้าจะชดเชยให้ข้าอย่างไร"
9K
![ดวงเนตรสมบัติพลิกชะตา ข้าจะเป็นเศรษฐี [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731316741_7116072.webp)
