“ชิ! ก็ไม่เท่าไรนี่นา เหงื่อยังไม่ทันออกเลยด้วยซ้ำ”
ออสการ์ส่งเสียงพึมพำแบบเหยียดหยามออกมา หอกสั้นในมือขวาถูกสะบัดส่งเข้าไปอยู่ในช่องเก็บของ เหลือหอกสั้นในมือซ้ายเอาไว้ป้องกันตัวอย่างไม่ประมาท ก่อนที่จะเดินไป ‘เก็บ’ ซากหมาป่าสีเทาทั้ง 3 ตัวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นเพื่อแลกเป็คะแนน
เอ่อ… หมาป่าทั้ง 3 ตัวไม่ได้จัดการง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากอย่างที่เด็กหนุ่มพึมพำออกมาปลอบใจตัวเองเลย แม้จะไม่ได้รับาเ็อะไร แต่กว่าจะจัดการกับพวกมันทั้งหมดได้ก็ต้องใช้เวลาไปเกือบ 10 นาที
ความคล่องตัว ประสาทัั รวมถึงปฏิกิริยาตอบสนองของออสการ์ดีขึ้นกว่าเมื่อวานมาก พละกำลังที่เพิ่มขึ้นทำให้เขาควงหอกคู่และใช้มันได้อย่างคล่องแคล่ว เสียอย่างเดียว… มันไม่มีความแม่นยำเอาเสียเลย
ขยันแทงเป็เื่ดี แต่ถ้าผิดเป้าหมาย… มันก็เป็เพียงการโจมตีที่เสียแรงเปล่าเท่านั้น
ยิ่งออสการ์โจมตีแบบกล้า ๆ กลัว ๆ มุ่งเน้นไปที่การเคลื่อนที่หลบหลีกเพื่อไม่ให้ตัวเองได้รับาเ็ด้วยแล้ว ่ 4-5 นาทีแรก การโจมตีของทั้งคนและหมาป่าเป็การโจมตีแบบจั่วลมกันทั้ง 2 ฝ่ายเลย
ใน่หลังเด็กหนุ่มเริ่มปรับตัวเข้ากับความเร็วและรูปแบบการโจมตีของหมาป่าทั้ง 3 ตัวได้ และตัดสินใจเปลี่ยนรูปแบบการโจมตีของตัวเองใหม่ ไม่เน้นแทง แต่ใช้หอกสั้นต่างดาบ ฟาดตีสร้างความเสียหายให้กับเ้าหมาป่าทั้ง 3 ตัวก่อน ไม่มุ่งเป้าที่จะสังหารในการโจมตีเดียวอีกต่อไป
มันได้ผล!
ร่างกายของเขาแข็งแกร่งพอที่จะฟาดสวนการกระโจนเข้าใส่ของหมาป่า แข็งแกร่งพอที่จะทำให้พวกมันกระเด็นถอยออกไปเลยเสียด้วยซ้ำ และเมื่อการโจมตีประสานกันของหมาป่าทั้ง 3 ตัวไม่ต่อเนื่องเหมือนเคย ออสการ์ถึงจัดการพวกมันลงได้สำเร็จ
“เอาไงต่อดีเรา?”
หลังจากที่ตระเวนเดินไปเก็บซากหมาป่าที่เหลืออีก 4 ตัวแลกเป็คะแนน และเก็บลูกธนูกลับมาใส่ไว้ในช่องเก็บของเรียบร้อย ออสการ์ก็มานั่งย่อตัวอยู่ที่ริมขอบของทุ่งหญ้า ส่งเสียงพึมพำออกมาเพื่อถามความเห็นของตัวเอง
สถานการณ์ในตอนนี้แทบจะไม่ต่างจากเมื่อวานซืนเลย จัดการกับหมาป่าตัวจ่าฝูงเสร็จ แล้วก็ต้องมานั่งตัดสินใจว่าจะบุกสำรวจทุ่งหญ้าต่อ หรือจะเลือกถอยกลับไปพักผ่อนก่อน
กลับไปพักผ่อน! ไม่ผิดหรอก คราวที่แล้วออสการ์เลือกแบบนี้ ในช่องเก็บของเบ็ดเตล็ดตอนนั้นเหลืออยู่แค่เกลือกับพริกไทย เขาไม่บ้าพอจะออกสำรวจทุ่งหญ้าขนาดใหญ่โดยไม่เตรียมการ ที่เจอเ้าเสือตัวนั้นจนต้องหนีหัวซุกหัวซุนกลับไปขดตัวอยู่ที่รังหมาป่า มันเป็อุบัติเหตุล้วน ๆ เลย
ธนูดอกนั้นไม่ได้ยิงใส่เสือโคร่งเบงกอล เด็กหนุ่มไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีนักล่าขนาดใหญ่หลบซุ่มซ่อนตัวอยู่ และดูเหมือนว่าธนูที่เล็งไปที่เนื้อทรายตัวนั้นจะเป็การแย่งเหยื่อตัวเดียวกันกับเ้าเสือใหญ่ จนมันเบนเป้าหมายมาเป็ล่าเขาแทน
สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมในวันนี้?
ออสการ์มีเม็ดยาฟื้นฟูอยู่กับตัว 4 เม็ด และมีเม็ดยาแก้หิว 1 เม็ด อาวุธพร้อมครบมือ และความตั้งใจเดิมคือบุกตะลุยไปเบื้องหน้าอย่างไม่กลัวเกรง แต่…
เ้าเสือตัวนั้นล่าเหยื่อ!
ตามที่ทำความเข้าใจกับสภาพหรือสถานะของสัตว์ในเกมส์มาจนถึงตอนนี้ ตัวไหนที่หากินหรือล่าเหยื่อ เ้าตัวนั้นไม่ใช่บอสที่ฆ่าเพียงครั้งเดียวแล้วจะหายไป มันจะเกิดใหม่ขึ้นมาทุกเช้า
และที่น่ากลัวไปเสียยิ่งกว่าก็คือ มันไม่มีเพียงตัวเดียวแน่
ออสการ์นึกภาพไม่ออกเลยว่าตัวเองจะรอดจากการโจมตีของเสือตัวใหญ่เท่าม้าพร้อมกัน 2-3 ตัวได้อย่างไร
“เฮ้อ… เหลืออีกแค่ 20 วัน บอสง่าย ๆ ไม่มีให้ฟาร์มแล้ว ดันเจี้ยนลับอะไรก็ไม่เจอ สรุปว่าเราลงค่าสแตตผิดไปสินะ ให้ตายสิ! ใครใช้ให้น้ำยายกระดับร่างกายขมแบบนั้นกันล่ะ?”
เด็กหนุ่มนึกย้อนหลังแล้วเกิดความเสียใจเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าระดับของสัตว์ร้ายจะสูงพุ่งพรวดแบบก้าวะโ ถัดจากหมาป่าแล้วมาเป็เสือน่ะไม่ว่า แต่มันควรจะเป็แค่เสือดำเสือดาวก่อนมั้ย? ไม่ใช่ข้ามรุ่นมาเป็เ้าตัวใหญ่ลายพาดกลอนแบบนี้
แต่ในเมื่อมันแก้ไขอะไรไม่ได้ ออสการ์ก็ได้แต่ลุกขึ้นเดินเลาะชายขอบทุ่งหญ้าไปทางซ้ายอย่างช้า ๆ และระมัดระวังเท่านั้น..
……..
“เ้าพวกหมาหมู่!!! เข้ามาเลย! วันนี้ฉันกลับมาล้างแค้นพวกแกแล้ว!!!!”
เสียงะโก้องลั่นป่าดังขึ้นั้แ่เช้าตรู่ ประโยคที่ตะแบงออกไปสุดเสียงเหมือนกับเมื่อวานไม่มีผิดเพี้ยน เพียงแต่วันนี้ในมือของเด็กหนุ่มที่วิ่งตะบึงเข้าไปหาฝูงหมาป่าเป็หอกยาว 1 เล่ม แทนที่จะเป็หอกสั้น 2 เล่มเหมือนเดิม
และในวันนี้ ออสการ์ไม่ได้ซุ่มใช้ธนูกำจัดหมาป่ารอบนอกไปก่อนเสียด้วยซ้ำ
กรรซ์! กรรซ์! กรรซ์!
เสียงขู่คำรามอย่างดุร้ายดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง หมาป่าสีเทา 3 ตัวที่นอนอยู่บริเวณหน้าโพรงไม้อันเคยเป็รังจ่าฝูงของพวกมันกระโจนลุกขึ้นแบบพร้อมเพรียง แถมหูของเด็กหนุ่มยังได้ยินเสียงขู่คำรามดังมาจากทางด้านซ้ายและขวาไกล ๆ อีกด้วย หอกของเขาต้องเร็วและแม่นยำ! จบให้เร็วที่สุดโดยไม่าเ็ นี่เป็เงื่อนไขของวันนี้
ฉั๊วะ!
พลั๊ก!
สวบ!
3 การจู่โจมแรกเข้าเป้าอย่างแม่นยำ หอกยาวในมือออสการ์ถูกตวัดขึ้นจากพื้นไปตัดหัวของหมาป่าสีเทาตัวแรกที่พุ่งกระโจนเข้ามาจนขาดสะบั้น การเคลื่อนที่ต่อจากนั้นไหลลื่นราวกับกำลังเต้นรำอยู่ เขายันเท้าซ้ายของตัวเองลงพื้นและใช้มันเป็จุดหมุน หอกถูกกระชากกลับหลังอย่างแรง ด้ามหอกกระแทกเข้าใส่ลำตัวของหมาป่าสีเทาอีกตัวที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างจัง และหลังจากนั้น ปลายหอกก็ถูกคุมให้แทงเข้า่อกของหมาป่าตัวสุดท้ายที่กระโจนเข้าใส่จากทางซ้ายมือ
กระบวนท่าเดียว! หมาป่าสีเทา 3 ตัว ตายไป 2 าเ็ 1 ออสการ์ไม่คิดว่าตัวเองจะคาดหวังผลงานที่ดีกว่านี้ได้อีก
สวบ!
เ้าหมาป่าที่โดนด้ามหอกกระแทกเพิ่งดิ้นรนลุกขึ้นยืนได้ หอกสั้นก็ถูกสะบัดออกจากมือซ้ายของเด็กหนุ่มเสียบทะลุ่หน้าอกไปปักติดแน่นอยู่กับพื้นเสียแล้ว
‘เหลืออีก 4’
ออสการ์พึมพำนับจำนวนในใจ หอกยาวถูกดึงกลับมาถือด้วย 2 มืออย่างตั้งมั่น ดวงตาที่หรี่เล็กกวาดมองไปรอบ ๆ เพื่อประเมินสถานการณ์
‘ขวา ซ้าย ขวา ซ้าย’
ไม่ใช่การให้จังหวะสำหรับการเดินสวนสนาม แต่มันเป็ลำดับความเร็วของหมาป่าสีเทาทั้ง 4 ตัวที่เหลือต่างหาก เด็กหนุ่มสืบเท้ายาว ๆ ไปทางด้านซ้ายมือของตัวเอง หอกยาวถูกตวัดจากบนลงล่างสวนไปทางด้านขวาอย่างมั่นใจ
ฉั๊วะ!
การฟันลงไปในลักษณะนี้ ลำตัวของออสการ์จะบิดงออย่างผิดธรรมชาติเล็กน้อย แต่นั่นก็เพื่อเพิ่มแรงเหวี่ยงให้กับการโจมตีครั้งต่อไป มือซ้ายถูกปล่อยจากด้ามหอก เขาใช้มือขวาข้างเดียวในการคุมหอกเสือกสวนเข้าใส่หมาป่าสีเทาอีกตัวพร้อมกับหมุนตัวกลับขึ้นมายืนตรง
สวบ!
“เก็บ”
เสียงตวาดเบา ๆ ดังออกมาจากปากทันทีที่ปลายหอกเสียบเข้าเป้าหมาย พร้อมกันนั้นมือขวาก็ถูกสะบัดเล็กน้อย ทั้งซากหมาป่าสีเทาที่ลอยอยู่กลางอากาศและหอกยาวหายวับไปกับตา ซากหมาป่าถูกเปลี่ยนไปเป็คะแนน ส่วนหอกถูกเก็บเข้าไปในช่องเก็บของชั่วคราว เพราะออสการ์้าให้ตัวเบาที่สุด เขาพุ่งม้วนตัวหลบลอดใต้ท้องของหมาป่าที่กระโจนเข้าใส่จากทางขวามือไปได้แบบหวุดหวิด
และหอกยาวถูกเรียกออกมาทันทีที่ตั้งหลักยืนได้อีกครั้ง เป้าหมายคือหมาป่าตัวที่มาถึงช้าที่สุดนั่นเอง
ฉั๊วะ!
หลังจากฟันเ้าหมาป่าสีเทาตัวที่ 4 ตาย หอกก็ถูกปล่อยออกจากมือไปหาเ้าหมาป่าตัวที่ 3 อย่างต่อเนื่อง
สวบ!
….
“วันนี้ลองอ้อมไปด้านขวาดูบ้าง ถ้ายังไม่เจออีก ก็ใช้โอกาสนี้สำรวจทุ่งหญ้าให้ทั่วไปเลย!”
ออสการ์นั่งย่อตัวบ่นพึมพำอยู่ชายขอบของทุ่งหญ้าจุดเดียวกับเมื่อวาน สายตาถูกสอดส่ายมองสังเกตเข้าไปข้างในอย่างถ้วนถี่ เมื่อแน่ใจแล้วว่าเ้าเสือใหญ่ตัวนั้นไม่ได้อยู่ในระยะสายตา เขาก็ค่อย ๆ ลุกเดินเลียบชายขอบทุ่งหญ้าไปอย่างช้า ๆ เหมือนเดิม
วันนี้เด็กหนุ่มจะเข้าไปสำรวจในทุ่งหญ้าอีกครั้ง
“ให้ตายสิ! เ้าเสือบ้าตัวนั้นหายไปไหน? ตกลงว่ามันเป็แค่สัตว์ประจำเขต หรือว่าเป็บอสกันแน่นะ?”