“เพียงน้องอยู่ในห้องหรือไม่”
เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นอยู่หน้าห้องของเพียงดาว
บ้านไม้เรือนไทยใน่เวลากลางวันแบบนี้ต่างไม่มีใครอยู่บนบ้านคนงานที่ทำหน้าที่ของตัวเองกันเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น ต่างก็พากันไปนอนหลับพักผ่อนส่วนเ้าของบ้านหลังนี้ซึ่งก็คือพ่อของเพียงดาว ก็ออกไปทำงานแต่เช้า
เวลานี้จึงเหมาะสมที่สุดที่คนทั้งคู่จะแอบหลบมาหากันประตูไม้หน้าห้องของเพียงดาวค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกและปิดลงอย่างรวดเร็วเมื่อร่างของชายหนุ่มก้าวเข้าไปในห้องของเพียงดาวเรียบร้อยแล้ว
“พี่ขวัญดูต้นทางดีแล้วใช่มั้ยจ๊ะฉันกลัวใครมาเห็นเหลือเกิน”
เพียงดาวนั่งลงบนเตียงนอนข้างๆ ชายหนุ่ม สีหน้าดูเป็กังวลอย่างชัดเจน
“ไม่มีใครอยู่บนเรือนจ้ะพวกคนงานก็ไปพักเอนกายกันหลังเรือนโน่น”
ชายหนุ่มตอบพร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือเล็กของอีกฝ่ายไว้
“พี่คิดถึงเพียงเหลือเกินแม้ในตอนที่หลับนอน พี่ก็ฝันเห็นแค่หน้าเพียง”
คำพูดหวานหูกับสายตาหยดย้อยที่มองอีกฝ่ายทำให้เพียงดาวถึงกับหน้าแดง
“มองหน้าน้องแบบนี้น้องก็เขินเป็เหมือนกันนะพี่”
เพียงดาวหลบตาเอียงอายนั่นยิ่งทำให้ขวัญรู้สึกหลงรักผู้หญิงตรงหน้ามากยิ่งขึ้น
“จะเขินอายไปทำไมเรือนร่างของน้องที่ไม่มีเสื้อผ้าใด ๆ ปกปิดพี่ก็เห็นมาหมดแล้วหนิ”
“พี่ขวัญพูดอะไรแบบนั้นเล่า !!”
เพียงดาวเขินอายจนเผลอฝากรอยมือจางๆ ลงบนแขนซ้ายของอีกฝ่าย
“พี่พูดเื่จริงต่างหาก”
ขวัญพูดเย้าแหย่แล้วตวัดเอวบางลงมานั่งบนตักอย่างง่ายดาย
ผมยาวสวยเรียงเส้นดำขลับที่ได้รับการดูแลเป็อย่างดีส่งกลิ่นหอมแตะจมูกขวัญอย่างจังอีกฝ่ายสูดดมเต็มปอดราวกับโหยหากลิ่นนั้นมานานเหลือเกิน
“พี่อยากมีเวลาอยู่กับน้องแบบนี้ตลอดไป”
ขวัญพูดพร้อมกับหอมแก้มนวลอีกฝ่ายที่อยู่ในอ้อมกอดเขา
“พี่ก็รู้ว่านั่นมันเป็สิ่งที่เป็ไปไม่ได้”
“เป็ไปได้หากเราหนีไปจากที่นี่”
เพียงดาวใจนตาเบิกโพลงเมื่อได้ยินคำนี้จากปากของคนตรงหน้า
“พี่ขวัญ! นั่นไม่ใช่ความคิดที่ดีเลยหากพ่อรู้เื่นี้เราตายแน่”
เพียงดาวลุกขึ้นเดินวนรอบๆ ห้องพร้อมความกังวลใจที่เพิ่มมากยิ่งขึ้น
“น้องไม่รักพี่อย่างนั้นหรือ”
ขวัญลุกเดินมาสวมกอดอีกฝ่ายจากด้านหลังพร้อมกับซุกไซร้ซอกคอขาวของอีกฝ่าย
“พี่ขวัญน้องรักพี่ รักพี่มากพี่ก็รู้ว่าพ่อพยายามหาผู้ชายของลูกนายพลทั้งหลายมาพูดคุยกับน้องแต่น้องก็ไม่ได้สนใจใคร พี่ก็รู้อยู่เต็มอก”
เพียงดาวรู้สึกน้อยใจขึ้นมาเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนั้น
ความรักของตนที่มีต่อชายหนุ่มที่ชื่อขวัญนั้นหนักแน่นราวกับหินผา อาจจะเป็เพราะว่าทั้งสองคนรู้จักกันมานาน เติบโตมาพร้อม ๆกัน เป็เพื่อนเล่นกันมาั้แ่เด็ก ๆ
ชีวิตของเพียงดาวนอกจากผู้เป็พ่อที่เลี้ยงเธอมาดั่งนกน้อยในกรงทองแล้วนั้นก็เห็นจะมีแค่ชายหนุ่มที่ชื่อขวัญคนนี้ที่คอยอยู่เคียงข้างเธอจึงเป็เหตุผลให้เพียงดาวรักเขาหมดหัวใจ
“หากเรายังอยู่ที่นี่เราก็ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ เช่นนี้ น้องสบายใจงั้นหรือ”
“น้องเองก็ทุกข์ใจไม่ต่างจากพี่แต่หากเราหนี้ทุกอย่างมันจะยิ่งแย่กว่านี้ พี่รู้หรือไม่ เราอาจจะตายจากกันก็เป็ได้”
“คิดว่าพี่กลัวหรือไง”
“พี่ขวัญพี่อย่าพูดเช่นนี้”
เพียงดาวรีบเอามือบางปิดปากอีกฝ่ายเพราะใในสิ่งที่ได้ยิน แม้จะเป็คำพูดที่ฟังแล้วเธอสามารถฝากชีวิตไว้กับเขาได้แต่เธอก็ไม่อยากได้ยินในเวลานี้
“พรุ่งนี้พลเอกต้องไปราชการที่เมืองทางใต้พี่พอรู้ข่าวมา พี่จะมารอน้องตรงท่าน้ำด้านหลังเก็บเสื้อผ้าไปกับพี่เถอะนะคนดี”
ขวัญพูดพร้อมกับเชยคางอีกฝ่ายให้เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา
หยดน้ำใสๆ ค่อย ๆ ไหลออกจากดวงตาอาบสองแก้ม ความรู้สึกหลากหลายปนเปอยู่ภายในใจของเพียงดาวทั้งรักและทั้งกลัว แต่หากจะต้องเสียผู้ชายคนนี้ที่รักยิ่งก็ดูจะเป็เื่ที่ทุกข์ใจเสียเหลือเกิน
“ถ้าเราจะหนีเราต้องไปให้ไกลที่สุด หากไม่พ้นหูตาพ่อ เราไม่รอดแน่พี่ขวัญ ฮึก ฮือ ๆ”
เพียงดาวพูดพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้น
“พี่รู้เื่นั้นพี่วางแผนไว้แล้ว เราจะไปอาศัยอยู่กับเพื่อนของพี่ที่หมู่บ้านทางเหนือน้องไม่ต้องกลัวนะ ไปกับพี่เถอะ”
ขวัญลูบศีรษะเพียงดาวอย่างเบามือและกระชับอ้อมกอดให้แแ่ยิ่งขึ้น
“พี่ฝันเพียงกลัวเหลือเกิน”
“เพียงน้องฟังพี่นะ หากน้องยังเป็นกน้อยในกรงทองของพ่ออยู่เช่นนี้เมื่อไหร่น้องจะมีชีวิตเป็ของตัวเองเสียที น้องจำได้หรือไม่ั้แ่เด็ก ๆแม้แต่น้องจะขอพ่อไปเที่ยวเล่นงานวัด งานรื่นเริง พ่อยังไม่อนุญาตเลยชีวิตน้องจะอยู่แต่บนเรือนไม้หลังนี้อย่างนั้นหรือ”
ชายหนุ่มพรั่งพรูคำพูดมากมายพร้อมกับอารมณ์คุกรุ่น เพราะตัวเขาเองก็ไม่ชอบชีวิตตอนเด็ก ๆของเขาเท่าไหร่นักเช่นกัน
“น้องแค่กลัวพ่อจะทำร้ายพี่ทำร้ายเราสองคน พี่ก็รู้เวลาท่านโกรธ ไม่เคยไว้หน้าใคร”
“เพียงไม่มีพ่อคนไหนฆ่าลูกตัวเองหรอก”
ขวัญพูดพร้อมกับคลายอ้อมกอดออกจากเพียงดาวและเตรียมหันหลังจะเดินออกไปจากห้อง
“พรุ่งนี้เพียงจะไปกับพี่!”
เพียงดาวเอ่นขึ้นก่อนที่ขวัญจะเปิดประตูห้อง
“ขอบคุณนะเพียงพรุ่งนี้พี่จะมารอที่ท่าน้ำตอนรุ่งสางนะ”
“ค่ะเพียงจะรีบไป”
หลังจากพูดจบขวัญก็เปิดประตูห้องพร้อมกับหันมองซ้ายขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครจึงเดินออกจากห้องไป
ยามรุ่งสางของวันใหม่
เพียงดาวเก็บเสื้อผ้าติดตัวมาไม่กี่ชุดเพราะกลัวว่าจะลำบากในการเดินทางเธอใช้ผ้าคลุมปกปิดศีรษะและหน้าตาเหลือเพียงดวงตาเท่านั้นเพราะกลัวเจอใครที่รู้จัก แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดีเมื่อมาถึงท่าน้ำก็พบว่าขวัญมารออยู่แล้ว
“พี่กลัวใจว่าน้องจะไม่มาเหลือเกิน”
ขวัญดีใจเป็อย่างมากเมื่อเห็นหน้าเพียงดาว
“ต่อไปนี้เราลงเรือลำเดียวกันแล้วนะพี่ชีวิตของน้องมีแค่พี่นะ”
เพียงดาวเอ่ยพร้อมกับสวมกอดขวัญแแ่
“พี่จะดูแลเพียงอย่างดีที่สุดพี่สัญญา รีบไปกันเถอะ”
พูดจบขวัญก็เดินไปลงเรือที่จอดอยู่ใกล้ๆ ท่าน้ำ ปลดเชือกเส้นหนาที่เกี่ยวไม้หลักปักไว้
“ลงมาเลยเพียงส่งมือมา จับมือพี่ไว้”
เพียงดาวยื่นมือไปจับมืออีกฝ่ายและเตรียมจะก้าวขาลงเรือ แต่ทันใดนั้นเสียงทุ้มดังของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลัง
“ไอ้ขวัญมึงจะพาลูกกูไปไหน !!!”
เพียงดาวใจนแทบสิ้นสติเมื่อได้ยินเสียงนั้นเธอจำได้แม่นจำว่าคือเสียงของใครโดยไม่ต้องหันไปมองต้นเสียง
พลเอกผู้เป็พ่อของเพียงดาวพร้อมด้วยลูกน้องอีกห้าถึงหกคนที่อยู่ด้านหลัง กำลังเดินตรงมายังท่าน้ำ
“พี่ขวัญพี่รีบไปเถอะ ไปเลยพี่ ไม่งั้นพ่อเอาพี่ตายแน่”
เพียงดาวเอ่ยกับชายหนุ่มที่อยู่บนเรือแต่อีกฝ่ายกลับลุกขึ้นจากเรือขึ้นมาจากท่าน้ำและยืนข้าง ๆ เพียงดาว
“พี่จะไม่ทิ้งน้องไม่ว่าจะเกิดอะขึ้น”
ทั้งสองคนกุมมือกันแน่นเพียงดาวยืนร้องไห้ตัวสั่นราวกับลูกนกเปียกฝนอยู่ข้าง ๆ ชายหนุ่มที่เธอรัก
“ว่าไงไอ้ลูกตัวดี”
“พ่อพ่ออย่าทำอะไรพี่ขวัญเลยนะคะ เพียงขอร้อง ฮือ ๆ ๆ”
เพียงดาวเอ่ยกับชายวัยกลางคนตรงหน้าที่หน้าตาตอนนี้บ่งบอกถึงอารมณ์ที่เดือดดาล
“หุบปาก!!”
อีกฝ่ายตวาดกร้าวไม่ฟังเสียงอ้อนวอนของเพียงดาวแม้แต่น้อย
“ผมผิดเองครับหากจะลงโทษ ลงโทษที่ผมคนเดียว”
ขวัญพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบสายตาเผชิญหน้ากับพลเอกอย่างไม่หวาดหวั่น
“ไม่ต้องห่วงหรอกเื่นั้นมึงมันสมควรโดน เพราะมึงมันเลี้ยงไม่เชื่อง เหมือนแม่มึง !!!”
ขวัญกำหมัดแน่นเมื่อได้ยินพลเอกเอ่ยถึงแม่ของตนแต่ก็พยายามข่มอารมณ์ไว้มืออีกข้างที่จับมือเพียงดาวอยู่ช่วยให้อารมณ์ของเขาเย็นลงได้มากทีเดียว
“จับตัวมันสองคนกลับไปขังไว้ห้องของเพียงใส่ประตูล็อคหน้าห้องให้หนาแน่น ส่วนไอ้ขวัญให้มันนอนในห้องเก็บของใต้ถุนไม่ต้องให้เห็นเดือนเห็นตะวัน !!”
พลเอกเอ่ยกับลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลังแล้วเดินหันหลังกลับไปทันที
“พ่ออย่าทำแบบนี้เลยนะ พ่อคะ พ่อ ได้โปรด”
เพียงดาวเอ่ยอ้อนวอนด้วยน้ำตานองหน้าแต่เสียงร้องขอเธอก็ดูจะไม่เป็ผล
“เพียงพี่จะหาทางไปช่วยนะ น้องต้องเข้มแข็งนะ”
ขวัญเอ่ยกับคนข้างๆ ก่อนที่เขาจะโดนชายร่างใหญ่สองคนจับแขนสองข้างไว้และมือของทั้งคู่ที่กุมไว้แน่นก็หลุดจากกัน
1K
