รักนี้จบที่ใคร(Love Is Who?)

     ท่ามกลางฝนที่ตกลงมาอย่างหนักเปิ้ลกับเล็กนอนอยู่ในห้องๆหนึ่งของโรงแรม ยิ่งดึกก็ยิ่งได้ยินเสียงกรนของเปิ้ลดังมากขึ้น ขณะที่ 1 คนนอนหลับถึงขั้นที่เรียกว่าไปเฝ้าพระอินทร์เรียบร้อยแล้วแต่อีกคนกับพลิกตัวไปมาเพราะนอนไม่หลับนั่นเอง ครั้นจะพลิกตัวอีกครั้งเเขนของเล็กดันไปฟาดเข้ากับสันจมูกเปิ้ลอย่างไม่ได้ตั้งใจ

      "โอ้ย!!อะไรเนี้ย"

      "ขอโทษไม่ได้ตั้งใจ..เปิ้ล..ฉันนอนไม่หลับอ่ะ ฉันเป็นห่วงแม่"

      "เป็นห่วงแม่..แม่บัว? เป็นห่วงแม่บัวทำไม?"

      "ฉันรู้นิสัยของกอล์ฟดี..วันนี้เค้าต้องมาหาฉันที่หอพักแน่ๆและถ้าไม่เจอที่นั่น .เค้าก็จะต้องตามหาให้เจอและที่สุดท้ายที่เค้าจะไปเลยก็คือ…"

      "บ้านแก!!...จริงด้วย ถ้าเป็นแบบนั้นจริงฉันว่าแกยังไม่ควรบอกแม่บัวตอนนี้นะว่าแกอยู่ที่ไหนอ่ะ"

      "แต่แม่ฉันจะเป็นห่วงรึป่าวล่ะ ฉันเเคร์ความรู้สึก…."

      "ฉันรู้ว่าแกกลัวเเม่ห่วง ฟังดีๆนะ..แม่บัวรักกอล์ฟมากและเค้าก็อยากให้แกกับกอล์ฟคบกันให้ได้ แล้วแบบนี้แกยังคิดว่าจะบอกเรื่องนี้กับแม่แกอยู่ไหม…ฉันเข้าใจความรู้สึกของแกนะ..เเต่ตอนนี้ฉันอยากให้แกอยู่เฉยๆก่อน"

      "ฉันกลัวอ่ะแก ฉันกลัวว่ากอล์ฟจะทำอะไรแม่ฉันน่ะสิ"

      "ถึงกอล์ฟมันจะบ้า เเต่มันก็ต้องมีขอบเขต มันคงไม่ทำถึงขนาดนั้นหรอก เชื่อฉันใจเย็นๆแล้วนอนพัก พรุ่งนี้มีอะไรให้ทำอีกเยอะ อ่อ..เวลาพลิกตัวอ่ะ ช่วยกรุณาเก็บแขนเก็บขาของแกให้ดีด้วย ฉันไม่อยากดั้งยุบ เดี๋ยวไม่หล่อ เข้าใจ๊!!"

      "รู้แล้วน่ะ..ขอโทษแล้วไง" เล็กจำใจต้องข่มตาให้หลับเพื่อจะไม่คิดถึงเรื่องอะไร เเต่ในใจลึกๆแล้วเธอก็ยังอดเป็นห่วงแม่บัวไม่ได้ เเต่เธอก็ไม่รู้จะติดต่อเเม่บัวยังไงเพราะ ณ ตอนนี้เธอไม่มีมือถือใช้ เช่นเดียวกันการติดต่อกับพิมพ์ก็หายไปด้วยเช่นกัน เธอเกิดความกังวลและความเคลียดสะสมจนนอนไม่หลับ วินาทีนั้นเล็กได้เหลือบไปเห็นมือถือของเปิ้ลที่วางอยู่บนโต๊ะ เธอจึงคิดที่จะใช้มือถือของเปิ้ลโทรหาแม่บัว เพื่อบอกให้แม่รู้ว่าเธออยู่ไหน แม่จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงเธอ เล็กค่อยๆลุกขึ้นและแอบย่องไปหยิบมือถือเปิ้ลแล้วเดินออกจากห้องพักเพื่อไปคุยกับแม่ข้างนอก โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า เปิ้ลยังไม่ได้หลับและเปิ้ลเห็นการกระทำของเล็กทั้งหมด

       "คนหัวรั้นมันเป็นอย่างนี้นี่เอง เอาเถอะอยากจะโทรก็โทร…เฮ้อ!!" เล็กแอบย่องออกมานอกห้อง เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครแล้วเธอจึงรีบกดเบอร์โทรออกหาแม่บัวทันที กริ้งกริ้งๆๆๆ กริ้งๆๆๆ เสียงมือถือดังขึ้นในช่วงห้าทุ่มเศษๆ ทำเอาเเม่บัวหัวเสียเพราะเธอกำลังหลับได้ที่

      "โอ้ย!!ฮัลโหล ใครวะ..โทรมาเนี้ยไปดูเวลารึป่าว..มันรบกวนคนอื่นอ่ะ ไม่รู้รึไง มีอะไร!!"

      "แม่..นี่เล็กเอง"

      "อ๋อ!!แกเองหรอ แกได้เเหกตาดูเวลาบ้างไหม นี่มันกี่โมงแล้ว!! พรุ่งนี้เช้าค่อยโทรมาใหม่ ตอนนี้ฉันจะนอน..เเค่นี้!"! ตุ๊ดๆๆๆๆๆๆ

      "เดี๋ยวแม่ แม่!!แม๊!!ฮัลโหลแม่ หนูแค่จะบอกว่า…แม่!!"

      "แม่บัวไม่สนใจใช่ไหมล่ะ ฮึ?"

      "เปิ้ล!! นี่แก!!!"

      "ใช่ .ฉันยังไม่หลับและฉันก็เห็นการกระทำของแกตั้งเเต่แอบย่องเอามือถือฉันออกมาแล้ว เป็นไง..อย่างที่ฉันบอกเลยไหมล่ะ"

      "แม่ไม่สนใจที่จะฟังฉันด้วยซ้ำ…ฉัน..ฉัน.."

      "ใจเย็นๆ..เข้ามาข้างในก่อน เดี๋ยวใครมาเห็นแกเข้าเดี๋ยวจะซวยหนักกว่าเดิม มาเร็ว" เปิ้ลปลอบใจเพื่อนโดยการประคองเล็กเข้าห้องอย่างช้าๆ ด้วยความที่เห็นว่าเพื่อนกำลังช็อคกับการกระทำของแม่ เขาจึงไม่อยากซ้ำเติมอะไรให้มันเเย่ไปกว่านี้อีกแล้ว

      "แกนั่งนี่ก่อนนะ หิวไหม..สั่งพิซซ่ามากินไหม?"

      "ไม่อ่ะ ฉันกินอะไรไม่ลงอ่ะแก ทำไมวะ..ทำไมแม่ฉันถึง…"

      "แกยังจะถามฉันอีกทำไม ก็ในเมื่อแกรู้คำตอบมันดีอยู่แล้วอ่ะ ยังจะถามขึ้นมาให้มันตอกย้ำซ้ำเติมตัวเองอีกทำไม ฉันสั่งพิซซ่านะ"

      "............."

      "เอาหน่า..ถือว่ากินเป็นเพื่อนฉัน เดี๋ยวฉันมา" ในขณะที่เปิ้ลลุกออกไปโทรสั่งพิซซ่า น้ำตาของผู้เป็นลูกก็ไหลรินออกมาอาบแก้มทั้งสองข้าง นอกจากแม่บัวจะไม่สนใจที่จะฟังเธอแล้ว ถึงตอนนี้เเม่บัวก็ไม่อยากรับรู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลยด้วยซ้ำ นอกเหนือจากเรื่องเงิน แม่บัวไม่เคยสนใจอะไรทั้งนั้น นั่นเอง…