“ช่างกล้าเสียนี่กระไร!”
รอยยิ้มบนใบหน้าของหวางซานหยันค่อยๆ หายไป
เสียงอันน่าสะอิดสะเอียนนี้ เขาไม่ต้องมองก็รู้ว่าเป็ใคร!
ลู่เสวียน!
“ในที่สุดเ้าก็เต็มใจที่จะออกมา!”
หวางซานหยันเดินตามเสียงมาและมองเห็นว่าท่ามกลางแสงแดดที่สดใสไม่ไกล ชายหนุ่มในชุดคลุมสีขาวดูเหมือนจะก้าวมาตามสายลม และเดินเข้ามาอย่างช้าๆ
“ศิษย์พี่ใหญ่หล่อมาก”
มีรูปลักษณ์ที่สวยงามในสายตาของเหล่าลูกศิษย์หญิงในนิกาย
นอกเหนือจากความจริงที่ว่ามีคนจำนวนไม่มากในนิกายที่มีคุณสมบัติมากกว่าเขา ปัจจัยที่สำคัญที่สุดสำหรับลู่เสวียนที่ดำรงตำแหน่งศิษย์พี่ใหญ่ได้ก็คือใบหน้าของเขา
ไม่ได้บอกว่าหล่อที่สุดในโลก แต่ก็นับว่าหล่อมาก
เมื่อเห็นลู่เสวียนปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเจียงเหยาเกอก็โล่งใจเล็กน้อย แต่นางก็ยังกังวลอยู่
ท้ายที่สุดแล้ว ชายร่างใหญ่ที่อยู่ข้างหน้านางเป็ขุมพลังระดับอาณาจักรทะเลิญญา
และศิษย์พี่ใหญ่ก็อยู่ในระดับอาณาจักรกายาเหมือนกันกับนาง
“ข้าว่าแล้ว เมื่อข้าออกจากการปิดด่านในวันนี้ ทำไมมีกลิ่นเหม็นขึ้นมาทันที ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกไม่สบายใจ และเป็การยากที่จะเข้าสู่การทำสมาธิได้ มันกลับกลายเป็เ้าหวางซานหยัน”
ลู่เสวียนกล่าวช้าๆ ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา
"ปากดีอยู่ตลอดจริงๆ!"
ปากของหวางซานหยันขยับ และเขา้าหักล้างบางคำ แต่เมื่อคิดถึงความสามารถทางวาจาของลู่เสวียน เขาก็ยอมแพ้
ทันใดนั้น เขาก็เข้าเื่
“ลู่เสวียน ทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่ เ้าก็น่าจะรู้ว่าข้ามาที่นี่ทำไม อย่าพูดมาก”
หวางซานหยันสะบัดแขน กล่าวว่า “พวกเราไม่ขออะไรมาก อย่างแรกคือมอบดอกหยุนเซียนห้าสี และอย่างที่สองคือ เมื่อวานคนจำนวนมากในนิกายของข้าได้รับาเ็”
ขณะที่เขากล่าว เขายังชี้ไปที่ลูกศิษย์สองสามคนที่มีผ้าพันแขนที่อยู่ข้างๆ
“ศิษย์พี่ใหญ่ ดอกหยุนเซียนห้าสีเป็ของที่พวกเราเห็นก่อนชัดๆ และนิกายหลงเซียงเป็ผู้มาทีหลัง!”
ลูกศิษย์บางคนกล่าวด้วยความโกรธว่า “เมื่อวานพวกเขาได้ทำร้ายพวกเราด้วย!”
"หุบปาก!"
“ใครกล้าส่งเสียง!”
ดวงตาของหวางซานหยันเบิกกว้างขึ้นทันที และกลิ่นอายของอาณาจักรทะเลิญญาก็หลั่งไหลออกมาปกคลุมพื้นที่จตุรัสนิกายทั้งหมดไว้
แรงกดดันนี้หนัก จนทุกอย่างเงียบไปครู่หนึ่ง
มีความหวาดกลัวในสายตาของทุกคน
ยกเว้นลู่เสวียน
กลิ่นอายของระดับอาณาจักรทะเลิญญาขั้นแรกที่ปกคลุมพื้นที่อยู่ ไม่สามารถทำให้เขากดดันได้
“ลู่เสวียน เ้าเลือกอย่างไร?”
หวางซานหยันมองดูลู่เสวียนด้วยสายตาที่พินิจพิเคราะห์และขี้เล่น
เขาจงใจแสดงอาณาจักรทะเลิญญาขั้นแรก เพราะอยากเห็นความกลัวและความตื่นตระหนกบนใบหน้าของลู่เสวียน
แต่ที่ทำให้เขางงคือ
ยังคงมีรอยยิ้มที่น่ารำคาญอยู่บนใบหน้าของอีกฝ่าย
เกิดอะไรขึ้น?
ทำไมลู่เสวียนไม่ได้รับผลกระทบจากกลิ่นอายของเขา?
มันไม่สมเหตุสมผลเลย
อีกฝ่ายเป็แค่ระดับอาณาจักรกายาเท่านั้นแท้ๆ
หวางซานหยันเริ่มคิดว่าลู่เสวียนอาจจะฝ่าทะลุระดับด้วย แต่เขาก็ปฏิเสธอย่างรวดเร็ว
เนื่องจากคุณสมบัติของลู่เสวียนนั้นเหมือนกับเขา ที่เขาสามารถฝ่าทะลุระดับได้ เป็เพราะเขาพบโอากาส เมื่อเขาออกไปผจญภัย
เขาไม่เชื่อว่าลู่เสวียนก็พบเช่นกัน!
แค่แสร้ง!
แสร้งต่อไป!
หวางซานหยันเยาะเย้ยในใจ
“ข้าสามารถมอบดอกหยุนเซียนห้าสีให้กับเ้าและขอโทษได้”
เมื่อบรรยากาศหนักอึ้งอย่างยิ่ง ลู่เสวียนก็กล่าวขึ้น
อะไร!
ทันทีที่คำกล่าวเหล่านี้ออกมา เหล่าลูกศิษย์ในนิกายก็มองไปที่ลู่เสวียนอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ราวกับไม่คาดคิดว่าศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเขาจะขี้ขลาด!
แววตาของความอัปยศอดสูได้ปรากฏขึ้นมาในดวงตาของพวกเขา
หากก้มศีรษะในวันนี้ จะไม่สามารถเชิดหน้าขึ้นใน อาณาเต๋าได้ในอนาคต
เจียงเหยาเกอยังมองไปที่ลู่เสวียนตามจิตใต้สำนึก คิ้วคู่สวยของนางขมวดเล็กน้อย
“ในที่สุดผู้ชายคนนี้ก็กลัว!”
หวางซานหยันรู้สึกสบายใจในใจโดยไม่มีเหตุผล เขาเก็บเื่ที่แพ้ในตอนนั้นไว้ในใจตลอดเวลา จนมาถึงวันนี้!
"แต่..."
ก่อนที่หวางซานหยันจะได้มีความสุข ลู่เสวียนก็กล่าวขึ้นอีกครั้ง
"แต่อะไร?"
หวางซานหยันขมวดคิ้ว
“แต่เ้าต้องคุกเข่าเพื่อรับ คุกเข่าเพื่อฟัง”
ลู่เสวียนยังคงยิ้ม
โว้ว!
เมื่อคำกล่าวเหล่านี้เงียบลง ทั้งลูกศิษย์ของนิกายตงหลินและนิกายหลงเซียง รูม่านตาของพวกเขาต่างหดลง ผู้คนเกิดความโกลาหล ราวกับว่าพวกเขาไม่ได้คาดหวังว่า พวกเขาจะได้รับฟังคำตอบที่ดูถูกเช่นนี้!
หวางซานหยันตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะมืดมน
“เ้ากล้าล้อเล่นกับข้ารึ?”
“ถ้าไม่ล้อเล่นเ้า จะล้อเล่นใคร กล้ามาที่นิกายตงหลินของข้าเพื่อพูดเื่ไร้สาระ คิดว่าข้าจะยอมหรือไม่!”
รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่เสวียนได้หายไป มันกลายเป็เ็าและไม่แยแส!
ทันใดนั้น!
กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวในระดับอาณาจักรทะเลิญญาขั้นที่เจ็ดก็ได้พุ่งออกมาอย่างรุนแรง ราวกับดาบที่แหลมคม มันได้ฉีกกลิ่นอายของหวังซานหยันออกทันทีและพุ่งไปยังทุกคนของนิกายหลงเซียง!
“แค่ระดับอาณาจักรทะเลิญญาขั้นแรก เ้าไปเอาความมั่นใจมาจากไหน!”
เสียงเหมือนฟ้าร้องก้องดังอยู่ในจัตุรัส
“เป็ไปได้ยังไง!”
เมื่อััได้ถึงแรงกดดันนี้ ใบหน้าของหวางซานหยันก็ซีดและดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ!
ระดับอาณาจักรทะเลิญญาขั้นที่เจ็ด!
มันเป็ระดับอาณาจักรทะเลิญญาขั้นที่เจ็ดอย่างแท้จริง!
อีกฝ่ายมีขั้นย่อยสูงกว่าเขาถึงหกขั้น!
เป็ไปได้ยังไงเนี่ย!
มันเป็ภาพหลอนหรือไม่?!
"ั้แ่เ้าเดินเข้ามา วันนี้เ้าก็คลานออกไป!"
น้ำเสียงของลู่เสวียนเ็าและเขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
สองนิ้วกลายเป็ปราณดาบ แสงดาบสีทองอ่อนขนาดใหญ่ได้พุ่งตกลงมาจากท้องฟ้า ปราบหวางซานหยัน!
นิกายหลงเซียงมาหาถึงที่ โดยธรรมชาติแล้ว เขาจะไม่ปล่อยไปง่ายๆ และเขาจะให้ความทรงจำที่ยาวนานกับพวกเขา ให้พวกเขารู้ว่านิกายตงหลินนั้น ถ้าคิดข่มเหงกัน มันจะไม่จบเื่ง่ายๆ
เมื่อมองไปที่แสงดาบที่ยาวสิบฟุต หวางซานหยันก็ต้องเชื่อ เพราะมีเพียงพลังปราณแท้จริงของระดับอาณาจักรทะเลิญญาขั้นที่เจ็ดเท่านั้นที่สามารถสร้างแสงดาบที่มีคุณภาพสูงเช่นนี้ได้!
“วิชากระดองเต่า!”
เมื่อแสงดาบเข้าหา หวางซานหยันก็ไม่กล้าที่จะฟุ้งซ่านและรีบใช้ทักษะของนิกายออกมา
หลังจากที่ได้ยินเสียงเต่าอันไพเราะดังขึ้น เงาร่างของเต่าสีน้ำเงินเข้มก็โอบล้อมเขา กลิ่นอายของเงาร่างนี้สงบและหนักแน่น ราวกับูเาโบราณที่ดูเหมือนจะทำลายไม่ได้
หากเป็ระดับขั้นเดียวกัน ลู่เสวียนจะทำลายวิชากระดองเต่านี้ไม่ได้จริงๆ
ท้ายที่สุดแล้ว ระดับของทักษะทั้งสองก็ใกล้เคียงกัน แต่ใครใช้ให้พื้นฐานการฝึกตนของเขาสูงกว่าหวางซานหยันกันล่ะ!
แกร่ก!
เพียงัั!
เงาร่างของกระดองเต่าก็แตกออกเป็เสี่ยงๆ ไม่อาจต่อต้านได้เลย!
ส่วนหวางซานหยันก็ราวกับถูกฟ้าผ่า ทำให้อาเจียนเป็เื ร่างกายที่แข็งแรงของเขาพลันบินออกไป กลิ้งไปบนพื้นหลายรอบก่อนที่เขาจะหยุดได้
"ศิษย์พี่ใหญ่!"
ลูกศิษย์ของนิกายหลงเซียงต่างตกตะลึง
พวกเขาไม่ได้คิดเลยว่า แค่ได้พบปะเห็นหน้ากัน ศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเขาจะถูกทุบตี และก็ไม่อาจรู้ได้ว่าเขามีชีวิตอยู่หรือว่าตายไปแล้ว
“เขาแค่าเ็สาหัส แต่ถ้าเขาไม่กลับไปรักษา ชีวิตเขาอาจจะตกอยู่ในอันตรายได้”
ลู่เสวียนกล่าวอย่างเฉยเมย
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เหล่าลูกศิษย์ของนิกายหลงเซียงก็รีบยกหวางซานหยันและเดินจากไปอย่างสิ้นหวัง สูญเสียแรงกดดันที่พวกเขามีเมื่อมาถึงไป
“ศิษย์พี่ใหญ่ แข็งแกร่งมาก!”
หลังจากเงียบไปชั่วครู่ ในที่สุดศิษย์นิกายก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง!
ใบหน้าของพวกเขาแต่ละคนเปลี่ยนเป็สีแดง และพวกเขาก็ตื่นเต้นมาก!
เดิมทีพวกเขาคิดว่า พวกเขากำลังจะถูกนิกายหลงเซียงทำให้อับอายขายหน้าอย่างรุนแรง เพราะท้ายที่สุดแล้ว หวางซานหยัน เป็บุคคลที่มีความแข็งแกร่งของอาณาจักรทะเลิญญา แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า ศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเขาจะแข็งแกร่งกว่า!
มันเป็ระดับอาณาจักรทะเลิญญาขั้นที่เจ็ด!
ด้วยแสงดาบเล่มเดียว หวางซานหยันก็หมดสติไป!
พวกเขาต่างระบายความโกรธแค้นในใจออกมา พร้อมกับในที่สุดก็สามารถเชิดหน้าได้อย่างภาคภูมิใจ หากว่าได้เห็นลูกศิษย์ของนิกายหลงเซียงอีกครั้งในอนาคต!
จบบทที่ 4
880
![ทริปท่องเที่ยวอดีตของเซวียเสี่ยวหรั่น [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471098_79566224.webp)
![เจ้าเเห่งระบบ [I possess the System Master]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1783530435_30736087.webp)
