เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]

        ความสัมพันธ์ยิ่งสนิทกันมากยิ่งน่าเศร้าเมื่อถูกทำลาย

        เพื่อนรักที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันไม่เคยคิดฝันว่าจะตายด้วยน้ำมือของคนที่ไว้ใจได้มากที่สุดด้วยวิธีที่เด็ดขาดเช่นนี้

        อวิ๋นอี้นึกไม่ออกเลยว่าตอนที่พวกเขาอยู่ในหลุมดิน มองดูดินเปียกทับถมตนเองลงมาทีละชั้นจะมีความรู้สึกอย่างไร

        โทษตัวเองที่ตาบอดไป?

        หรือโทษโชคชะตาที่เล่นกับใจคน?

        นางถอนหายใจด้วยความเศร้าพิงหน้าเล็กๆ ของนางไปกับหน้าอกของหรงซิว พึมพำว่า"ภายหลังคำสาปนั่นกลายเป็นจริงหรือเพคะ?"

        “อื้ม” หรงซิวความรู้สึกไวเมื่อสัมผัสได้ถึงความซึมเศร้าที่กะทันหันของนางเขาจึงได้โอบแขนรอบเอวของนางเงียบๆ กอดนางแน่นขึ้นเล็กน้อย“แน่นอนว่าจักรพรรดิมิได้สนใจ ในความคิดของเขา เขาเป็นมังกรแท้จริงที่สวรรค์ส่งมาคนที่ตายไปเป็นเพียงผู้ที่พ่ายแพ้ พวกเขาสู้เขามิได้ตอนที่มีชีวิตอยู่คำพูดที่พูดทิ้งไว้ก่อนตายไม่กี่คำ จะทำกระไรเขาได้อย่างไร?"

        “ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ”อวิ๋นอี้พูดคล้อยตาม ฟังเรื่องเล่าจนถลำลึกลงไป อดมิได้ที่จะถามอีกว่า“แต่ข้าเดาว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น ทำให้ผู้คนลืมคำสาปนั่นไม่ลง”

        นางพูดถูก

        หรงซิวชำเลืองมองอย่างชื่นชมหากคำสาปไม่เป็นผลจะกลายเป็นเรื่องตลก มีเพียงแค่สัมฤทธิผลแล้วเท่านั้นถึงทำให้ผู้คนกลัวได้

        “จักรพรรดิเดิมมีพระธิดาสามคนและโอรสสองคนหนึ่งปีหลังจากเหตุการณ์นั้น พระธิดาทั้งสามกลับสิ้นพระชนม์อย่างลึกลับไปทีละคนสาเหตุการตายค่อนข้างแปลกและยังเป็นปริศนาที่ยังคลี่คลายมิได้พระจักรพรรดิรู้สึกกลัวขึ้นมา เขาจึงเชิญคนมาทำพิธีใหญ่โตพยายามมีลูกอย่างมากทว่ากลับได้โอรสมาห้าหกคนติดต่อกัน”

        “ห๊ะ? ทำไมมีแต่โอรสเล่าเพคะ?จักรพรรดิมิได้มีความสุขมากหรือเพคะ? อย่างไรเสียก็ยังมีความปิตาเยอะ”อวิ๋นอี้พึมพำอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์

        “โอรสนั่นแหละจักรพรรดิมีความสุขมาก ทว่าเมื่อพวกเขาโตขึ้นโอรสทั้งแปดต่างแย่งชิงบัลลังก์จนทำได้ทุกอย่าง ทำให้วังหลังปั่นป่วนพระโอรสคบกันกับนางสนมของเขา และสุดท้ายเขาก็ถูกปลิดชีพ และจักรพรรดิองค์ต่อๆมาก็มีแต่พระโอรสอย่างมิมีข้อยกเว้น ราวกับประวัติศาสตร์ซ้ำรอย พี่น้องฆ่ากันเองราชวงศ์ระส่ำระสาย หนทางการขึ้นเป็นจักรพรรดิล้วนเต็มไปด้วยคาวเลือดและความโหดเหี้ยมแม้แต่องค์ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันก็เป็นเช่นนั้น”

        ในที่สุดอวิ๋นอี้ก็เข้าใจ“มิน่าเล่า เมื่อมีพระธิดาเขาถึงได้รักเช่นนั้น ทำลายคำสาปได้เขาคิดว่าจะสามารถหลีกเลี่ยงภาพที่ลูกชายฆ่ากันเองได้สินะ”

        “นั่นเป็นเหตุผลว่าเหตุใดเขาถึงเพียรพยายามตามหาองค์หญิงผู้นั้น”หรงซิวพูดเสริมความ

        หลังจากฟังเรื่องราวที่ยืดยาวและซับซ้อนแล้วอวิ๋นอี้ก็มีความรู้สึกใจหายและแปรปรวนเล็กน้อย

        นางบิดตัว เงยหน้าขึ้นถามหรงซิว“ราชวงศ์ล้วนโหดเหี้ยมกันเช่นนี้เลยหรือเพคะ?”

        “ครอบครัวราชวงศ์ล้วนโหดเหี้ยมมาแต่โบราณเจ้ามิเคยได้ยินประโยคนี้เลยหรือ?” หรงซิวตีก้นนางด้วยรอยยิ้ม“เจ้าเด็กโง่เขลา”

        การหยอกล้อของเขามิใช่สิ่งที่อวิ๋นอี้สนใจมากที่สุดในเพลานี้ทว่านางกลับคิดถึงสิ่งอื่นได้ จึงรวบรวมความกล้าถามเขา “แล้วต้าอวี่เล่า? ฝ่าบาทกับองค์ฮ่องเต้...”

        “เขาเป็นเพื่อนของบิดามิใช่พี่น้อง ทว่าถึงเป็นพี่น้อง เจ้าน่าจะลืมไปแล้วว่าข้ามิใช่ลูกชายของฮ่องเต้ข้าได้รับการยกเว้นให้อยู่ในลำดับราชวงศ์ จึงเรียกเขาว่าท่านลุงเรียกไทเฮาว่าท่านย่า”

        อวิ๋นอี้เบิกตากว้างด้วยความตกใจนางคิดไม่ถึงเลยว่าความสัมพันธ์ของเขาจะเป็นเช่นนี้

        “เช่นนี้นี่เอง!”ท่าทีที่ตกใจของนาง ทำให้หรงซิวขบขัน“เช่นนั้นความสัมพันธ์ของฝ่าบาทกับฮ่องเต้จึงกลมเกลียวมาก ข้าสบายใจได้แล้ว”

        หรงซิวหรี่ตาลงยิ้มเล็กน้อยแล้วค่อยๆ ถามนาง "บิดาข้ากับท่านพ่อตาเป็นเพื่อนกันนะ"

        "ห๊ะ?” นางส่งเสียงตกใจอยู่หลายครา “จริงหรือเพคะ?”

        “จริงสิเรานับว่ารู้จักกันมาหลายชั่วอายุ” หรงซิวยิ้มจางๆ จงใจสังเกตสีหน้าของนางเมื่อเห็นว่ามิมีความผิดปกติจึงได้โล่งอก

        ถึงเพลานี้ เขาถึงได้รู้สึกว่าการสูญเสียความทรงจำของนางช่างดีจริงๆ

        อวิ๋นอี้ได้รู้เรื่องราวเช่นนี้พลันอยากรู้อยากเห็นขึ้นมารบเร้าเขาให้บอกรายละเอียดกับนาง หรงซิวเกลี้ยกล่อมนางพูดตอบบ้างไม่ตอบบ้างแล้วอวิ๋นอี้ก็ผล็อยหลับไปโดยมิรู้ตัว

        เมื่อตื่นขึ้นอีกครา คนที่อยู่ข้างเตียงกลับเป็นเซียงเหอ

        นางกำลังสั่งให้คนเอาน้ำแข็งในห้องไปเปลี่ยน

        “เซียงเหอ ฝ่าบาทเล่า?” อวิ๋นอี้ลุกขึ้นพิงเตียงแล้วถาม

        “องค์ชายออกไปแล้วเพคะบอกว่าจะพาเจ้าชายทั้งสองออกไปเดินเที่ยว” เซียงเหอเข้ามาพยุงนางเมื่อเห็นนางขมวดคิ้ว ก็ใช้นิ้วช่วยนวดขมับให้นาง

        ความเจ็บปวดลดลงเล็กน้อย

        อวิ๋นอี้หลับตา ฮัมเสียงเบา จู่ๆก็นึกถึงเสี่ยวมู่อวี่ขึ้นมา ถามอีกว่า “ลูกชายราคาถูกของข้าอยู่ที่ใด?”

        “อยู่ในห้องเพคะให้คนไปส่งอาหารให้เขาทานแล้ว ทว่านายน้อยทานเนื้อเกลี้ยงเลย เหลือเพียงผักไว้”

        อวิ๋นอี้หมดคำพูด“เจ้าจัดการแทนข้าหน่อยนะ ข้าจะไปหาเขา”

        เรือนของเสี่ยวมู่อวี่อยู่ไม่ไกลจากนางนักปกตินางมักจะหาเวลาว่างไปคุยกับเขาทุกวันแม้จะบอกว่าเป็นลูกชายที่นางเก็บได้ระหว่างทาง ทว่านางก็ดูแลเขาด้วยหัวใจ

        เว้นแต่สามสี่วันที่ผ่านมาหลังจากที่นางและหรงซิวเผยความรู้สึกต่อกัน นางโดนทำจนมิมีเวลาไปหาเขา

        อวิ๋นอี้มุมปากกระตุกคิดในใจว่าปล่อยตัวปล่อยใจเกินไปนางรู้สึกว่าจำเป็นต้องคุยกับหรงซิวเกี่ยวกับเรื่องที่ต้องควบคุมบ้างเสียแล้ว

        “พระชายาเพคะ มาแล้วเพคะ”เซียงเหอพูดเตือน ให้นางกลับมามีสติอีกครา

        ลูกชายราคาถูกหูดีหลังจากที่เขาได้ยิน ก็รีบสับขาสั้นของเขามาที่หน้าเรือน

        หนุ่มน้อยกำลังโต ทั้งๆที่มิได้เจอเขาเพียงไม่กี่วัน ทว่าเขากลับสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

        อวิ๋นอี้ประหลาดใจเอื้อมมือไปลูบหัวของเขา ทำให้เสี่ยวมู่อวี่ร้องไห้ออกมา ย่นหน้าราวกับลูกมะระน้อยๆ

        “ท่านแม่ราคาถูก!”เขาเรียกอย่างขุ่นเคือง

        “อยู่นี่จ้า!"อวิ๋นอี้ยิ้มแล้วเดินไปอุ้มเสี่ยวมู่อวี่ขึ้นมา เด็กน้อยอายุห้าขวบหนักเล็กน้อยตอนแรกนางยังรับได้ ทว่าหลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าว นางพลันกัดฟันถามว่า"เสี่ยวมู่อวี่ เจ้าบอกข้ามาตามตรง เจ้าอ้วนขึ้นอีกแล้วหรือ?"

        "......" เสี่ยวมู่อวี่ถูกว่าพยายามจะดิ้นออกจากกอดของนาง ส่ายหัวพูดว่า “อ้วนขึ้นนิดเดียวพ่ะย่ะค่ะแค่นิดเดียว!"

        เป็นผีถึงจะเชื่อคำพูดไร้สาระของเขา

        อวิ๋นอี้เดินเข้าไปในห้องก้มลงบีบใบหน้าเล็กๆ ของเขาเพื่อสำรวจ จากนั้นพูด “แก้มใหญ่ขึ้นเท่าหนึ่งแล้วเจ้ายังบอกว่าอ้วนนิดหน่อยอีกหรือ?”

        “......” เสี่ยวมู่อวี่กระแอมเล็กน้อย"อาจจะมากกว่านั้นพ่ะย่ะค่ะ"

        ฮ่าๆๆ

        อวิ๋นอี้นั่งไขว่ห้างเอนหลังพิงเก้าอี้สั่งอย่างช้าๆ ว่า “ตั้งแต่วันนี้ไป ห้ามทานเนื้อ”

        “ท่านแม่!” สีหน้าของเสี่ยวมู่อวี่เปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินเช่นนั้นรู้สึกราวสายฟ้าฟาดลงกลางหัว ตกตะลึงมาก “มิได้นะพ่ะย่ะค่ะ!”

        น้ำเสียงของเขาออดอ้อน ใบหน้าเล็กๆของเขาดูจริงจัง เป็นความน่ารักที่ต่างกันนัก

        อวิ๋นอี้หัวเราะ "เพราะเหตุใด?"

        “ไม่ทานเนื้อมิได้พ่ะย่ะค่ะเสี่ยวมู่อวี่กำลังโตนะพ่ะย่ะค่ะ" เขาพูดพลางผายอก "มิให้ข้าทานเนื้อข้าจะไม่สูงนะพ่ะย่ะค่ะ"

        "หากจะทานเนื้อต้องทานผักด้วย" อวิ๋นอี้เสนอข้อต่อรองนิ่งๆ "หากเจ้าทานผักจะมีเนื้อทาน หากไม่ทานผัก จะมิมีเนื้อ"

        เป็นข้อเสนอที่เชือดเฉือน ทว่าจะไม่ตกลงก็มิได้เสี่ยวมู่อวี่พยักหน้าทั้งน้ำตา ตกลงอย่างไม่เต็มใจต่อคำขอของนาง

        อวิ๋นอี้ยิ้มอย่างพอใจยื่นมือออกไปลูบหัวของเขาอย่างสง่างาม “ดีมาก คืนนี้เจ้ามาทานข้าวที่เรือนนะเจ้าชายเป่ยหมิงมาอาศัยอยู่ที่จวนเรา เจ้าไม่โผล่หน้ามาเลยมันไม่สุภาพ”

        "ข้าไม่ไป!"เสี่ยวมู่อวี่ตอบโต้อย่างรุนแรง เขาพูดอย่างเกินจริงและร้องไห้ออกมา "ท่านแม่ข้าไม่ไป...ข้าไม่ไป ..."

        รอยยิ้มของอวิ๋นอี้ค่อยๆ หายไปนางจ้องเขาด้วยดวงตาที่ลึกล้ำ จากนั้นครู่หนึ่งก็พูดอย่างแผ่วเบาว่า"เจ้ากลัวกระไร?”