เหมยหลันเดินวนไปมาตรงบริเวณ หน้าประตูห้องพักรักษาตัวของมิ่งลู่อยู่สักพักแล้ว เหมือนกำลังเดินทำใจอะไรบางอย่าง เป็เพราะนางไม่ค่อยอยากพบใต้เท้าหยางหน้าเหม็นนั่น เเต่นางได้รับคำสั่งจากพ่อบ้านหลิ่ว ให้ไปช่วยเเจ้งให้ใต้เท้าหยางรับทราบ ว่ามีคุณหนูซูเหลียน มาขอพบ ปกติแล้วหน้าที่ตรงนี้จะเป็ขององครักษ์มิ่งลู่ หรือไม่ก็พ่อบ้านหลิ่ว แต่ท่านลุงหลิ่วไม่ว่าง เพราะต้องอยู่คอยต้มยาให้กับมิ่งลู่
เมื่อเห็นว่านางทำกับข้าวและตั้งสำรับอาหารมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ประกอบกับ่นี้ คนเฝ้าหน้าประตูมีเวรยามเเน่นหนา ทำให้พวกเขาจึงไม่อยากปล่อยพื้นที่ตรงนี้ให้ว่างคน หน้าที่ตรงนี้ จึงตกมาถึงนาง
นางยืนเคาะประตูห้องเพียงครู่เดียว เเล้วจึงเดินเข้าไปด้านในทันที จังหวะนั้น นางจึงเห็นว่าใต้เท้าหยางกำลังช่วยใส่ยาให้มิ่งลู่อยู่ สภาพของมิ่งลู่ตอนนี้เปลือยท่อนบน าแเป็ทางยาวตรงไหล่ซ้าย พอได้เห็นเช่นนั้น นางจึงรีบหันหลังกลับ ไม่มองภาพนั้น
'เหตุใด ใต้เท้าหยางถึงได้สนใจ จนต้องทำแผลให้กับองครักษ์มิ่งลู่กัน ทั้งที่มีหมอคอยดูเเลอยู่แล้ว แต่ว่าในนี้ก็ไม่เห็นหมอชิวหลง เหตุใดถึงต้องลงมือใส่ยาให้ เขาเช่นนี้ด้วยตนเองด้วย ทั้งที่หน้าตรงนี้ให้ผู้อื่นทำให้ก็ย่อมได้หรือว่าใต้เท้าหยางกับมิ่งลู่ จะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันอย่างนั้นเหรอ!'
'อย่าบอกนะ!! ว่าเป็พวก ตัดเเขนเสื้อ จะเป็ไปได้ไง แต่ก็ไม่แน่อยู่เหมือนกัน ยิ่งพ่อบ้านหลิ่วบอกว่าใต้เท้าหยางไม่ชื่นชอบสตรี จวนแห่งนี้เลยไม่มีสตรีสักคน ยกเว้นนาง คงเพราะคิดว่าข้าเข้ามาที่นี้เพราะมีแผน เลยต้องคอยจับตามองดูนางเอาไว้ เลยให้นางทำงานที่นี้สินะ ว่าเเต่คุณหนูซูเหลียนเป็ใครกัน ถึงได้มาขอพบใต้เท้าหยาง '
"เ้ามี อะไรถึงได้เข้ามาที่นี้" เสียงที่ทักขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้เหมยหลันที่ยืนหันหลังกำลังครุ่นคิดอะไรไปเรื่อย จนต้องค่อยๆหันกลับมา มองดูใต้เท้าหยางที่ใส่ยาให้มิ่งลู่เรียบร้อยแล้ว สายตาของเขากำลังคาดคั้นนาง
"พอดี ข้าจัดเตรียมสำรับอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว เลยมาเเจ้งให้ท่านทราบ อีกอย่างพ่อบ้านหลิ่วสั่งให้ข้ามารายงานท่าน ว่าคุณหนูซูเหลียนมาขอพบใต้เท้าเ้าค่ะ"
"ข้ารู้แล้ว เ้าออกไปได้เเล้ว เสร็จทางนี้ข้าจะตามออกไป ทีหลังไม่ต้องเข้ามา ให้เ้าเคาะประตูหน้าห้อง แล้วกล่าวเเจ้งข้าตรงนั้นก็ได้ ข้าได้ยิน" เขาเอ่ยสั่งนาง เมื่อเห็นก่อนหน้านี้นางเข้ามา แล้วทำท่าทางใ จากนั้นจึงรีบหันหลังให้ เขาเห็นนางทำท่าทางเช่นนั้น จึงรีบจัดการใส่ยาให้กับมิ่งลู่โดยเร็ว ไม่รู้ว่าทำไม เวลานางเข้ามา ทำให้เขารู้สึกขวางหูขวางตายิ่งนัก เป็ไปได้ไม่อยากให้นางเข้ามาในนี้ด้วยซ้ำ
"เ้าค่ะ คราวหน้า ข้าจะทำตามคำสั่งท่าน"
นางกล่าวจบ จึงรีบเดินออกจากห้องโดยเร็ว ใต้เท้าหยางกล่าวออกมาเช่นนี้ คงไม่ผิดจากที่นางคิดไว้ ออกปากไล่นางเช่นนี้ กลัวว่าจะเห็นภาพอะไรบางอย่างหรือไงกัน
"เฮ้อ! น่าเบื่อชะมัด คิดหรือว่าข้าอยากจะเห็นภาพนั้นหรือไงกัน" นางบ่นอุบอิบ พลางเดินไปเรื่อยเปื่อย แต่ก็ได้ยินใครคนหนึ่งเอ่ยทักขึ้นมา จากทางด้านข้าง นางจึงรีบหันกลับไปมองดู
ภาพที่นางเห็น สตรีในชุดอาภรณ์สีชมพู่ ช่างขับผิวพรรณให้ดูข่าวผ่องราวกับหิมะ ใบหน้าเรียวเข้ารูป จัดว่างดงามยิ่ง ดูจากรูปลักษณ์ภายนอก เข้าใจว่าสตรีผู้นี้น่าจะเป็ คุณหนูซูเหลียน ที่มาขอพบใต้เท้าหยาง และหญิงสาวข้างกาย น่าจะเป็หญิงสาวรับใช้ของนางสินะ!
"เ้า...มานี้หน่อยสิ!" หลีหยวนสาวใช้ข้างกายของคุณหนูซูเหลียน ร้องเรียกให้เหมยหลันเข้ามา ตามคำสั่งของผู้เป็นาย เพราะอยากรู้ว่ารูปร่างหน้าตาของสาวใช้อย่างเหมยหลันเป็อย่างไร
"เรียกข้าเหรอ..." เหมยหลันไม่รู้จักนางมาก่อน เลยชี้มาที่ตนเองอีกครั้ง ว่าใช่เรียกนางหรือเปล่า
"ใช่! ข้าเรียกเ้านั่นแหละ...ยืนเซ่ออยู่ทำไม" หลีหยวนเอ่ยด่าว่าทันที เมื่อเห็นเหมยหลันยังยืนอยู่ที่เดิม
"เรียกข้ามามีอะไรเหรอ" นางรีบถามทันที เพราะไม่เข้าใจว่าเรียกนางมาทำไมกัน
"คุณหนูของข้า...มีเื่จะคุยกับเ้า"
พอเห็นว่า บ่าวรับใช้กล่าวเช่นนี้ออกมา เหมยหลันจึงรีบทำความเคารพ คุณหนูซูเหลียน พร้อมกับกำลังจะเอ่ยถาม ว่ามีเื่อันใดจะคุยกับนางกัน แต่ไม่ทันได้เอ่ยถาม คุณหนูซูเหลียนกล่าวขึ้นมาเสียก่อน
"เ้าคือ...สาวใช้ของใต้เท้าหยาง สินะ!"
"ใช่! เ้าค่ะ"
"รูปร่างหน้าตา ก็ถือว่าใช้ได้อยู่ เ้าอยู่เป็สาวรับใช้ที่นี้ หวังสิ่งใดกันเเน่" ซูเหลียนยืนจ้องนางด้วยสายตา ที่ดูเหมือนว่ากำลังคาดคั้นความจริงบางอย่างจากสาวใช้อย่างเหมยหลัน จากนั้นเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวผู้นี้ที่ยืนนิ่งอยู่ ด้วยความไม่เข้าใจ ว่าคุณหนูผู้นี้คิดจะทำอะไรกันแน่
"เ้า มีใจให้กับใต้เท้าหยาง ใช่ไหม"
เสียงกระซิบที่ข้างหู ทำให้เหมยหลันถึงกับเบิกตาโพลง ไม่คิดว่าสตรีอย่างซูเหลียนจะกล่าวกระซิบประโยคเช่นนี้ออกมาได้ ทั้งที่นางยังไม่ทันได้คิดอะไรด้วยซ้ำ
"หา!!! ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น ข้ากับใต้เท้าเป็เพียงนายกับบ่าวเท่านั้น อีกอย่างข้า..." เหมยหลันรีบกล่าวปฏิเสธทันที พลางโบกมือไปมา พร้อมทั้งกำลังจะอธิบายเพิ่มเติม ว่าก่อนหน้านี้นางได้เห็นสิ่งใด แต่ยังไม่กล้าจะเอ่ยมันออกมา
"เหตุใด ถึงไม่ยอมกล่าวออกมาให้หมด บอกข้ามาเดี๋ยวนี้ เ้าจะกล่าวอะไรอีก" ซูเหลียนอยากรู้ เมื่อเห็นเหมยหลันทำท่าลังเล ไม่ยอมกล่าวออกมา
เหมยหลันรู้ว่า หากกล่าวออกมาเช่นนี้แล้ว เห็นทีต้องกล่าวออกมาให้หมด ไม่เช่นนั้น คุณหนูจวนตระกูลหวัง คงไม่ยอมปล่อยนางจากไปโดยง่ายแน่ จึงหันมองทางซ้ายและขวา อย่างหวาดระแวง กลัวว่าผู้ใดจะมาได้ยิน จึงเดินเข้าไปใกล้ คุณหนูซูเหลียน เเล้วเอามือป้องปาก
"ใต้เท้าไม่ชื่นชอบสตรีเช่นข้า อีกอย่างข้าเห็นใต้เท้าหยางใส่ยาให้กับองครักษ์มิ่งลู่ ข้าคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขาทั้งสอง น่าจะเป็ ตัดเเขนเสื้อ"
"เหลวไหลสิ้นดี! เป็ไปไม่ได้เด็ดขาด" ซูเหลียนตวาดใส่ ทำให้คนที่ยืนอยู่ถึงกับตกอกใ กันยกใหญ่ พลางนึกในใจ
'จะเป็ไปได้อย่างไรกัน ข้าไม่มีวันเชื่อเื่ราวเช่นนี้อย่างเด็ดขาด... สาวใช้ผู้นี้ ช่างปั้นเื่เก่งจริง'
เหมยหลันเองก็ตื่นตระหนก กับเสียงตวาดเมื่อครู่
' นี่ข้ากำลังหาเื่ใส่ตนเอง หรือไง ข้าไม่น่ากล่าวออกไปเช่นนั้นเลย ดูสายตาของคุณหนูซูเหลียน ตอนนี้เหมือนอยากจะสับข้าเป็ชิ้นๆ '
"มีเื่อะไรกัน " ฟานหยางเดินเข้ามา พร้อมกับเอ่ยถาม เพราะเขาได้ยินเสียงตวาดเมื่อครู่
บรรยากาศในตอนนี้ ทำให้สตรีทั้งสามคน รู้สึกกังวล ก่อนซูเหลียน จะปรับสีหน้าท่าทางของตนให้เป็ปกติแล้วรีบเอ่ยขึ้นมา
"คารวะ ใต้เท้า" เสียงใส กล่าวขึ้นมาทักทายบุรุษที่พึ่งเดินเข้ามา ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
เหมยหลันเห็นการกระทำของคุณหนูจวนตระกูลหวัง แปรเปลี่ยนเช่นนี้ ก็รู้ใจชื้นขึ้นมาบ้าง ตอนนี้นางได้เเต่ภาวนาอย่าให้ ใต้เท้าหยางรับรู้เื่ที่นางพูดคุยกับคุณหนูซูเหลียน เมื่อครู่นี้
"ตกลง...ข้าได้ยินเสียงตวาด...เกิดเื่อันใดขึ้น" ใต้เท้าหยาง ยังข้องใจกับเสียงที่เกิดขึ้น จึงเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง
"พอดี...มีเื่เข้าใจผิดกันนิดหน่อย ใต้เท้าอย่าได้ใส่ใจเลยเ้าค่ะ" ซูเลียนเห็นใต้เท้าหยางสงสัย ครั้นจะบอกความจริงที่สาวใช้อย่างเหมยหลันกล่าวสิ่งใดออกมา แต่คิดไปแล้วเห็นเป็เื่ไร้สาระ นางไม่อยากเล่าให้เขาฟัง จึงเเสร้งเปลี่ยนเื่
"เช่นนั้นหรอกหรือ...เเม่นางซูเหลียน มาขอพบข้า มีธุระอันใด ข้าไปรอเ้าอยู่ที่ห้องโถง แต่กลับไม่พบ ไม่คิดว่าเ้าจะอยู่ที่นี้"
"พอดีว่า ข้าออกมาเดินเล่น แล้วมาเจอกับสาวใช้ของท่าน ข้าเลยอยากคุยกับนางก็เท่านั้น"
แม้เขาจะสงสัยเสียงตวาดที่ได้ยิน เเต่เมื่อเห็นซูเหลียนไม่อยากกล่าวถึงเื่นี้ เขาจึงไม่อยากถามซ้ำให้มากความ เห็นซูเหลียนกล่าวออกมาเช่นนี้ เขาจึงหันไปมองเหมยหลันที่เอาเเต่ก้มหน้าอยู่อย่างนั้น จนอดที่จะตำหนินางไม่ได้
"เหมยหลัน เหตุใดเ้ายังอยู่ที่นี้ ทำงานภายในจวนเสร็จแล้วหรือ รีบไปทำงานของเ้าได้เเล้ว"
เสียงผู้เป็นาย ที่ต่อว่านาง ทำให้นึกขึ้นได้ว่ายังมีงานต้องทำอีกมาก ดีเสียอีกที่กล่าวขึ้นมาเช่นนี้ นางเองก็ไม่อยากจะอยู่ที่นี้เท่าไรนักหรอก
"เ้าค่ะ บ่าวขอไปทำงานก่อน"
คล้อยหลัง เมื่อเหมยหลันเดินออกไป ซูเหลียนจึงกล่าวธุระที่นางมาวันนี้
"ใต้เท้าหยาง ที่ข้ามาวันนี้ ตั้งใจจะนำเสื้อคลุมขนสัตว์มาให้ท่าน ระหว่างเดินทางไกล ควรพกติดตัวไว้ยามค่ำคืนจะได้คลายความหนาวได้บ้าง" ซูเหลียนยื่นห่อผ้า ที่ข้างในมีผ้าคลุมขนสัตว์สีน้ำตาลอยู่ในนั้น
"ข้าว่า เ้าเก็บเสื้อคลุมขนสัตว์ไว้เถอะ ข้ามีอยู่แล้ว คิดว่าเ้าควรจะใส่มันมากกว่า"
"แต่ว่าข้า ตั้งใจนำมาให้ท่าน"
"นำมาไว้ที่ข้า...ข้าเองก็ไม่ได้ใส่ ข้าเคยชินกับตัวเก่ามากกว่า หากเ้าไม่มีอะไรแล้ว รีบกลับเถอะ ข้าจะสั่งคนให้ไปส่งเ้าถึงจวน ่นี้เ้าต้องระวังไว้บ้างก็ดี ข้าเองก็มีธุระที่ต้องไปทำอีกมาก"
ซูเหลียนได้ยินใต้เท้าหยางเอ่ยปฏิเสธเช่นนี้ ภายในใจรู้สึกผิดหวังอยู่มาก ซ้ำยังให้นางรีบก
ลับไปอีก สงสัย่นี้เขาคงมีธุระจริงๆ นางจึงจำใจกลับจวนตระกลูหวังของตน ตามที่เขากล่าว
8K
