ตรงหน้าเหลียนฮวาคือที่รับ เครื่องรางกู่เฉียน ยามนี้คนบางตาลงมากแล้วเลยทำให้นางเดินเข้าไปขอ กู่เฉียนได้สะดวกขึ้นยิ่ง
“แม่นางน้อย เครื่องรางกู่เฉียนหมดเสียแล้ว ค่อยมารับวันอื่นได้หรือไม่ ต้องขออภัยด้วย”
“เช่นนั้นหรือ แต่ไม่เป็ไรเ้าค่ะ ไว้วันหน้าค่อยมาอีกครั้งก็ยังไม่สาย กู่เฉียนเป็ที่้ามากจริงเชียว”
เอ่ยยิ้มๆส่งไปให้คนตรงหน้า แล้วนางก็หันหลังกลับก็พบพี่ใหญ่ยืนมองตนจากด้านหลังด้วยท่าทีผ่อนคลาย มองออกไปหลังเขา ก็เห็นเว่ยอวิ๋นข่ายกำลังเดินเข้ามา นางได้แต่นึกสงสัย ข้าไม่สนใจเ้า แล้วเ้าก็ยังมาตอแยข้าเองเช่นนี้ คล้ายหมาหวงก้านเสียจริง นิสัยเด็กน้อยชะมัด
“น้องพี่ เ้าจะกลับแล้วหรือไม่ พี่เตรียมม้าให้เ้าขี่แล้ว รอเพียงเ้าขึ้นไปนั่งเท่านั้น”
ได้ยินดังนั้นนางก็ตาเป็ประกายสดใสทันที ยามนี้หน้าตานางใสกระจ่าง ความงามไร้เดียงสาหลุดลอยออกมาจากคนตรงหน้า ทำให้เว่ยอวิ๋นข่าย ตกตะลึงขึ้น่ขณะ แต่เมื่อมองตามสายตานางไปก็พบว่า นางกำลังคุยกับพี่ชายของนางอยู่ เขาจึงคิดเพียงว่า ถ้าขืนนำกู่เฉียนไปให้นางตอนนี้ พี่ชายนางคงคิดว่าเขาสนใจในตัวนางเป็แน่ หรือนี่จะเป็แผนการของนาง ข้ารู้ทันเ้าเสียแล้ว เหลียนฮวา
คิดได้ดังนี้ก็เก็บกู่เฉียนเข้าเสื้อแล้วหันหลังเดินจากไปหามารดาของตนแทน
“อวิ๋นข่าย เ้าไปไหนมา ยามให้สวดมนต์ก็หายตัว แม่หาเ้าไม่พบเลย หนีเก่งจริงเชียว เอาล่ะ มานี่ก็ดีแล้ว มาทักทายเหล่าฮูหยินตระกูลเซียวเร็วเข้า วันนี้บังเอิญยิ่งนักมาไหว้พระก็พบเจอเื่ดีๆได้”
“จริงด้วยวันนี้เป็วันดีจริงๆ ได้พบฮูหยินเว่ย กับคุณชายเว่ย ทำให้ข้ายินดียิ่งนัก”
“ข้าขอคาราวะท่านน้าทุกท่านขอรับ”
เว่ยอวิ๋นข่าย ยกมือขึ้นคาราวะ ฮูหยินตระกูลเซียวทั้งหลายทั้งยังมองเห็น เซียวเซี่ยหลานและเหลียนฮวา เดินเข้ามายังกลุ่มของตระกูลเซียวอีกด้วย
เหล่าฮูหยินตระกูลเซียวรับการคาราวะของ เว่ยอวิ๋นข่ายก็ชื่นชมในรูปลักษณ์อันโดดเด่นเกินผู้คนของเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ ช่างมีสง่าและราศีในคราเดียว
“ข้าไม่ได้ไปเยี่ยมจวนท่านเสียนาน เพราะใกล้จะสิ้นปีแล้วเลยต้องเตรียมของสำหรับงานปีใหม่ในจวน ไว้หลังปีใหม่ ข้าจะพาเด็กๆในจวนไปเยี่ยมท่านที่จวน จะได้ไปคาราวะฮูหยินผู้เฒ่าเซียวด้วย”
“ความจริงทางข้าก็ยุ่งๆไม่ได้พักเช่นกัน เกิดเื่นู้นเื่นี่ในจวนจนไม่ได้พักเลย ข้าก็ไม่ได้ไปเยี่ยมพวกท่านตามที่เคยเอ่ยวาจาไว้ ไว้หลังปีใหม่ข้าจะรอต้อนรับท่านที่จวนแล้วกัน”
กล่าวไปก็จับมือกันไป ฮูหยินใหญ่ทั้งสองจวนแลดูสนิทสนมกันยิ่ง นั้นมาจาก นายท่านผู้เฒ่าของทั้งสองจวนยามมีชีวิตก็เป็เพื่อนรักกัน ไปมาหาสู่กันตลอด จนนายท่านผู้เฒ่าทั้งสองจวน สิ้นไปก็ไปมาหาสู่กันน้อยลง แต่ความสัมพันธ์ก็ไม่แย่ลง เพียงแต่ไม่สนิทสนมเท่ากาลก่อนเท่านั้น
เซียวลู่ผิงพึ่งเดินมาเข้ากลุ่มก็เห็นสหายสนิทอยู่ด้วยจึงเดินเข้าไปทักทาย
“อวิ๋นข่าย เ้าสบายดีหรือไม่ ่นี้สถานศึกษาหยุดข้าเลยไม่ได้พบเ้าเลย”
“ข้าสบายดี เพียงแต่เ้าน่ะออกจากจวนคราใดเป็ต้องนัดพวกเราไปนั่งดูตำราที่สวน เหมยหลัน คราวนี้จะชวนข้าไปอีกละสิ”
เว่ยอวิ๋นข่าย ส่งสายตามีเล่ห์นัย ทั้งยังพูดหยอกล้อสหายที่ชอบไปสวน เหมยหลันอ่านหนังสือซึ่งความจริงไปพบนางในดวงใจต่างหากเล่า ช่างคล้ายนิสัยคุณชายเสเพลเสียจริงเชียว สหายข้าคนนี้
“ข้ามีความตั้งใจถึงเพียงนี้ ขยันขวนขวายหาความรู้ จะได้เอามาประลองปัญญากับเ้าอย่างไร คุณชายอวิ๋นข่าย”
เซียวลู่ผิงตบไหล่สหายรักให้หยุดกล่าววาจาถึงสวนเหมยหลัน เดี๋ยวความจะแตกเอา คนรู้มากก็มากความอีก ท่านแม่เขารู้เข้าคงไม่เชื่อว่าเขาไปอ่านตำราที่สวนเหมยหลันเป็แน่ ความจริงอ่านตำราคือเื่จริง แต่มีเื่จริงเื่ที่สองด้วยคือเขาไปหานางเท่านั้น
“เอาละตอนนี้ คนในจวนมาครบแล้ว ได้เวลากลับจวนเสียที ถ้าช้ากว่านี้ แดดตอนเที่ยงวันจะร้อนแรงกว่าเดิมเป็ได้ พูดจบก็หัน มาทาง ฮูหยินเว่ย แล้วเอ่ยลา”
“ข้าขอตัวลากลับก่อนแล้ว วันนี้ยังมีเื่ในจวนให้ต้องจัดการ แล้วพบกัน”
เอ่ยไปก็ยิ้มละไมให้คนตระกูลเว่ย แล้วก็เดินลงบันไดไปพร้อมกับคนในตระกูล
“ท่านแม่ขอรับ ข้าจะไปกับลู่ผิงก่อนท่านจะอยู่ต่อหรือไม่”
“เ้าน่ะเจอสหายก็ทิ้งแม่เสียแล้ว เป็ลูกข้าจริงหรือไม่”
“ท่านแม่ ข้าไม่เหมาะกับการมาวัดไหว้พระสวดมนต์ ข้ามาก็พลานจะทำให้ท่านเสียอารมณ์ซะแล้ว”
“เ้านี่นะ เอ่ยวาจาทีก็ทำให้แม่คร้านจะฟัง เอาล่ะ ถ้าอยากไปกับสหายเ้าก็รีบไปเสีย เขาจะเดินถึงรถม้ากันแล้วกระมัง”
ฮูหยินเว่ยกล่าวกับบุตรชายเสร็จก็เดินไปสนทนากับนักบวชาุโในวัดต่ออย่างเคารพ
เว่ยอวิ๋นข่าย เดินมุ่งหน้าตรงไปหาเซียวลู่ผิงทันที ที่ผละจากมารดาของตน
ยามนี้ระหว่างจะขึ้นม้า เซียวเซี่ยหลานรอดูว่าน้องสาวตัวดีจะขึ้นม้าด้วยตัวเองอย่างไร เพราะนางดูตื่นเต้นเสียเหลือเกิน
“พี่ใหญ่ๆ ม้าท่านช่างใหญ่เหลือเกิน ขาข้าสั้นถึงเพียงนี้จะให้ข้าขึ้นหลังม้าเองก็คงไม่ได้ รอขาข้ายาวกว่านี้ จะไม่รบกวนพี่ใหญ่ให้ช่วยอุ้มข้าอีกเป็แน่”
“ฮาฮ่าฮ่า พี่ใหญ่น้องสาวเราคนนี้ เพียงแค่จะบอกให้ช่วยอุ้มขึ้นม้า ใยต้องพูดวาจาอ้อมค้อมเสียยาวเหยียด ถึงขั้นจะรอให้ขาตัวเองขา เพื่อขึ้นม้า ฮาฮ่าฮ่า”
เซียวลู่ผิง เอ่ยวาจาไปก็หัวเราะไป ช่างอารมณ์เบิกบานสดใสยิ่งนัก เหลียนฮวาทำท่าเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสาแล้วกล่าวตอบเซียวลู่ผิงไปว่า
“ถ้าเช่นนั้น พี่สามอุ้มข้าขึ้นแทนดีหรือไม่ ขาท่านยาวกว่าขาของข้ายิ่งนัก อาจจะยาวกว่าขาม้าเสียด้วยซ้ำ”
เหลียนฮวา หัวเราะขบขันในใจได้หยอกพี่ชายคนนี้เบาๆก็เบิกบานขึ้นมาทันที
“เอาแล้ว น้องพี่เ้านี่ช่างหาทางออกได้ดีกับตัวเองยิ่งนัก ฮาฮ่าฮ่า”
เซียวลู่ผิงขบขันความเ้าเล่ห์ของน้องสาวคนนี้ยิ่งนัก ั้แ่เมื่อไหร่กันที่เขาพูดหยอกแหย่นางแล้วนางก็แหย่เขากลับ หากเป็กาลก่อน ไม่แม้แต่จะมองเขา ถึงมองก็มองด้วยสายตาหมางเมิน
เหลียนฮวาฟังดังนั้น ก็อ้าแขนซะวงใหญ่ให้เซียวลู่ผิงอุ้มขึ้นมาทันที
ไร้ทางเลือกเซียวลู่ผิงเดินมาอุ้มนางขึ้นม้าของพี่ใหญ่พร้อมรอยยิ้มเอ็นดูทันที
“ตัวเ้าเบาถึงเพียงนี้ พี่สามอุ้มเ้าไหวอยู่แล้ว”
เหลียนฮวานั่งอยู่บนม้าตามด้วยเซียวเซี่ยหลานซ้อนอยู่ด้านหลัง เด็กสาวตัวเล็กทำท่าคล้ายคนขี่ม้าอย่างฉากในละครที่เคยดู สร้างความขบขันให้ผู้พบเห็นยิ่งนัก พี่ใหญ่อย่างเขาก็ทำได้เพียงเผยสีหน้าจนใจในความไร้เดียงสานี้
เว่ยอวิ๋นข่าย ที่อยู่ห่างออกไปมองดูเซียวลู่ผิงกล่าวหยอกล้อกับน้องสาวของเขาก็ขบขันไปด้วย พลางเดินเข้าไปเรียกขานสหายตน
“ลู่ผิง วันนี้ข้าจะขอฝากตัวกับเ้าเสียหน่อยให้ข้าไปเป็แขกที่จวนเ้าได้หรือไม่”
“คุณชายเว่ย จะมาเรือนข้านั้นย่อมได้ แต่ว่าเกิดเื่อันใดขึ้นให้เ้าอยากมาจวนข้านี่ทำให้ข้าคิดไม่ตกจริงๆ”
ปกติชวนเขามาจวนก็บ่ายเบี่ยงบอกว่าไม่อยากให้เด็กสาวอย่างเหลียนฮวามาเกาะแกะ แต่คราวนี้กลายเป็เขาดันอยากมาเองเสียนี่ ดูๆแล้วเหลียนฮวาก็ไม่ค่อยมาสนทนาหรือวนเวียนอยู่รอบๆตัวสหายตนอีก เื่นี้คงทำให้เขาสบายใจจึงอยากมาจวนตนมากขึ้นกระมัง
“ข้าขอคาราวะ พี่ใหญ่ พี่รอง ขอรับ”
เว่ยอวิ๋นข่าย หักไปทักทาย เซียวเซี่ยหลาน กับ เซียวไห่หยาง แต่สายตาก็มิวายเหลือบมองเหลียนฮวาเล็กน้อย รอดูสักหน่อยว่านางจะมาลูกไม้ไหนกัน
เหลียนฮวา มิสนใจเว่ยอวิ๋นข่ายสักนิด สนใจเพียงม้าที่นั่งตอนนี้ ช่างให้ความรู้สึกคล้ายขุนพลเวลาออกศึกยิ่งนัก นึกไปก็พลางลูบตัวม้าที่นั่งอย่างเช่นขุนศึกคู่ใจ เวลานี้เหมือนตกในภวังค์อย่างไงอย่างงั้น
“เหลียนฮวา เ้าเห็นพี่เว่ยของเ้าหรือไม่ ยังไม่รีบกล่าวทักทายอีก”
เซียวเซี่ยหลาน เรียกเตือนสติของเหลียนฮวาให้หลุดออกจากภวังค์ ไม่เช่นนั้นจะดูเสียมารยาทเกินไป ถ้าให้เว่ยอวิ๋นข่ายเป็คนทักทายผู้น้อยเช่นนางก่อน
“เ้าคะ อ้อ คุณชายเว่ย”
“เอ๋ คุณชายเว่ย ทำไมวาจาเ้าช่างดูห่างเหินยิ่งนัก”
เซียวลู่ผิงกล่าวพลางทำสีหน้าขบขัน
“จริงเช่นนั้น เหตุใดเ้าถึงเรียกพี่ชายคนนี้ไม่เหมือนกาลก่อนเล่า”
“ข้าเพียงรู้สึกว่าข้ามีพี่ชายเยอะจนจำชื่อไม่ไหวเท่านั้นเอง”
คำกล่าวอ้างข้างๆคูๆเช่นนี้ ช่างทำให้คนที่ได้ฟัง ตีสีหน้าไม่ถูกกันเลยทีเดียว ช่างเป็เด็กสาวที่สร้างความลำบากใจให้คนที่ฟังวาจานางยิ่งนัก
“ฮาฮ่าฮ่า เ้านี่ช่างสรรหาเหตุผลเช่นนี้ก็มีด้วย อวิ๋นข่ายนางมีพี่ชายเยอะแล้ว เ้าเป็คุณชายเว่ยให้นางเสียเถิด ฮาฮ่าฮ่า”
เซียวลู่ผิงกล่าวด้วยความขบขัน ทั้งยังส่งสายตาขบขันไม่แพ้กันส่งให้เว่ยอวิ๋นข่าย
“เหตุผลอะไรของเ้า เหลียนฮวา ”
เซียวไห่หยาง เอ่ยขึ้นด้วยความจนใจในวาจาของน้องสาวคนนี้
“เหลียนฮวา เ้าน่ะน้อยใจอะไรพี่เว่ยของเ้าหรือ ทำตัวเช่นนี้เป็หญิงขี้น้อยใจไปเสียแล้ว อวิ๋นข่ายเ้าอย่าได้ถือสานางเชียว”
เซียวเซี่ยหลานคิดหาเหตุผลให้น้องสาวที่เสียมารยาทต่อหน้า เว่นอวิ๋นข่าย หาทางลงให้นางน้อยใจไปก่อนแล้วกัน
“พี่ใหญ่ ข้าจะไปถือสานางได้อย่างไร นางยังเด็กถึงเพียงนี้ เกรงว่าข้าคงไปทำอะไรให้นางเกิดน้อยใจเข้าเสียแล้ว น้องเหลียนฮวา เ้าจะเรียกข้าว่าเช่นไรก็ตามใจเ้าแล้วกัน ข้าไม่ถือสาเ้า เพียงแต่ข้าถึงมีน้องสาวหลายคนแต่ก็จำเ้าได้เป็แน่”
“ฮาฮ่าฮ่า อวิ๋นข่าย ดีนะจำได้ไม่ขี้ลืมเช่นนาง ถือว่าโชคดีของเ้าแล้วที่ พี่เว่ยของเ้ายังจำเ้าได้ว่าเป็น้องสาว”
เซียวลู่ผิง ก็ช่างขยายความช่วยสหายเขายิ่งนัก เห็นแล้วก็พองลมในปาก บุ่ยหน้าหันไปคุยกับพี่ใหญ่เสียงใส
“พี่ใหญ่ ออกม้าได้แล้วหรือไม่ ข้าอยากขี่ม้าแทบแย่แล้ว”
“งั้นก็ไปกันเถอะ พี่จะพาเ้าขี่ม้าตอนนี้แหละหนา ใจร้อนเสียจริง เด็กคนนี้”
กล่าวกับเหลียนฮวาจบก็ส่งสัญญาณให้ทุกคนเตรียมพร้อมกลับจวน
เหลียนฮวาตื่นเต้นใจระรัวยามที่พี่ใหญ่ออกตัว ลมเย็นๆตีหน้านางคล้ายขับรถมอเตอร์ไซค์บนทางวิบากยิ่ง เหมือนขับรถตกหลุมแล้วกลับขึ้นมาได้อย่างไรอย่างงั้น แต่สบายกว่าทางวิบากแน่นอน บนม้าสร้างความรู้สึกแปลกประหลาดยิ่งนัก แม้ว่านางจะกลัวตกลงไปบนพื้นก็ตาม แต่เพียงคิดว่าถ้านางตกลงไปพี่ใหญ่ด้านหลังต้องตกก่อน แน่นอนเขาไม่มีทางตกได้ ขี่จนชำนาญแล้วยังจะตกได้เช่นไร คิดเช่นนี้ก็นั่งอย่างสบายใจ จวบจนกลับถึงจวน
—————————————————
ตอนนี้อีบุ๊คเื่ย้ำรัก กาลนี้เ้าเป็ของข้าผู้เดียวเล่ม1 ออกแล้วนะคะ ซื้อได้จากทางนี้เลยค่ะ
https://www.mebmarket.com//index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNjU5MTk5MSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE3OTUxNCI7fQ&page_no=1
1K
