หลังจากขับรถออกมาจากร้านอาหารฉันก็ต้องไปตามที่นัดกับโลแกนและเซน
“ไม่ได้มาสักพักแล้วสินะเนี่ย”
ฉันพึมพำหลังจากที่ลงจากรถ
“่นี้หาตัวอยากจังเลยนะ”
เสียงชายหนุ่มที่คุ้นเคยทักขึ้น
“ธุระนิดหน่อยน่ะว่าแต่มาสิงอยู่ที่นี่อีกแล้วสินะโคลด์”
ทั้งๆ ที่ทำงานอยู่ที่สาขาใหญ่แท้ ๆ แต่แทบไม่ได้เจอกันเลย
“ไปเปลี่ยนชุดซะสิฉันเตรียมเอาไว้ให้แล้ว รีบ ๆ ล่ะพวกนั้นรออยู่”
“ค่ะรับทราบค่ะ”
จูเลียพยักหน้ารับเชิงหยอกล้อ
ไม่นานนักฉันก็ออกมาและเห็นเซนกำลังต่อยกระสอบทรายอย่างเมามัน ส่วนโลแกนและโคลด์กำลังขึ้นไปประลองฝีมือกันบนสังเวียน
“เปลี่ยนตัวกัน”
ฉันขึ้นไปบนสังเวียนเพื่อเปลี่ยนตัวกับโคลด์
“จัดมาเต็มที่เลย”
ฉันพยักหน้าให้โลแกน
“จะไหวเหรอ?เธอไม่ได้มาหลายเดือนแล้วนะ”
เขาพูดด้วยสีหน้าท้าทาย
“ก็ไม่รู้สินะ”
เมื่อสิ้นเสียงฉันโลแกนก็พุ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็วทำให้ฉันเกือบจะหลบไม่ทันเลยทีเดียว
“ฟู่ววว!!เกือบไปแล้ว”
ฉันพูดอย่างโล่งใจพร้อมกับยิ้มให้โลแกนเพื่อยั่วโมโหเขา
“ฮึ!!”
เขายิ้มมุมปากเล็กน้อยดูเหมือนจะสนุก
หลังจากนนั้นเราก็สนุกกันเต็มที่โดยที่ไม่มีใครยอมใคร จนลืมเวลากันไปเลย
“จูเลียได้ข่าวว่าพรุ่งนี้จะไปมหาลัยเหรอ?”
โคลด์ถามฉันด้วยสีหน้าสงสัย
“อื้ม”
ฉันตอบ
“ไม่ได้โดนบังคับให้ไปใช่ไหม?”
เขาถามพลางหันไปมองโลแกน
“ไม่หรอกจะมีใครมาบังคับฉันได้ล่ะ”
ฉันตอบอย่างมั่นใจ
“แต่ฉันทำได้นะ”
โคลด์ยิ้มมุมปากดูมีเลศนัย
“นั่นมัน........!!”
ฉันเถียงเขาไม่ได้เลยจริงๆ
“งั้นพรุ่งนี้ก็สู้ๆ นะ”
เขาลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน
“ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ!!”
ฉันหันไปมองค้อน
“ครับๆ งั้นไว้เจอกันที่บริษัทนะครับบอส”
เขาอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปและเราก็แยกย้ายกันกลับไปพักผ่อนเพราะต่างคนก็ต่างมีหน้าที่ที่ต้องทำ
...............................................................................................................................
วันจันทร์่บ่ายฉันก็เตรียมตัวไปมหาลัยโดยมีเซนขับรถมาส่ง
“สวัสดีค่ะพี่จูเลียพวกเราดีใจมากเลยค่ะที่พี่ตอบตกลงที่จะมาในวันนี้”
หญิงสาวตัวเล็กน่ารักทักทายอย่างเป็กันเอง
“ยินดีจ๊ะ”
ฉันตอบอย่างสุภาพ
“วันนี้พี่ไม่ต้องทำอะไรมากนะคะแค่ช่วยตอบคำถาม แล้วก็เล่าประสบการณ์ความสำเร็จของพี่ค่ะส่วนใหญ่จะเป็เด็กบริหาร แต่เนื่องจากเราไม่ได้บังคับก็เลยอาจจะมีเด็กจากคณะอื่นๆ มาด้วย ทุกคนตื่นเต้นกันใหญ่เลยค่ะที่รู้ว่าพี่ตอบรับคำเชิญ แล้วหนูก็เป็แฟนตัวยงของพี่เลยนะคะหนูขอลายเซ็นได้ไหมคะ?”
เธอหน้าหน้าออดอ้อนได้น่ารักมากเลย
“ได้สิ”
ฉันตอบอย่างเอ็นดูฉันแพ้พวกอะไรที่มันน่ารัก ๆ ซะด้วยสิ
“งั้นพี่เข้าไปนั่งรอในห้องก่อนนะคะถ้าทุกอย่างเรียบร้อยแล้วหนูจะมาตาม”
จากนั้นเธอก็เดินออกไป
..............................................................................................................................
ในขณะเดียวกันที่ด้านนอก
วันนี้มีการสัมมนา่เย็นหลาย ๆ คณะยกเลิกการรับน้องชั่วคราวเพราะคนดังของประเทศจะมาสัมมนาเป็ครั้งแรกหลังจากที่เรียนจบไป
นั่นก็คือ....พี่จูเลียนั่นเอง!!
ไอยูและมีอาร์ดีใจจนออกนอกหน้าพวกเธอรีบไปจองที่นั่งแถวหน้าๆ ไว้ทันที ซี ไบร์ท และธันย์ก็มานั่งด้วยกันกับพวกเธอ
ปกติจูเลียจะไม่ค่อยชอบออกสื่อจึงไม่ค่อยมีใครที่เคยเห็นเธอสักเท่าไหร่แต่คนที่เคยเห็นต่างบอกเป็เสียงเดียวกันว่า....
เธอสวยมาก ๆ
“จริงหรือเปล่าคะ?ที่บอกว่าพี่จูเลียสวยมาก ๆ”
มีอาร์ถาม
“อือเขาพูดต่อ ๆ กันว่างั้น”
ไบร์ทตอบ
“ฉันเคยเห็นพี่เขาครั้งหนึ่งพี่เขาสวยจริง ๆ”
ไอยูเสริม
“ฉันอยากเห็นแล้ว!!”
มีอาร์ตื่นเต้น
ไม่นานนักผู้คนก็เข้ามาจนเต็มห้องจนต้องเปิดห้องข้าง ๆ อีกห้องหนึ่งโดยการเลื่อนผนังออกทำให้กลายเป็ห้องสัมมนาห้องใหญ่และเมื่อบนเวทีเริ่มมีการเคลื่อนไหวก็ทำให้มีเสียงฮือฮาสนั่นห้องเมื่อทุกคนเห็นชายหญิงเดินออกมาบนเวที
“นั่นพี่ยุนนี่คะ?”
ไอยูพูด
“อือ....ยุนเป็นักเรียนทุนและเป็พิธีกรน่ะ”
ไบร์ทอธิบาย
ทั้งสองทักทายทุกคนและเริ่มด้วยการตอบคำถามง่ายๆ ยุนทำหน้าที่ของตัวเองได้ดี
“มาถึงคำถามที่ผู้ชายทั่วทั้งประเทศสนใจและอยากจะรู้กันนะครับ”
ยุนพูดขึ้น
“.................”
ทำให้ทุกคนตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ
“ตอนนี้คุณจูเลีย....กำลังคบหาดูใจกับใครอยู่หรือเปล่าครับ?”
ยุนถามทำให้ทั้งห้องเกิดความเงียบชั่วขณะ
“ตอนนี้ยังไม่มีหรอกค่ะ”
เมื่อสิ้นเสียงของจูเลียก็ได้ยินเสียงเฮฮาขึ้นมาทันที
ทุกคนสงสัยว่า.....ทำไมคนที่สวยและเก่งขนาดนั้นถึงยังไม่มีแฟนกันนะหรือเธอจะยุ่งจนไม่มีเวลา มันก็เป็ความคิดที่เป็ไปได้
ทุกคนถกเถียงกันเบาๆ
“งั้นช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมครับว่าสเปกของคุณจูเลียเป็แบบไหน?”
ยุนถามต่อ
“สเปกเหรอคะ?ก็....คงจะเป็คนที่ดูน่ารัก ๆ น่ะค่ะ เพราะว่าฉันชอบอะไรที่มันน่ารักมาก ๆเลยค่ะ”
จูเลียตอบอย่างเขิน ๆ
“แล้วตอนนี้มีใครในใจหรือมีคนที่สนใจอยู่บ้างไหมครับ?”
หลังจบคำถามก็เกิดความเงียบอีกครั้งหนึ่ง
“อือ.........ก็มีนะคะ”
จูเลียมองหน้ายุนแล้วยิ้มให้
“คนนี้สินะ...ฮึ!!”
ซีเห็นแววตาของเพื่อนตัวเองเขาจึงหัวเราะในลำคอเล็กน้อยเพราะเขานึกถึงตอนที่ยุนเล่าเื่ก่อนหน้านี้ให้ฟังแต่เขาไม่คิดว่ายุนจะหมายถึงพี่จูเลียที่เป็ไอดอลของใครหลาย ๆ คน
..............................................................................................................................
ก่อนหน้านั้นทางฝั่งจูเลีย
“พี่คะดูเหมือนว่าจะได้เสียงตอบรับจะดีสุด ๆ ไปเลยล่ะค่ะ ตอนนี้คนเต็มหมดแล้ว จนต้องเปิดใช้อีกห้องเลยล่ะค่ะไม่เคยเห็นการสัมมนาที่มีคนสนใจเยอะขนาดนี้เลยค่ะ”
ไม่นานนักหญิงสาวตัวเล็กก็เดินกลับเข้ามาและสีหน้าเธอดูดีใจสุดๆ เลย
ปกติการสัมมนาแบบไม่บังคับคนจะสนใจน้อยสุดๆ ไม่น่าจะเกิน 30 หรอกมั้ง
“งั้นเราออกไปกันเลยไหมคะ?”
เธอเดินนำฉันเข้ามาในห้องที่มีผู้คนนั่งเรียงกันอยู่ย่างหนาแน่น
//ที่บอกว่าเยอะนี่ก็ไม่ได้พูดเล่นสินะ//
“นี่น้องคนที่เป็พิธีกรเป็นักเรียนทุนปี2 ชื่อ ยุน ส่วนนี่พี่จูเลียเป็ประธานบริษัท JL และแขกรับเชิญในการสัมมนาวันนี้”
เธอแนะนำให้ฉันรู้จักกับชายหนุ่มในชุดนักศึกษาที่กำลังทำสีหน้าใ
“สวัสดีค่ะ”
ฉันทักทายเขาอย่างสุภาพ
ฉันก็คิดแหละว่าจะได้มาเจอเขาที่นี่แต่ไม่ได้คิดว่าจะมาเจอกันแบบนี้
“สวัสดีครับ”
เขาทักทายกลับด้วยความสุภาพเช่นกัน
“งั้นทำความคุ้นเคยกันไปก่อนนะคะเดี๋ยวอีก 5 นาทีก็เริ่มได้เลย”
เธอพูดพลางเดินออกไปดูแลความเรียบร้อย
“เอ่อ.........เราเจอกันบ่อยจังเลยนะครับ”
เขาเริ่มชวนคุย
“นั่นสินะ”
ฉันตอบพลางอ่านเอกสารคำถามที่ต้องตอบ
“มีคำถามไหนที่ไม่สะดวกใจรึเปล่าครับ”
เขาถามอย่างเป็มืออาชีพ
“ฉันสงสัยว่าฉันต้องตอบคำถามพวกนี้ด้วยเหรอ?”
ฉันชี้ไปที่คำถามข้อนั้น
“......................”
เขาเดินเข้ามาใกล้แล้วชะโงกหน้าเพื่อดู
“อ๋อข้อนี้มันจะเป็การผ่อนคลาย........”
ฉันมองเขาในขณะที่เขาอธิบาย
ขนตาเขาหนามากเลย เผื่อ ๆหนากว่าของฉันด้วยซ้ำ ทำยังไงถึงได้ผิวดีขนาดนี้นะ แล้วดูปากสีแดงสดที่กำลังขยับนั่นสิน่ากัดจัง
“คือว่าถ้าไม่สะดวกตอบก็ไม่เป็ไรครับเราข้ามข้อนี้ไปเลยก็ได้”
เขาถอยออกไปก้าวหนึ่งเมื่อรู้ตัวว่าเข้ามาใกล้ฉันมากเกินไป
“ไม่เป็ไรแค่ถามเพราะว่ามันดูไม่ค่อยเกี่ยวกับเื่ที่จะสัมมนาน่ะ”
ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วเอื้อมมือไปดึงเนคไทเขา
“เอ่อ.........”
เขาพยายามถอยห่าง
“อยู่นิ่งๆ สิ เดี๋ยวก็เสร็จ พอดีฉันเป็คนระเบียบจัดน่ะ มันก็เลยติดนิสัย”
ฉันดึงให้เขาเข้ามาใกล้อีกแล้วจัดเนคไทให้ดูเป็ระเบียบ
“ขอบคุณครับ”
เขามองหน้าฉันด้วยแววตาที่ดูเหมือนจะประทับใจ
“ยินดีค่ะ”
ฉันยิ้มให้เขาอย่างจริงใจ
“งั้นเราออกไปกันเลยไหมครับเชิญครับ”
เขาเปิดผ้าม่านเผยให้เห็นฝูงชนที่เหมือนจะหนาแน่นมากกว่าเดิมเมื่อเดินออกมาก็ได้ยินเสียงฮือฮาสนั่นห้อง
เราเริ่มกันด้วยคำถามง่ายๆ ยุนทำหน้าที่ของตัวเองได้ดี จึงทำให้ไม่ติดขัดหรือมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นเลย
“มาถึงคำถามที่ผู้ชายทั่วทั้งประเทศสนใจและอยากจะรู้กันนะครับ”
เขาลังเลก่อนจะถามคำถาม
“ตอนนี้คุณจูเลียกำลังคบหาดูใจกับใครอยู่รึเปล่าครับ?”
เขาถามตามหัวข้อ
“......................”
ทำให้ทั้งห้องเกิดความเงียบชั่วขณะ
“ตอนนี้ยังไม่มีหรอกค่ะ”
สิ้นเสียงฉันก็ได้ยินเสียงเจี้ยวจ้าวขึ้นมาทันที
“งั้นช่วยบอกหน่อยได้ไหมครับว่าสเปคของคุณจูเลียเป็แบบไหน?”
เขาถามต่อตามสคริปต์
“สเปคเหรอคะ?........ก็คงจะเป็คนที่ดูน่ารักๆ น่ะค่ะ เพราะว่าฉันชอบอะไรที่มันน่ารักมาก ๆ เลยค่ะ”
จูเลียตอบอย่างเขิน ๆ
“แล้วตอนนี้มีใครในใจหรือมีคนที่สนใจบ้างไหมครับ?”
หลังจบคำถามก็เกิดความเงียบอีกครั้งหนึ่ง
“อือ.........ก็มีนะคะ”
1K
![ตำแหน่งพระชายาเนี่ย ขอลาออกได้ไหม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1674879085_72170339.webp)
