บทที่ 29 : ดอกไอริส
หลินเจี๋ยเงยหน้ามองถึงเห็นว่ามีแสงสีทองวิบวับอยู่ท่ามกลางร่มเงาของต้นไม้ขนาดั์
เนื่องจากมันถูกแอบซ่อนอยู่ใต้กิ่งก้านและใบไม้ หลินเจี๋ยจึงไม่ได้เห็นหรือสังเกตมันมาก่อนจนถึงตอนนี้ อีกทั้งความสนใจทั้งมวลของชายหนุ่มไปจับอยู่ที่หิมะโปรยปรายและดอกไอริสอันงดงามอยู่
ซิลเวอร์ได้มอบสี่อย่างให้เลือก มีต้น ผล ดอก และน้ำหวาน
หลินเจี๋ยตัดต้นไม้ออกจากตัวเลือกเป็อย่างแรก เขาไม่มีทางนำต้นไม้ต้นนี้กลับไป และดูท่าทางมันจะไร้ประโยชน์สำหรับเขา
ต่อมา ชายหนุ่มได้ตัดดอกไม้ออกด้วยเหตุผลเดียวกับข้างบน นอกจากการตกแต่งแล้ว ดอกไม้พวกนี้ดูเอาไว้ทำอะไรไม่ได้อีกเลย อีกอย่าง หลินเจี๋ยได้เด็ดมันมาทัดหูให้ซิลเวอร์ไม่นานมานี้เอง พอนึกภาพเธอมอบดอกไม้กลับให้เขา มันคงดูแปลกพิลึก
ดังนั้น… ตัวเลือกที่เหลือจึงมีเพียงผลไม้และน้ำหวาน
หลินเจี๋ยนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้ามองผลไม้สีทองซึ่งเปล่งประกายแอบซ่อนอยู่ในต้นไม้ “มันกินได้ตรง ๆ เลยใช่ไหมครับ”
หลินเจี๋ยไม่ได้สนใจน้ำหวานแต่แรกแล้ว เพราะฉะนั้นไม่ลองให้รู้กันไปเลยเล่าว่าผลไม้ที่เติบโตในความฝันจะรสชาติเป็อย่างไร นี่อาจถือว่าเป็ประสบการณ์แปลกใหม่ก็ได้
“ได้สิ” ซิลเวอร์ตอบพร้อมรอยยิ้ม
เป๊าะ...
ผลสีทองรูปร่างเหมือนแอปเปิ้ลตกลงมาทันทีที่ซิลเวอร์เอ่ย หลินเจี๋ยยื่นมือไปรับมันได้เหมาะเจาะพอดี
หลินเจี๋ยจับมันหมุนรอบแล้วจึงพบว่าแอปเปิ้ลสีทองนี้ช่างเป็ตัวอย่างอันวิจิตรบรรจง ทุกโค้งเว้าของมันดูสมบูรณ์แบบราวกับถูกวาดเอาไว้
นี่สิ สิ่งที่มีขึ้นได้ในความฝัน
ทว่าหลินเจี๋ยไม่ได้สนใจอะไรมากมาย เพราะมันกำลังจะเข้าไปอยู่ในท้องเขาแล้ว
กร้วม… กร้วม
หลินเจี๋ยกัดผลไม้สีทองจนหมดในสามคำ มันช่างหวานฉ่ำและไม่ต่างจากแอปเปิ้ลปกติเท่าไรนัก นอกจากว่ามันไม่มีแม้แต่แกนผลไม้
ดูท่าว่าการลิ้มรสในความฝันยังคงอิงกับความเป็จริงอยู่ การคาดหวังว่ามันจะเป็ประสบการณ์กินแบบหลุดโลกเป็แค่ความหวังล้ม ๆ แล้ง ๆ ก็เท่านั้น
ตอนนั้นเองที่หลินเจี๋ยพลันรู้สึกว่าจิตใจของเขากำลังเลื่อนลอยขึ้นมา ชายหนุ่มััได้ว่าตนใกล้ตื่นเต็มที
“ไวจังแฮะ…”
หลินเจี๋ยนึกขึ้นมาได้ว่าเวลาที่นี่นั้นแตกต่างจากเวลาในความเป็จริง บางครั้งคนอาจรู้สึกว่าเขาได้พบกับเื่ต่าง ๆ มากมายในความฝัน แต่กลับมารู้ตัวทีหลังว่าตนแค่งีบหลับไปแค่ห้านาทีหลังตื่นขึ้นมา
และจำพวกฝันนั้นมันดูสั้นมาก แต่ความจริงเวลาได้ล่วงเลยผ่านไปทั้งคืนแล้วก็มี
แม้หลินเจี๋ยจะรู้สึกเสียใจนัก แต่เขานั้นไม่สามารถควบคุมเวลาตื่นนอนได้
“ผมต้องไปแล้วสิ” หลินเจี๋ยพูดพลางยืนขึ้นและยื่นมือไปทางซิลเวอร์
ซิลเวอร์คลี่ยิ้มพลางจับมือเขาแล้วยันตัวเองขึ้นมา ก่อนจะโอบกอดหลินเจี๋ยไว้หลวม ๆ พร้อมกระซิบเสียงอ่อนโยนทว่าตราตรึงข้างหูอีกฝ่าย “ข้าหวังเรายังสามารถพบกันได้ในความฝันเมื่อคืนถัดไปเวียนมา”
---
นักเวทมนตร์ดำระดับสัตว์ประหลาด และยังเคยเป็ศิษย์ของ ‘บุรุษหน้ากากดำ’ ไวลด์… อูริ
เหตุผลที่ถูกเรียกว่า ‘เคยเป็’ นั้น เป็เพราะศิษย์สองคนของเขา คนหนึ่งได้ตายจากไปแล้ว ส่วนอีกคนหนึ่งกลับเลือกจะทรยศไวลด์เสียอย่างนั้น
คนที่ตายไปชื่อชาร์ลส์ ส่วนคนที่ยังมีชีวิตอยู่คืออูริคนนี้
ส่วนตอนนี้ ‘ตัวแทนแห่งอัคคี’ อูริ คือผู้สมรู้ร่วมคิดของเฮริสเช่นเดียวกับเป็สมาชิกคนสำคัญขององค์กรนักเวทมนตร์ดำอย่าง ‘ลัทธิสีชาด’
“บางทีการเลือกข้างเฮริสดูท่าจะผิดซะแล้ว แต่ถ้าไปเลือกคนอื่นก็คงเปลี่ยนไม่ทันแล้วเหมือนกัน” อูริพูดพลางจุดบุหรี่แต่ไม่สูบมัน เขากำลังถือร่มอยู่ และสูทที่ใส่นั้นสกปรกและขาดรุ่งริ่งไม่เป็ชิ้นดี
เขาดูยังหนุ่มยังแน่นและบางทีอาจจะเพิ่งเกินยี่สิบมาไม่นานนี้เอง ทรงผมของเขาลื่นสลวยและมีใบหน้าตอบซึ่งถูกแต่งแต้มด้วยกระและรอยสักด้านข้าง แขนข้างหนึ่งถูกพันด้วยผ้าพันแผลอย่างแ่าไปจนถึงฝ่ามือ
นี่คือผลของการได้รับการลอบโจมตีของจี้จือซู่
เฮริสเป็นักล่า เขาจึงได้รับพลังของเือสูรซึ่งช่วยเื่เร่งการฟื้นฟู อีกทั้งยังถึงกับสามารถงอกแขนขึ้นมาใหม่ได้โดยไม่จำเป็ต้องเหล่มอง ในขณะเดียวกัน นักเวทมนตร์ดำอย่างอูรินั้นถือว่ามีองค์ประกอบไม่ต่างจากคนปกติเลยสักนิดเดียว
ร่างกายของเขาไม่เหมาะกับการรับมือการโจมตีหนัก ๆ หรือมีพลังเร่งการฟื้นฟู อีกอย่างแผลหนักเช่นนี้จะไม่รักษาได้อย่างว่องไวโดยการพึ่งการร่ายมนตร์เพียงอย่างเดียว และวิธีการรับมือแผลแบบนี้ที่ได้ผลเร็วที่สุดคือการขอความช่วยเหลือจากโบสถ์แห่งจุดสูงสุด
ทว่า ใน่สามปีมานี้ โบสถ์แห่งจุดสูงสุดของนอร์ซินได้ประกาศออกมาแล้วว่า พวกเขาจะไม่ช่วยเหลือนักเวทมนตร์ดำในแง่ของการรักษา
เหตุผลไม่ได้มาจากจุดยืนแต่อย่างใด โบสถ์แห่งจุดสูงสุดนั้นมีหน้าที่เพียงการมอบการรักษาและไม่มีหน้าที่เผยแผ่คำสอนอะไร เพียงแต่นักเวทมนตร์ดำ โดยเฉพาะพวกระดับต่ำนั้นมักจะ… ถังแตกเฉย ๆ
“จี้จือซู่และอาจา… ไวลด์ดูจะมีความสัมพันธ์บางอย่างกับเ้าของร้านหนังสือในซอย 23 อยู่ซะด้วย เหมือนกับว่า… ชะตาของพวกเขาถูกเขียนขึ้นมาใหม่เลยสิน่า” อูริพึมพำ
เขานั้นรู้ดีถึงาแมากมายที่ไวลด์ได้รับในตอนนั้น อีกอย่าง ต่อให้อาจารย์เขาไม่ได้ตายจริง รายนั้นคงไม่มีทางโผล่หน้าออกมาอีก เพราะมีศักดิ์ศรีค้ำคออยู่ ทว่าใครจะไปรู้ว่าไวลด์จะปรากฏตัวขึ้นและดูจะแข็งแกร่งกว่าเดิมด้วย...
“มาหวังว่าพวกหน่วยข่าวกรองนั้นจะแจ้งข่าวผิดกันดีกว่า”
อูริหันไปมองนักเวทมนตร์ดำวัยกลางคน โยฮัน ซึ่งอยู่ข้างกายเขา “จำเป้าหมายภารกิจได้หรือเปล่า?”
“ครับ” นักเวทมนตร์ดำผงกหัวพร้อมเอ่ยต่อ “ตรวจสอบสถานการณ์ของร้านหนังสือและเ้าของร้าน ประเมินระดับ รูปร่างหน้าตาของคนคนนั้น และแผนผังของร้านหนังสือนี้ครับ”
“งั้นไปเถอะ เอาข่าวดีกลับมาด้วยละ” อูริออกปากสั่ง
ในชั่วพริบตาเดียว ร่างกายของโยฮันนั้นได้หายไป เมื่อเขาได้รวมตัวเข้ากับเงาและเร้นกายอยู่ในความมืด
คาถาเงาซ่อนเร้น!
เป็เวทที่โยฮันนั้นเชี่ยวชาญที่สุดและเป็วิธีการตรวจสอบที่ดีที่สุดเช่นกัน เวลาพลบค่ำเป็การพรางตัวอันเยี่ยมยอดเมื่อเขาออกตัวผ่านเงามืดของอาคารสูง และมาถึงร้านหนังสือในซอย 23 บ้านเลขที่ 412 อย่างรวดเร็ว
โยฮันปรับฝีเท้าให้ช้าลงและตรวจสอบสภาพร้านหนังสือโดยคร่าวอย่างระมัดระวัง เขากำลังตื่นตัวและในขณะเดียวกันก็กำลังสงสัยเล็กน้อย
…ที่นี่ไม่มีร่องรอยการปั่นป่วนของอีเธอร์เลยสักนิด อิงจากการรับรู้ด้วยตาเปล่า นี่เป็แค่ร้านหนังสือธรรมดา ๆ ร้านหนึ่งเท่านั้น ทว่าภารกิจซึ่งเบื้องบนมองว่าเป็เื่สำคัญย่อมแปลว่ามันไม่มีทางเป็เื่ง่ายดายปานนี้แน่
โยฮันจึงเดินเข้าไปและตรวจสอบชั้นหนึ่งของร้านหนังสือ แต่กลับไม่พบสิ่งปกติใด ๆ เลย สิ่งที่เขาพบมีเพียงตู้หนังสือซึ่งมีหนังสือถูกจัดเรียงเป็ระเบียบ และเพราะเช่นนั้น เขาจึงขึ้นไปชั้นสอง
ชั้นสองนั้นเรียบง่ายกว่ากันมาก เป็เหมือนที่ที่คนอาศัยอยู่ทั่วไป โยฮันรีบสำรวจทุกที่ที่ไปได้ และเหลือห้องนอนของเ้าของร้านไว้เป็ที่สุดท้าย
มีหนึ่งร่องรอยของสิ่งมีชีวิตออกมาจากห้องนั้น แม้บรรยากาศที่แผ่ออกมาจะดูปกติราวกับคนข้างในไม่ใชุ่์ นั่นแปลว่าเ้าของร้านหนังสือกำลังหลับสบายอุราอยู่ในห้อง
โยฮันย่องเข้ามาจนอยู่ห่างประตูห้องนอนไปไม่กี่นิ้ว ความคิดหนึ่งพลันผุดขึ้นมา ฉันว่าการกำจัดเ้าหมอนี่ทิ้งแล้วแจ้งกับทุกคนว่าคนที่ทุกคนพะวงอยู่นั่นเป็แค่คนธรรมดาที่จะกำจัดก็ง่ายนิดเดียว...
น่าจะเวิร์กวุ้ย!
เขาอดกระหยิ่มยิ้มย่องในใจไม่ได้พลางกลับคืนร่างเดิม แล้วเอื้อมมือไปหมุนลูกบิดประตู
โยฮันลอบมองจากช่องว่างประตูที่กำลังเปิด และหัวของเขาก็ขาวโพลนขึ้นมาในทันที
ข้างในห้องนั้นเต็มไปด้วยเส้นเืเต้นตึกตักและก้อนเนื้อบีบตัวซึ่งแผ่ขยายออกมาจากหัวเตียงจนครอบคลุมทั้งกำแพงและพื้น ขาเตียงนั้นถูกครอบคลุมด้วยดอกไอริสซึ่งเปล่งแสงเล็กน้อย เผยให้เห็นชายหนุ่มบนเตียงกำลังนอนหลับฝันหวานหน้ายิ้ม
โยฮันไม่ทันได้ตอบสนองเลยยามเส้นเืหนึ่งได้รวมตัวกันและกรูกันมาทางเขา!
12K
