ตอนที่3
ข้างห้องร้องดัง
[มินนี่ TALKS]
คอนโดมิเนียม เวลา01:37 น.
ตึก! ตึก! ตึก!
เอี๊ยด เอี๊ยด เอี๊ยด
โอวว์ อ่าห์ อือๆๆ
ฉันงัวเงียหันไปมองนาฬิกาปลุกซึ่งตั้งอยู่บนโต๊ะโคมไฟ
เอาอีกแล้วสินะ!
เสียงเหมือนขอบเตียงกระแทกกับฝาผนังห้อง ของห้องที่ติดกับฉันจนะเืมาถึงห้องที่ฉันนอนอยู่ เสียงดังเอี๊ยดๆ ของเตียง และเสียงร้องครางซี้ดซ้าดที่บาดแก้วหูจนปลุกฉันขึ้นมากลางดึกบ่อยๆ พอเสียงพวกนี้ดังขึ้นทีไรทำเอาฉันนอนไม่หลับตลอดเลย ต้องนั่งรอจนกว่าคนในห้องข้างๆ จะเสร็จกิจกรรมของพวกเขา ซึ่งบางทีก็ปาไปตีสองตีสาม ทำให้ฉันนอนพักผ่อนไม่เพียงพอขอบตาดำเป็หมีแพนด้าไปเรียนเกือบทุกเช้า
นี่มันเวรกรรมอะไรของฉันกันนะ?
ฉันพักอยู่คอนโดชั้นที่สิบสอง ห้องเก่าที่เคยพักอยู่กับคุณพ่อ หลังจากที่ท่านไปเกาหลีก็เหมือนว่ายังไม่มีวี่แววจะได้ย้ายกลับมาประเทศไทยอีกเลย พักหลังๆ เราสองคนพ่อลูกไม่ค่อยได้พูดคุยกันบ่อยนักเพราะเวลาว่างไม่ค่อยตรงกันเท่าไหร่ เงินที่ท่านเคยส่งมาให้ฉันใช้จ่ายก็ลดจำนวนลงเกือบครึ่งของเมื่อก่อน ด้วยเหตุผลที่ท่านบอกว่ามีความจำเป็นำเงินไปใช้ในส่วนอื่น ซึ่งฉันเองก็ไม่เคยถามซักไซ้ท่านเพราะฉันเองก็มีรายได้จากการทำงานพิเศษอยู่แล้วเลยไม่ได้เดือดร้อนอะไร
เมื่อก่อนก็ไม่มีหรอกนะเสียงหลอนๆ ร้องโหยหวนครางกระเส่าดึกดื่นแบบนี้ เพิ่งจะมาได้ยินไม่กี่เดือนมานี่เอง ฉันไม่เคยพบหน้าคร่าตากับเ้าของห้องที่พักอยู่ติดกันเลยสักครั้ง คาดว่าเขาหรือเธอคงจะย้ายเข้ามาใหม่ ไม่รู้ว่าเขาเป็ผู้ชายเหรอว่าเป็ผู้หญิงด้วยซ้ำ ปกติฉันก็ไม่ค่อยสุงสิงกับใครเท่าไหร่ ชอบอยู่แบบสันโดษ แต่สิ่งที่พวกเขาทำมันเกือบจะทำให้ฉันกลายเป็บ้าอยู่แล้ว
“ทำกันเบาๆ เงียบๆ เสียงหน่อยไม่ได้เหรอคะ ฉันง่วงนอน”
ฉันเอามือป้องปากชิดกับผนังบริเวณหัวนอนแล้วะโออกไป
โอ้ยย อืออ อ๊าก (จู่ๆ เสียงจากห้องข้างๆ ก็ดังขึ้นสวนกลับมาเหมือนแกล้งฉัน)
“ฆ่ากันตายแล้วมั้ง เอาเลยตามสบาย อยากทำอะไรก็เชิญเลยค่า”
ฉันล้มตัวนอนคว่ำหน้าคว้าหมอนมาอุดหูสองข้างเอาไว้ คิดว่ายังไงพรุ่งนี้เช้าฉันต้องนำเื่นี้ไปบอกคนดูแลคนคอนโดให้ช่วยจัดการให้หน่อย แต่เสียงกวนประสาทนั้นก็ยังทะลุหมอนเข้ามาในหูของฉันอีก เมื่อก่อนเคยได้ยินเกี่ยวกับผู้คนที่เดือดร้อนกับเหตุการณ์คล้ายๆ แบบนี้เหมือนกัน ตอนนั้นฉันฟังเพื่อนเล่าแล้วก็ได้แต่นึกขำเหมือนเื่ตลกร้ายทั่วไป ทว่าพอมาเจอกับตัวเองเต็มๆ ก็เลยขำไม่ออก วันพรุ่งนี้ก็ต้องลากสังขารไปเรียนแต่เช้าอีก
โถ ชีวิตของเธอนี่มันช่างน่าสงสารจริงเชียว ดาโซ
ฉันพยายามข่มตานอนจนในที่สุดก็หลับไปด้วยความง่วงและอ่อนเพลีย ท่ามกลางเสียงร้องครางที่ไม่รู้ว่าหยุดลงไปตอนไหน… เห้อ
771
