ลิขิตฟ้าให้ข้าเป็นจอมเวท

กษัตริย์ฮุ่ยเจียงโยนโอสถหิมะหยกขาวเข้าปากในทันทีหลังจากที่โอสถไหลผ่านลำคอไป องค์กษัตริย์รู้สึกถึงความชุ่มชื่นและร่างกายเกิดความร้อนภายใน กล้ามเนื้อที่เคยหย่อนยานเริ่มกลับมาเต่งตึง จากที่องค์กษัตริย์อายุห้าสิบกว่าแล้วกลับดูอ่อนเยาว์ขึ้นในทันทีเพียงไม่ถึงห้านาทีที่กลืนโอสถลงไปร่างกายขององค์กษัตริย์รู้สึกมีเรี่ยวมีแรงมากขึ้นแถมร่างกายของพระองค์ยังดูอ่อนเยาว์ขึ้นตอนนี้ทุกคนต่างจ้องไปที่องค์กษัตริย์เป็นสายตาเดียว

ฮุ่ยหลิงและองค์ราชินีแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเพราะชายที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้านั้นดูแล้วคล้าย ๆ กับบุตรชายของเขามากเพียงแต่ใบหน้าของกษัตริย์ในตอนนี้เหมือนคนอายุยี่สิบแปดยี่สิบเก้าปีเท่านั้น

“ท่านแม่นั่นท่านพ่อจริง ๆ หรือ ข้าตาฟาดไปหรือเปล่าท่านแม่ ท่านพ่อกลับมาเป็นหนุ่มอีกครั้งแล้ว”

“ในบันทึกของอาจารย์บอกว่าอ่อนเยาว์ขึ้นมาเพียงไม่กี่ปีแต่ทำไมถึงได้ทำให้องค์กษัตริย์อ่อนเยาว์ได้ถึงเพียงนี้หรือเป็นเพราะว่าความบริสุทธิ์ของโอสถสูงจึงทำให้โอสถออกฤทธิ์ได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ” เฟยหลงบ่นพึมพำเบา ๆ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่เพียงแต่ทำให้ข้ากลับเป็นหนุ่มอีกครั้งยังทำให้ร่างกายและพลังยุทธ์ของข้าเพิ่มขึ้นมาอีกมากด้วย ขอบใจเจ้าจริง ๆ เฟยหลงน้องหญิงเจ้าเองก็ลองทานโอสถเม็ดนี้ดู แล้วเจ้าจะรู้ว่าที่ข้าพูดเป็นจริงเพียงไหน”

องค์ราชินีหยิบโอสถหิมะหยกขาวกลืนลงไปในทันทีเพียงไม่นานร่างกายของนางเริ่มเปลี่ยนแปลงผิวหนังที่เคยหย่อนยานเริ่มเต่งตึงขึ้นมา ใบหน้าที่เริ่มมีริ้วรอยเริ่มหดหายไปเพียงไม่นานทุกคนต่างจ้องไปที่องค์ราชินี เพราะนางนั้นดูสวยมากจนองค์กษัตริย์ถึงกับตะลึงในความงดงามของนาง

“ฮุ่ยหลิงเจ้ามีพี่สาวอีกคนแล้วนะ” ยู่จินเชียงพูดหยอกล้อฮุ่ยหลิง

“ฮ่าฮ่า ฮ่า ประเสริฐ ประเสริฐยิ่งโอสถของเจ้านับว่าเป็นโอสถที่น่ามหัศจรรย์เป็นอย่างยิ่ง นับว่าข้ามองคนไม่ผิดจริงๆ เฟยหลง ฮ่า ฮ่า ฮ่า” กษัตริย์ฮุ่ยเจียงหัวเราะอย่างมีความสุข

“ขอบใจเจ้าจริงๆ เฟยหลง เจ้าทำให้ข้าผู้นี้กลับมาสาวอีกครั้ง หากคนภายนอกได้รู้เจ้าจะกลายเป็นนักหลอมโอสถที่โด่งดังภายในข้ามคืนอย่างแน่นอน”

“ขอบคุณท่านลุงท่านป้า ข้าน้อยทำตามความสามารถที่ข้าน้อยมีเท่านั้นต้องยกความดีความชอบทั้งหมดให้กับอาจารย์ของข้าน้อยที่สามารถเขียนสูตรโอสถชนิดนี้ออกมาได้ข้าน้อยทำตามคำแนะนำในตำราของท่านอาจารย์เท่านั้นขอรับ”

“เอาหละเอาหละข้าคิดว่ากำลังจะเลื่อนระดับพลังยุทธ์ขึ้นอีกระดับตอนนี้พวกเจ้าออกไปกันก่อน เอาไว้เจอกันเย็นนี้”กษัตริย์ฮุ่ยเจียงเมื่อทานโอสถหิมะหยกขาวเข้าไป ระดับพลังของเขาเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมากจนเขารู้สึกว่าใกล้จะทะลวงระดับขั้นขึ้นสู่ระดับจักรพรรดิได้แล้ว

“หากเป็นเช่นนั้นท่านลุงทานโอสถเสริมปราณระดับหกนี่อีกหนึ่งเม็ดท่านจะสามารถก้าวข้ามระดับได้ง่ายยิ่งขึ้น พวกเราขอตัวก่อนขอรับ”เฟยหลงนำโอสถเสริมปราณให้กับกษัตริย์ฮุ่ยเจียงอีกหนึ่งเม็ด

“ขอบใจเจ้ามากเฟยหลง”

หลังจากที่เฟยหลงออกจากตำหนักขององค์กษัตริย์ได้ไม่นานองค์กษัตริย์รีบเข้าไปยังห้องฝึกฝนของตนเองในทันทีเขาโยนโอสถเสริมปราณเข้าปากไปทันทีไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงภายในห้องฝึกฝนขององค์กษัตริย์เสียงระเบิดดังออกมาจากภายในตัวของกษัตริย์ฮุ่ยเจียง

ตู้มม....!!!

พลังฟ้าดินทั่วบริเวณหลั่งไหลเข้ามารวมอยู่ภายในตัวของกษัตริย์ฮุ่ยเจียงอย่างไม่ขาดสาย

“ฮ่าฮ่า ฮ่า ในที่สุดข้าก็สามารถเลื่อนระดับพลังของข้าได้ ตอนนี้ข้าอยู่ในขั้นจักรพรรดิระดับสองเลยในครั้งเดียวโอสถของเฟยหลงนี่น่าอัศจรรย์ยิ่งนักมีโอกาสข้าคงต้องไปเยี่ยมผู้อาวุโสซุนหวู่บ้างแล้ว”

ตลอดทั้งบ่ายเฟยหลงองค์หญิงฮุ่ยหลิงและยู่จินเชียงพากันกลับไปยังที่พักจากเดิมทีที่พวกเขาจะออกไปเดินเที่ยวกลับต้องเปลี่ยนแผนเพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงเวลางานเกิดขององค์หญิงฮุ่ยหนิงแล้วพวกเขาเลยตกลงที่จะไปเที่ยวในวันอื่นแทน เพราะองค์หญิงและยู่จินเชียงทั้งสองขอตัวกลับไปแต่งตัวเฟยหลงเลยต้องอยู่เพียงลำพังคนเดียว

ไหนๆ ก็ว่างแล้ว ข้าลองไปหาองค์ชายทั้งสองดูสักหน่อย เฟยหลงเดินตรงไปยังตำหนักขององค์ชายใหญ่เมื่อไปถึงคนรับใช้กลับบอกว่าองค์ชายใหญ่และองค์ชายรองออกไปด้วยกันยังไม่กลับมา เฟยหลงเลยถือโอกาสเดินชมรอบ ๆ พระราชวังเสียเลย เขาเดินมองต้นไม้ดอกไม้ที่ถูกตัดแต่งและจัดได้อย่างสวยงาม

แต่ยังมีอีกส่วนหนึ่งที่คนงานกำลังยุ่งและจัดแต่งต้นไม้กันอย่างพัลวันเพราะวันนี้เป็นวันเกิดขององค์หญิงของอาณาจักร และอีกไม่นานก็จะถึงเวลาเริ่มงานแล้วแต่งานของพวกเขายังไม่เสร็จเรียบร้อยทำให้ทุกคนเร่งรีบจัดตกแต่งต้นไม้ดอกไม้ในบริเวณนั้นให้เสร็จก่อนงานจะเริ่มโดยไม่มีใครสังเกตและสนใจเฟยหลงที่เดินลงมาแม้แต่น้อย เมื่อเฟยหลงเดินเข้ามาใกล้ ๆกับพวกคนงานเหล่านั้น

“เจ้าหนูช่วยนำต้นไม้พวกนี้ไปจัดวางไว้ตรงนั้นให้หน่อย”

“ขอรับ”

เฟยหลงที่กำลังว่างไม่มีอะไรทำเลยช่วยคนงานพวกนั้นยกต้นไม้ไปประดับตกแต่งสวนเพื่อให้เสร็จทันเวลางานที่งานจะเริ่มด้วยเฟยหลงเคยดูแลสมุนไพร เขาจึงสามารถจัดดอกไม้พวกนั้นได้อย่างชำนาญทำให้งานเสร็จไวยิ่งขึ้น เฟยหลงจัดสวนไปได้สักพักหนึ่ง งานทั้งหมดจึงเริ่มเสร็จสิ้นพวกคนงานจึงพากันตกตะลึงเมื่อเห็นเฟยหลงจัดสวนได้อย่างสวยงามแต่พวกเขาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเฟยหลง

“คุณชายท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่พวกเราต้องขออภัยคุณชายด้วย พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะใช้ท่านให้จัดต้นไม้พวกนี้”

“ไม่เป็นไรหรอกข้าเองก็อยู่ว่าง ๆ ไม่รู้จะทำอะไรเหมือนกัน ได้ออกแรงนิด ๆ หน่อย ๆ เองอีกอย่างจัดสวนนี่ก็สนุกดีเหมือนกัน ข้าขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนพวกท่านไม่ต้องกังวลไปหรอกเป็นข้าอยากมาช่วยพวกท่านเอง”

“ขอบคุณขอรับคุณชายงานของพวกเราเสร็จทันเวลาพอดี พวกเราเองก็ต้องขอตัวก่อนไม่ทราบว่าคุณชายชื่ออะไรหรือขอรับ”

“ข้าชื่อเฟยหลงว่าง ๆ เจอข้าที่ไหนก็อย่าลืมทักทายข้าบ้างก็แล้วกัน”

“ขอรับคุณชาย”

ตึกหลังหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากสวนที่เฟยหลงอยู่เท่าไหร่เป็นสถานที่ต้อนรับเหล่าลูกขุนนางและบุตรหลานเจ้าเมืองทั้งหลาย

“พวกเจ้าดูเจ้าหนุ่มนั่นสินั่นมันคนที่เราเจอที่หน้าประตูวังไม่ใช่หรือ?”

“ใช่จริงๆ ด้วย พวกท่านดูนั่นสิ ที่แท้เขาก็เป็นคนงานรับใช้ในวังนี่เอง”

เหล่าลูกหลานขุนนางและเจ้าเมืองที่เห็นเฟยหลงที่ช่วยคนงานยกต้นไม้ต่างพากันแอบกระซิบกระซาบกันยกใหญ่

“ฮ่าฮ่า ฮ่า แค่เด็กรับใช้กล้าดียังไงมาบังอาจต่อล้อต่อเถียงกับข้า พวกเจ้าคอยดูเถอะ ข้าจะลงไปจัดการกับเจ้าหนุ่มนั่นให้มันอับอายขายขี้หน้าเอง”

เจียงผิงพูดกับเหล่าลูกขุนนางทั้งหลายเพื่อจะประจบ ประแจง เขาเดินลงมาด้วยความรีบเร่งแต่พอมาถึงสวนกลับไม่เหลือใครอยู่แม้แต่คนเดียวซึ่งทำให้เขาต้องอับอายอีกครั้งหนึ่ง

“เจ้าหนุ่มนั่นไวยังกับลิงเผลอแป๊บเดียวหายไปไหนก็ไม่รู้เสียแล้ว”

“เอาเถอะน่าอย่าใส่ใจกับเด็กรับใช้คนเดียวเลยพวกเรามาสนุกกันต่อเถอะ อีกไม่นานก็เริ่มงานแล้วเจ้าอย่าได้คิดเล็กคิดน้อยเป็นเด็กผู้หญิงไปหน่อยเลย”

เฟยหลงกลับมาที่ตำหนักเขากลับมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ทางพระราชวังจัดไว้ให้เพื่อเตรียมตัวไปงานเลี้ยงวันเกิดขององค์หญิงฮุ่ยหลิงหลังจากที่เตรียมตัวเสร็จได้ไม่นานคนรับใช้เดินมาบอกกับเฟยหลงว่างานเลี้ยงใกล้จะเริ่มแล้ว ให้เฟยหลงไปที่งานเลี้ยงก่อนได้เลย

เฟยหลงจึงเดินตามคนรับใช้ไปยังสถานที่จัดเลี้ยงเมื่อมาถึงสถานที่จัดเลี้ยงเขาพบว่าสถานที่จัดงานเลี้ยงวันเกิดขององค์หญิงนั้นเป็นสวนที่เขาช่วยคนงานจัดในตอนบ่ายนี้นั่นเอง เฟยหลงมองไปรอบ ๆ เขาพบว่ามีคุณหนู คุณชายจำนวนไม่น้อยอยู่ในบริเวณงานแล้วเฟยหลงจึงเดินไปยังบริเวณที่จัดงานเลี้ยง

“เฮ้เฮ้ นั่นมันเจ้าหนุ่มคนงานคนนั้นนี่ ทำไมมันยังกล้ามาร่วมงานขององค์หญิงได้หรือว่ามันจะมาคอยรับใช้พวกเรา ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

“พวกเจ้าดูเจ้าหมอนั่นแต่ตัวสิดูดีกว่าลูกชายของเจ้าเมืองบางคนอีกนะ”

“เจียงผิงเจ้าเด็กนั่นมานั่นแล้ว เจ้าจะจัดการกับมันยังไง?”

“ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่างานนี้มันจะหนีไปได้ยังไงอีก.....”

เจียงผิงเดินไปหยิบเครื่องดื่มมาสองแก้วพร้อมกับเดินไปทางเฟยหลงอย่างรวดเร็ว

“พวกเจ้าดูสิมีอะไรสนุก สนุก ให้พวกเราได้ดูอีกแล้ว”

เฟยหลงที่กำลังมองหาอะไรทานอยู่ไม่ทันได้สังเกตว่าเจียงผิงเดินถือแก้วเครื่องดื่มมาด้านหลังแต่ด้วยสัญชาติญาณของเขาบอกว่ากำลังมีคนปองร้ายเขาอยู่ เขาร่ายเวทป้องกันในทันทีเจียงผิงสาดเครื่องดื่มใส่เฟยหลง แต่กลับถูกม่านพลังป้องกันเอาไว้ทำให้เครื่องดื่มที่สาดไปสะท้อนกลับมาทำให้เนื้อตัวของเขาเปียกไปด้วยเครื่องดื่มที่เขาสาดใส่เฟยหลง

เฟยหลงหันหน้ากลับมาทางเจียงผิงเมื่อเห็นเจียงผิงเขาไม่พอใจเป็นอย่างยิ่งเมื่อเหล่าลูกขุนนางและลูกเจ้าเมืองทั้งหลายเห็นดังนั้นจึงพากันถอยห่างจากเฟยหลง

“เจ้าเจ้ากล้าทำร้ายข้าอย่างนั้นหรือ? เจ้าไม่รู้หรือยังไงว่าบิดาของข้าเป็นใคร”

“บิดาของเจ้าเป็นใครข้าไม่สนใจแต่บิดาของเจ้าคงไม่เคยสั่งสอนเจ้าว่าไม่ควรลอบทำร้ายผู้อื่น เจ้าลูกแหง่ติดแม่กลับไปหาแม่ของเจ้าซะจะดีกว่าไหม หากเจ้าหรือใครไม่พอใจในตัวข้าต้องการประลองกับข้าก็พร้อมจะสู้ไม่ใช่มาใช้วิธีลอบกัดแบบนี้ ครั้งนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าแทนบิดาเจ้าเอง”

เฟยหลงร่ายเวทสายฟ้าในทันทียังไม่ทันที่จะมีใครห้ามปรามสายฟ้าก็ฟาดใส่ร่างของเจียงผิงไปเรียบร้อยแล้ว

อ๊าก!!!

“เจ้าเด็กรับใช้กล้าดียังไงมาทำเพื่อนของข้า เจ้าไม่รู้ที่ต่ำที่สูงเสียเลยวันนี้ข้าจะจัดการกับเจ้าเอง”

เสียงของเจียงสุ่ยญาติผู้พี่ที่ติดตามเจียงผิงมาพลันเอ่ยขึ้นพร้อมกับร่ายเวทน้ำเข้าโจมตีเฟยหลงในทันที