หวนคืนกาลก่อน

"เซียนเอ๋อร์ ฮวาเอ๋อร์ มาอยู่กันตรงนี้เองแม่ทำของว่างมาให้" เสียงของฮูหยินรองดังขึ้นพลันให้ความเงียบที่ปกคลุมอยู่มลายลง 

"หอมยิ่งนักเ๽้าค่ะ" ลี่เซียนเอ่ยขึ้นพลางหันมายิ้มให้แม่รองของตน 

"เ๽้าลองชิมดูว่าถูกปากหรือไม่ แม่เลือกทำแต่ของโปรดของเ๽้าเลย" แม่รองว่าพลางเลื่อนจานของว่างไปทางลี่เซียน ลี่ฮวายังคงยิ้มและมองตามแม่รองของตน 

"อร่อยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยเ๽้า แบบนี้ข้าต้องแอบขโมยกลับจวนไปให้เสี่ยวเปาชิมด้วยแล้วเ๽้าค่ะ" ลี่เซียนพูดยิ้มๆ 

"ขโมยใดกัน เ๽้านี่นะ" แม่รองหัวเราะขึ้นเมื่อได้ยินลี่เซียนพูดเช่นนั้น 

"แม่เตรียมไว้ให้เ๽้าหลายกล่องเชียว ให้เสี่ยวเปาลองชิมดูหากเขาชอบครั้งหน้าเ๽้าพาเขามาแม่จะทำให้อีก" ฮูหยินรองบอกอย่างอ่อนโยน 

"เ๽้าก็กินด้วยสิลี่ฮวา รสมือแม่รองไม่มีใครเทียบได้เลยหากข้าอยู่ต่ออีกหลายวันลูกและสามีคงจำหน้าข้าไม่ได้แล้วเ๽้าค่ะ" 

"เ๽้านี่ปากหวานนักนะเซียนเอ๋อร์" เมื่อได้ยินแม่รองพูดลี่เซียนก็ยิ้มอย่างภูมิใจ 

"ขออนุญาตฮูหยินเ๽้าค่ะ ท่านเทียนอี้เดินทางมาถึงแล้วอยู่ที่โถงรับรองแขกเ๽้าค่ะ" 

"ถึงเร็วจริง แม่ว่าจะชวนทานข้าวกลางวันด้วยไม่รู้ว่าจะทันหรือไม่" ฮูหยินรองพูดพลางลุกขึ้น เมื่อทั้งหมดเดินมาถึงโถงรับรองลี่เซียนก็เห็นสามีตนนั่งจิบชาอยู่ 

"ท่านพี่" ลี่เซียนยิ้มและปรี่เข้าไปหาสามีตนอย่างร่าเริง 

เฉินเทียนอี้เห็นภรรยาของเขายิ้มแย้มอย่างร่าเริงไม่มีแววตากังวลหรือไม่สบายใจใดๆให้เห็นก็โล่งใจ เพราะก่อนที่นางจะกลับบ้านเดิมนางดูไม่สบายใจจนเขากังวล วันรุ่งขึ้นจึงเร่งเดินทางมารับนางด้วยความร้อนใจ เฉินเทียนอี้ลูบแก้มภรรยาของเข้าเบาๆ ยิ่งลี่เซียนเอียงแก้มแนบฝ่ามือใหญ่ของเขาอย่างออดอ้อนแล้วมุมปากหนาจึงยกยิ้มอย่างเอ็นดู 

ภาพของสามีภรรยาตรงหน้ากระทำราวพวกเขาอยู่เพียงสองคนที่นี่ทำเอาคนที่เดินตามลี่เซียนมาด้วยทำตัวไม่ถูกตาม ยิ่งดูพวกเขาแสดงความรักใส่กันยิ่งเขินอายตาม ฮูหยินรองจวนหลี่เห็นดังนั้นก็ใจชื้นขึ้นมาเพราะมองเห็นว่าลูกเขยเอาใจใส่เซียนเอ๋อร์เป็๲อย่างมากตามที่ลี่เซียรพูดเอาไว้ 

"ลูกเขยเดินทางมาเหนื่อยๆ ให้ลี่เซียนพาไปพักที่เรือนก่อนดีหรือไม่" ฮูหยินรองเอ่ยขึ้นพร้อมยิ้มต้อนรับลูกเขย 

เฉินเทียนอี้ตื่นจากภวังค์ จึงลดมือที่ลูบแก้มนวลลงไขว้หลังอย่างเสียดาย ลี่เซียนที่รู้สึกตัวก็ก้มหน้าลงอย่างเขินอายแล้วจึงเดินไปอยู่ข้างๆฮูหยินรอง 

"คารวะฮูหยินหลี่ขอรับ" 

"ตามสบายเถอะ นั่งพักให้หายเหนื่อยก่อนเ๽้ามาเร็วยิ่งตอนแรกแม่นึกว่าจะมาถึงยามอู่เสียอีก" 

"ฮวาเอ๋อร์คารวะพี่เขยเ๽้าค่ะ" ลี่ฮวากล่าวเสียงใส เฉินเทียนอี้เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยแล้วหันไปทางลี่เซียน เห็นลี่เซียนป้องปากกระซิบบอกว่าเป็๲น้องสาวต่างมารดาจึงได้พยักหน้ารับลี่ฮวา 

"แม่ว่าจะชวนทานข้าวกลางวันด้วย ไม่รู้ว่าเ๽้าจะมีธุระต่อหรือไม่ วันนี้ที่โรงเตี๋ยมเกิดปัญหาบางอย่างพ่อตาของเ๽้าจึงเข้าไปดูจึงมิได้ออกมาต้อนรับ" 

"ไม่เป็๲ไรขอรับ ส่วนร่วมโต๊ะมื้อกลางวันนี้ ข้าคงต้องขอตัวก่อนขอรับ ๰่๥๹นี้ที่ร้านยุ่งมากทีเดียวทั้งวันนี้๰่๥๹ยามเซินจะมีสินค้ามาลงที่ร้านต้องเร่งกลับไปตรวจทานคุณภาพสินค้าน่ะขอรับ" เฉินเทียนอี้กล่าวกับฮูหยินรองจวนหลี่อย่างเกรงใจ 

"งั้นหรือเสียดายยิ่ง งั้นเดี๋ยวแม่จะให้บ่าวไปเอากล่องของว่างที่เตรียมไว้ให้พวกเ๽้านำกลับไปด้วยจะได้ทานกันระหว่างเดินทาง" 

"ขอบคุณแม่รองมากเ๽้าค่ะ" ฮูหยินรองจึงตบมือลี่เซียนเบาๆ 

"ท่านแม่ยายข้านำผ้าพับจากทางร้านมาให้ท่านและท่านพ่อตาตัดชุดใส่ด้วยขอรับเนื่องจากเมื่อวานลี่เซียนบอกจะมากะทันหันข้าเลยไม่ได้เตรียมไว้จึงนำมาให้วันนี้แทน" 

"โอ้วว เกรงใจจริงข้าและท่านพี่ขอบคุณเ๽้ามาก แค่พวกเ๽้ามาเยี่ยมคนแก่ๆอย่างพวกเราก็ดีใจแล้วนี่มีของฝากมาด้วย เดี๋ยวแม่จะไปสั่งความกับบ่าวไพร่ก่อนพวกเ๽้าตามสบายเถอะ" ว่าแล้วฮูหยินรองจวนหลี่ก็เดินออกจากโถงรับรองเพื่อไปเตรียมของ โดยมีลี่ฮวาเดินตาม ก่อนออกไปลี่ฮวาหันมามองทางลี่เซียนและเฉินเทียนอี้แวบหนึ่งจึงหมุนตัวเดินตามแม่รองไป