เพียงไม่นานก็มีหญิงชราผู้หนึ่งสวมชุดกระโปรงสีฟ้าสภาพค่อนข้างใหม่ใบหน้าชมพูระเรื่อดูเปล่งปลั่งเดินเข้ามา นางสอบถามอยู่หลายประโยคหลังจากลองชิมแป้งย่างต้นหอมไปชิ้นหนึ่ง ก็ควักเงินสามทองแดงออกมาซื้อกลับไปสามชิ้น
คนละแวกนั้นเพิ่งกินเกี๊ยวน้ำเสร็จเช็ดปากเรียบร้อยแล้วจึงไปจ่ายเงินเมื่อเห็นหญิงชราเดินไปพลางกินแป้งย่างต้นหอมอย่างเอร็ดอร่อยไปพลาง จึงเข้าไปถามว่า “สะใภ้หลิว เหตุใดวันนี้จึงไม่กินเกี๊ยวน้ำเล่า?”
สะใภ้หลิวหันมามองชายชราเ้าของแผงขายเกี๊ยวน้ำที่กำลังยุ่งอยู่กับเกี๊ยวน้ำร้อนๆในหม้อ จากนั้นจึงกระซิบกระซาบด้วยท่าทีลับๆ ล่อๆ “เกี๊ยวน้ำหนึ่งชามสองทองแดงข้ากับตาเฒ่ากินทุกวันก็ต้องจ่ายสี่ทองแดง แต่วันนี้ซื้อแป้งย่างต้นหอมสามชิ้น เพิ่งจะสามทองแดงเท่านั้นประหยัดไปได้หนึ่งทองแดงเชียว”
คนผู้นั้นได้กลิ่นหอมของต้นหอมจึงจ้องมองไปที่แป้งย่างที่อยู่ในมือของนาง พลางถามว่า “แป้งย่างนี่อร่อยหรือ?”
“อร่อยอร่อยกว่าที่ข้าทำมากเชียว ไม่เช่นนั้นข้าจะซื้อกลับมาสามชิ้นทำไมเล่า” สะใภ้หลิวมองไปที่คนผู้นั้นมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มอยู่บนหน้าผากของเขา จึงกล่าวด้วยท่าทีที่มีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นว่า “ดูเ้าสิ กินจนเหงื่อออกเต็มหน้าเชียว”
อากาศร้อนขนาดนี้กินเกี๊ยวน้ำร้อนๆ ที่เพิ่งออกจากเตา เหงื่อไม่ออกสิถึงจะแปลก
เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วถามว่า “พรุ่งนี้ร้านที่ขายแป้งย่างต้นหอมยังจะมาขายอีกหรือไม่?”
“ข้าไม่ได้ถามเ้าลองไปถามดูสิ” สะใภ้หลิวกำลังรีบ อยากจะนำแป้งย่างไปให้คนที่บ้านได้กินเร็วๆจึงรีบเดินจากไปทันที
คนที่คุยกับสะใภ้หลิวชื่อเฮ่อตงเฟิงไม่มียายแก่ที่บ้านสักคน ที่นาของบ้านขนาดสามสิบกว่าหมู่ก็ปล่อยเช่าไปหมดแล้วบุตรชายทั้งสองล้วนเอาการเอางาน ต่างก็มีชีวิตที่ดี ในทุกๆ เดือนแต่ละคนจะแสดงความกตัญญูด้วยการให้เงินเขาคนละห้าร้อยทองแดงส่วนบุตรสาวสองคนก็มอบเงินให้เขาทุกเทศกาล
เฮ่อตงเฟิงเป็พวกมีเงินติดตัวทั้งยังมีเวลามากเขาว่างจนไม่มีอะไรจะทำ จึงเดินไปที่ประตูเมืองในตำบลเมื่อเห็นผู้เยาว์ทั้งสองถูกคนที่มาซื้อแป้งย่างห้อมล้อมอยู่ก็ไม่ได้รีบร้อนรอจนคนน้อยค่อยเดินเข้าไปถาม “พ่อหนุ่มน้อยพรุ่งนี้พวกเ้ายังจะมาขายแป้งย่างอีกหรือไม่?”
หลี่เจี้ยนอันเห็นเฮ่อตงเฟิงสวมชุดผ้าไหมสภาพใหม่ก็รู้ทันทีว่าเป็คนมีเงิน จึงยิ้มตอบไปว่า “ท่านปู่ขอรับหากพรุ่งนี้อากาศดี พวกเราสองพี่น้องต้องมาขายแน่นอน”
ชายวัยกลางคนร่างอ้วนที่กำลังจ่ายเงินพูดขึ้นอย่างไม่ตั้งใจว่า “ลุงเฮ่อ ข้าลองชิมแป้งย่างนี้แล้ว อร่อยกว่าที่เมียข้าทำอีกท่านไม่ลองชิมสักแผ่นหรือ?”
“เช่นนั้นเอามาให้ข้าสักแผ่นแล้วกัน” เฮ่อตงเฟิงจ่ายเงินหนึ่งทองแดงซื้อแป้งย่างมาลองชิมหนึ่งแผ่นพอกินเข้าไปก็หยุดปากไม่ได้ เมื่อกินหมดก็พยักหน้าแล้วกล่าวเสียงดังว่า “พรุ่งนี้ลูกสาวคนโตของข้าจะมาเยี่ยมข้าทั้งครอบครัว ข้าขอจองแป้งย่างต้นหอมสักสิบแผ่นถ้าฝนตกพวกเ้าไปส่งให้ข้าที่บ้านได้หรือไม่?”
ชายวัยกลางคนร่างอ้วนกล่าวพึมพำ “บ้านของพวกเขาอยู่ที่หมู่บ้านหลี่ เดินทางไปกลับก็สิบกว่าลี้แล้ว”
หลี่ฝูคังรีบส่งสายตาให้หลี่เจี้ยนอันรับ่ต่อ
หลี่เจี้ยนอันย่อมไม่ปล่อยให้โอกาสการค้านี้หลุดมือไปแน่นอนจึงรีบพูดขึ้นว่า “บ้านของท่านปู่อยู่ที่ใดหรือพวกเราพี่น้องต้องรู้ก่อนขอรับ”
เฮ่อตงเฟิงกล่าวด้วยสีหน้าดีใจ “ข้าแซ่เฮ่อ บ้านของข้าอยู่ข้างร้านแลกเงิน มีรูปวาดเทพติดอยู่ที่ประตูใหญ่”
หลี่เจี้ยนอันถามต่ออีกว่า “พรุ่งนี้ให้ไปส่งแป้งย่างเวลาใดขอรับ?”
“ไปส่งให้ข้าสายกว่าเวลานี้สักครึ่งชั่วยามแล้วกัน” เฮ่อตงเฟิงเห็นสองพี่น้องไม่เรียกเงินมัดจำจึงไม่ได้เสนอไปก่อนถึงอย่างไรนี่ก็เป็วันแรกที่พวกเขามาขายแป้งย่าง คนในตำบลยังไม่รู้จักพวกเขา
สองพี่น้องยืนขายอีกครู่หนึ่งแป้งย่างต้นหอมในตะกร้าก็หมดแล้ว
ชายชราเ้าของร้านเกี๊ยวผู้มีไฝเม็ดโตบนหน้าผากก็เริ่มสังเกตพวกเขา
ชายชราที่มีไฝดำบนใบหน้าเปิดร้านเกี๊ยวที่ตำบลจินจีมายี่สิบกว่าปีแล้วหลายปีมานี้เขาเจอคู่แข่งมาไม่น้อย ทั้งขายแป้งดำย่าง แป้งข้าวโพดย่าง หรือซาลาเปาไส้พุทราจีนล้วนมีทั้งสิ้นแต่อาหารของคู่แข่งเ่าั้รสชาติธรรมดา สู้เขาไม่ได้เมื่อพวกเขาขายของไม่ได้จึงไม่มาอีก
เมื่อครู่ชายชราไฝดำได้ยินคนในตำบลพูดกันว่าแป้งย่างต้นหอมที่เด็กหนุ่มทั้งสองเอามาขายอร่อยมาก จึงคิดว่าจะซื้อมาลองชิมสักชิ้นดีหรือไม่ดูว่ามันจะอร่อยเพียงใด
ความจริงแล้วในตัวตำบลมีคนอาศัยอยู่มากคนมีเงินก็ไม่น้อย อีกทั้งตลาดอาหารเช้าก็ไม่เล็ก ชายชราไฝดำไม่จำเป็ต้องกังวลเลย
แต่ชายชราไฝดำมีนิสัยชอบเอาชนะอยากข่มคู่แข่งที่มีฝีมือครัวให้จมไปทั้งหมด
หลี่เจี้ยนอันและหลี่ฝูคังกำลังดื่มด่ำอยู่กับความยินดีที่ได้เงินจากการขายแป้งย่างต้นหอมหมดเกลี้ยงทั้งสองไม่รู้เลยว่ากำลังถูกชายชราไฝดำที่เป็เพื่อนร่วมอาชีพจับจ้องเข้าแล้ว
พวกเขายกตะกร้าไผ่สานที่ว่างเปล่าขึ้นมาเดินไปที่ร้านขายยาเพื่อซื้อสมุนไพรที่น้องสาว้าจากนั้นจึงไปยังร้านขายธัญพืชและร้านขายของชำเพื่อซื้อของต่างๆ เช่น แป้งขาวเหล้าเหลือง น้ำตาล เกลือ น้ำส้มสายชู และน้ำมัน เป็ต้น หนุ่มน้อยทั้งสองกลับไปพร้อมข้าวของเต็มมือ
ระหว่างทางกลับบ้านยังนำบัญชีมาคำนวณไปหลายสิบรอบ
แป้งย่างต้นหอมหนึ่งร้อยชิ้นของเช้านี้ต้องใช้แป้งขาวเก้าชั่งและน้ำมันสองชั่ง ซึ่งมีอยู่แล้วในบ้านส่วนต้นหอมเป็ผักในที่ดินของตนเอง รวมทั้งหมดเป็ทุนประมาณสามสิบห้าทองแดงขายได้หนึ่งร้อยทองแดง เป็กำไรสุทธิหกสิบห้าเหรียญทองแดงได้เงินดีกว่าขายไส้ทอดเมื่อวานเสียอีก
เมื่อครู่พวกเขาซื้อของต่างๆเช่น สมุนไพรและแป้งขาว จ่ายเงินไปทั้งสิ้นแปดสิบห้าเหรียญทองแดงยังเหลืออีกสิบห้าทองแดง
สองพี่น้องมองไปยังพวกแป้งขาวเหล้าเหลือง และของต่างๆ นานาในตะกร้าไผ่สานใบใหญ่ ทั้งคู่อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างมีความสุข
เมื่อมาถึงตัวหมู่บ้านผู้เฒ่าผู้แก่หลายคนที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต่างพากันเข้ามาสอบถามสองพี่น้องสองพี่น้องก็ไม่ได้ปิดบัง บอกว่าไปขายแป้งย่างที่ตำบล จินจี
หญิงชราผมขาวร่างผอมคนหนึ่งเข้ามาถามว่า “แป้งย่างบ้านเ้าขายหมดเลยหรือ?”
“ขายหมดเลยขอรับ”
หญิงชราร่างผอมกล่าวอย่างฉงน “์ ก่อนหน้านี้บ้านของข้าก็ไปขายแป้งย่างที่ตัวตำบลเช่นกันแป้งย่างสามสิบชิ้น ขายทั้งวันยังขายไม่หมดเลย บ้านเ้าโชคดีจริงๆ”
หญิงชราผิวดำอีกคนหนึ่งมองไปยังหญิงชราร่างผอมด้วยสายตาไม่พอใจกล่าวเสียงแหลมว่า “ที่บ้านหลี่ขายคือแป้งย่างต้นหอมที่ทำจากแป้งขาวบ้านเ้าขายแป้งย่างจากแป้งดำ คนในตำบลเป็คนมีเงินทั้งนั้นจะมีกี่คนที่อยากกินแป้งดำของเ้าเล่า?”
หญิงชราร่างผอมไม่ได้โกรธเคืองแต่กะพริบตาเล็กๆ ของนาง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มแห้งๆ ว่า “นั่นไม่ใช่เป็เพราะคนในบ้านเสียดายไม่อยากใช้แป้งขาวหรอกหรือ”
หญิงชราผิวดำพูดต่อ “บ้านหลี่ไม่เสียดาย กล้าใช้น่ะสิ”
หญิงชราอีกคนหนึ่งคิ้วของนางเฉียงลง ในปากเหลือฟันอยู่ไม่กี่ซี่ มองไปยังแผ่นหลังของสองพี่น้องบ้านหลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงเจือความนับถือ “จ้าวซื่อรู้อักษรคิดเลขเป็แล้วยังเห็นโลกมามาก ทำอาหารครั้งแรกก็กล้าใช้แป้งขาวแล้ว”
หญิงชราร่างผอมหัวเราะ “บ้านข้าไม่กล้าใช้แป้งขาวทำแป้งย่างไปขายอย่างไรเล่า”
ระหว่างทางั้แ่ทางเข้าหมู่บ้านจนถึงบ้านหลี่สองพี่น้องหลี่ถูกคนเข้ามาสอบถามและพูดคุยด้วยมากมาย ไม่ว่าจะด้วยความอิจฉาริษยา หรือรู้สึกเหลือเชื่อล้วนมีทั้งสิ้น
สรุปแล้วเื่ที่บ้านหลี่ไปขายแป้งย่างต้นหอมที่ในตัวตำบลก็แพร่สะพัดออกไปราวกับสายลม
จ้าวซื่อหลี่หรูอี้ หลี่อิงฮว๋า และหลี่ิ่หาน นั่งฟังหลี่เจี้ยนอันและหลี่ฝูคังเล่าขั้นตอนการขายในวันนี้อย่างตั้งอกตั้งใจทุกคนส่งเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขออกมาเป็ระยะ
จ้าวซื่อเอ่ยปาก “แป้งย่างต้นหอมขายดีในตัวตำบลจริงๆต่อไปหากฝนไม่ตกก็ทำไปขายทุกเช้าแล้วกัน”
หลี่อิงฮว๋ามองไปยังพี่ชายทั้งสองอย่างแฝงความนัย “น้องสาว พรุ่งนี้เ้าให้ข้ากับพี่สี่ของเ้าไปขายแป้งย่างที่ตำบลเถิด”
หลี่ิ่หานรีบพูดตาม “พี่ใหญ่กับพี่รองไปขายอาหารมาสองครั้งแล้ว แต่ข้ากับพี่สามยังไม่ได้ไปขายเลยแม้แต่ครั้งเดียว”
หลี่ฝูคังรีบพูดทันที “น้องสาว มีท่านปู่คนหนึ่งจองแป้งย่างสิบชิ้นพรุ่งนี้ข้ากับพี่ใหญ่ต้องไปส่งแป้งย่างให้เขา”
หลี่หรูอี้กวาดตามองพี่ชายทั้งสี่ที่มีความคาดหวังอยู่เต็มใบหน้าทุกคนต่างก็อยากเดินทางไปกลับหลายสิบลี้เพื่อจะขายแป้งย่างเพื่อหาเงินในใจรู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก “ข้าคิดว่า ไม่ว่าจะไปขายอาหารที่ตัวตำบลก็ดีหรือจะทำงานอยู่ที่บ้านก็ดี ล้วนแต่เป็การสร้างประโยชน์ให้กับบ้านของเราทั้งนั้น”
ตลอด่เช้าหลี่อิงฮว๋าและหลี่ิ่หานต้องหั่นผัก ไปหาบน้ำจากริมแม่น้ำ ซักเสื้อผ้าตระเวนไปดูแปลงเกษตรหลังบ้านและในเขา พวกเขาไม่ได้หยุดทำงานเลย
หลี่ฝูคังกล่าวเสียงดัง “น้องสาว เ้าพูดถูกแล้วพรุ่งนี้เ้าจะให้ใครในพวกเราไปขายแป้งย่างที่ตำบลดี?”
หลี่อิงฮว๋าเห็นสายตาคมกริบแล้วรู้สึกเกรงใจหลี่เจี้ยนอันผู้เป็พี่ชายคนโตขึ้นมาทันทีจึงได้แต่ก้มหน้าหลบตา พูดเพียงเบาๆ ว่า “น้องสาวเช่นนั้นเ้าก็ให้ข้ากับพี่สี่ไปขายแป้งย่างที่ในอำเภอบ้างเถิด”
จ้าวซื่อที่นั่งอยู่ด้านข้างไม่พูดอะไรทำเพียงรอดูว่าบุตรีสุดที่รักจะจัดการกับพี่ชายทั้งสี่อย่างไร
.......................................
3K
