หลังจากที่ทั้งคู่เดินสำรวจบริเวณรอบที่พักไม่ไกลมาก หวังลี่เหยาก็ตัดสินใจนั่งลงพักให้หายเหนื่อย นางเดินเพียงแค่1ชั่วยามเท่านั้นก็เหนื่อยขนาดนี้เลย แล้วพลังที่นางมี มันคงไม่เกี่ยวกันสินะ พอมองไปรอบๆ บริเวณที่พักดูๆ ไปก็เหมือนจะแห้งแล้งไปบ้าง ต้นไม้ใหญ่เริ่มแห้งตายไปแล้วบางส่วน น่าจะมีผลกระทบจากพิษหมอกที่คลุมทั่วบริเวณหุบเขาพิษแห่งนี้ จนทำให้เกิดมลพิษทางอากาศเหมือนกับโลกเก่าที่นางจากมา
พื้นดินก็แห้งแล้ง นางคิดไม่ตกว่าจะเอายังไงกับชีวิตดี พลังที่ได้มาก็ไม่รู้ว่าขอบเขตที่ต้องทำอะไร แค่ไหน ไม่มีใครมาบอกภารกิจเป็ระยะเหมือนที่กับเคยอ่านเจอในนิยาย เหมือนกับว่าทุกอย่างที่นี่จะอยู่ที่การตัดสินใจของนางเท่านั้น
ั้แ่มาอยู่ที่นี่ก็ได้แต่แก้ไขเฉพาะหน้าไปวันๆ โชคดีที่อย่างน้อย ตอนนี้มีเว่ยหานฟงอยู่ นางถึงไม่รู้สึกโดดเดี่ยวมาก เพราะลึกๆ ในใจนางก็กลัวเป็ไม่ได้แข็งแกร่งแบบที่พยายามแสดงออกมา โลกที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้ ไม่มีแม่ ไม่มีพี่ ไม่มีเพื่อน ไม่มีคนรู้จัก มันเป็ไม่ได้ที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่คนเดียวโดยที่จะไม่กลัว
นางมองไปที่เว่ยหานฟง ั้แ่เริ่มเดินทาง เขาก็คอยประคองดูแลนางอย่างดีมาตลอดทางคอยเสริฟน้ำ เสริฟขนม ถามอะไรก็ตอบโดยไม่มีสีหน้าขุ่นเคืองใจให้เห็น หรือว่าเป็่โปรหรือเปล่านะ
อย่างเช่นตอนนี้เขานั่งไปมือก็พัดโบกให้กลัวนางจะร้อน ปากก็ส่งยิ้มหวานไม่หุบั้แ่เดินออกมาจากบ้าน สองตาของเขามองมาที่นางไม่หยุด
นางซะอีกที่ไม่กล้าจะมองสบตากับอีกฝ่าย ได้แต่เฉไฉมองนั้นมองนี้ไปเรื่อย เพราะเริ่มทำตัวไม่ถูก เกิดมายังไม่เคยมีใครจ้องมองอย่างเอาเป็เอาตายแบบนี้มาก่อน อาจจะเพราะเบ้าหน้านี้มันดีเกินไปกระมัง
'เจ้จะละลายแล้วคุณพี่เ้าขาเลิกมองแบบนี้ทีเถอะพ่อคุณ~ คนมีแฟนเขาเป็แบบนี้ปกติกันใช่ไหม?'
"พี่หานฟงเ้าคะ นี่ต้นอะไรเ้าคะ มันใหญ่มาก แต่ดูลำต้นมันเหมือนกำลังจะตายเลยนะ เ้าค่ะ"หวังลี่เหยาหาเื่คุยแก้สถานการณ์น่าอึดอัดตอนนี้ก่อนที่นางจะทำอะไรไม่ถูกไปมากกว่านี้
"มันคือต้นหอมหมื่นลี้ ถ้าถึง่ฤดูใบไม้ร่วงมันจะร่วงหล่นจนเหลือแต่ดอก แต่กลิ่นของมันหอมมาก หอมฟุ้งไปทั่วบริเวณ ถึงได้ชื่อว่าหอมหมื่นลี้ เสียดายที่มันไม่ออกดอกมาหลายปีแล้ว"
ตอนเด็กเขาชอบมานอนที่ใต้ต้นหอมหมื่นลี้นี้เวลาที่อาการกำเริบขึ้นมา ถ้าหากได้กลิ่นหอมของมัน ก็ทำให้เขารู้สึกดีขึ้น
ลี่เหยาลูบต้นไม้เบาๆ นางอยากเห็นตอนมันออกดอกคงงดงามมาก เพียงแค่คิดในใจว่าทั้งต้นของมันมีดอกไม้อยู่เต็มไปหมดก็มีความสุขแล้ว นางไม่อยากให้มันตาย ทันทีที่นางคิดก็เกิดแสงสว่างวาบขึ้นมาที่มือข้างที่ลูบไปบนต้นไม้
เว่ยหานฟงใรีบดึงร่างเอาร่างหวังลี่เหยามากอดเอาไว้เขารีบหันหลังเพื่อเอาร่างของเขาบังจากแสงประหลาดนั่น ใจยังสั่นระรัวกลัวนางเป็อันตราย เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น จึงรีบสำรวจนางในอ้อมแขนทันทีเพื่อจะดูว่านางได้รับาเ็ตรงไหนบ้าง
"เหยาเอ๋อร์เ้าเป็อย่างไร? บ้างเจ็บตรงไหนหรือไม่?"
หวังลี่เหยาใที่อยู่ๆก็มีแสงสีเขียวสว่างวาบขึ้นมา นางจำได้ว่าเพียงแค่ลูบไปที่ต้นไม้นั้นเท่านั้นเองแสงสีเขียวนั้น ก็ออกจากมือของนาง
"ข้าไม่เป็ไรเ้าค่ะ "
แต่แล้วหวังลี่เหยาก็ต้องเบิกตากว้างอย่างตกตะลึงเมื่อเห็นว่าต้นไม้ที่กำลังจะตาย ที่นางััเมื่อสักครู่กำลังซ่อมแซมตัวเองเหมือนกับหนังไซไฟที่เคยดู เท่านั้นยังไม่พอ ตอนนี้ดอกไม้สีขาวอมชมพูออกดอกบานสะพรั่งทั่วทั้งต้น งดงามจนอยากจะมีกล้องถ่ายภาพเก็บไว้
"เหยาเอ๋อร์ เ้า! นี่เ้าทำได้อย่างไร!? "
เว่ยหานฟงแทบจะไม่เชื่อสายตา เมื่อสักครู่มันเกิดอะไรขึ้น เขาเห็นนางเอามือวางที่ต้นไม้แล้วต้นไม้ก็ฟื้นฟูตัวเองได้ราวกับมีชีวิต ถ้าไม่เห็นด้วยตา เขาคงไม่อยากจะเชื่อ
"ข้า เออ~ ข้ามีเื่บางอย่างจะบอกท่าน"
นางตัดสินใจบอกเื่ของนางให้เว่ยหานฟงฟัง เื่มาขนาดนี้แล้วคงปิดบังอะไรไม่ได้อีก อย่างน้อยสองหัวดีกว่าหัวเดียว เขาเป็คนแรกที่นางรู้จัก นางจะลองเชื่อใจเค้าดูสักครั้งนึง
หลังจากหวังลี่เหยา เล่าเื่ทุกอย่างให้เว่ยหานฟงฟังแล้ว ยกเว้นเื่ชาติก่อนที่นางคือลียาที่ทะลุมิติมา เพราะนางในตอนนี้คือหวังลี่เหยาจริงๆ
"เ้าจะบอกพี่ว่าเ้าคือสตรีในตำนาน ที่ทั่วทั้งแผ่นดินตามหาอย่างนั้นหรือ?"
" คงใช่มั้งเ้าคะ แหะ~ แหะ~"
หวังลี่เหยาส่งยิ้มประจบ กลัวว่าเขาจะไล่นางเมื่อคิดได้ว่านางจะเป็ตัวปัญหา อาจจะนำความเดือดร้อนมาให้เขาในอนาคต เพราะคนที่ใกล้ชิดกับนางล้วนแล้วแต่ไม่มีจุดจบที่ดีนัก
เว่ยหายฟงไม่คิดว่าเื่สตรีที่เคยได้ยินผ่านๆ จะเป็เหยาเอ๋อร์ของเขา เป็สตรีที่เขาหลงรัก เห็นทีเขาต้องวางแผนปกป้องนางให้ดี ต้องเรียกหัวหน้าสมาชิกพรรคทั้งหมดมาคอยปกป้องนางทันทีที่ออกจากที่หุบเขาพิษนี้ ดูท่านางคงไม่รู้ถึงความสำคัญของตัวนางเอง ว่านางเป็ที่้าของคนอื่นมากแค่ไหน
เว่ยหานฟงมองใบหน้าหวานแก้มแดงนะเรื่อเพราะอากาศร้อน ริมฝีปากบางยิ้มหวานอยู่ตรงหน้า ก็ทนไม่ไหวรวบตัวนางมากอดด้วยความหวงแหนไม่ได้ ต่อไปหากมีคนรู้ว่านางมีชีวิตอยู่จริงและเป็อย่างที่มีคนทำนายทุกอย่าง คงดึงดูดให้คนอื่นหวังแย่งชิงนางไปจากเขาอย่างแน่นอนใครจะมาแย่งนางจากเขาไม่ได้ หากว่าใครคิดจะแย่งนางจากเขา เขาจะไม่ให้มันต้องตายดี
เว่ยหานฟงสัญญากับตัวเองในใจลี่เหยาเห็นสีหน้าของเขาที่ดูเคร่งเครียด ไม่สู้ดีนัก ก็รู้สึกไม่สบายใจ เริ่มเป็กังวลว่าเขาจะกลัวปัญหาในอนาคตจนไม่อยากอยู่กับนางแล้ว แต่พอร่างสูงดึงนางเข้าไปกอดก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แขนทั้งสองข้างยกขึ้นโอบรอบเอวเขาไว้
" ท่านไม่ต้องห่วงนะเ้าคะ หากข้าซ่อนตัวที่นี่จนถึงอายุ16ปี มันก็ไม่มีผลอันใดแล้วเ้าค่ะ "
นางคิดว่าที่นี่ก็คล้ายเขาเหลียงซาน คนนอกเข้าไปไม่ได้ ที่นี่คนก็ไม่กล้าลงมาเพราะกลัวพิษที่อยู่ในหุบเขาแห่งนี้ นางก็ไม่รู้ว่าเลยอายุ15 จะเกิดอะไร จำได้ว่าท่านพ่อกับท่านแม่เคยพูดไว้ว่า ถ้านางอายุ16ปี นางก็สามารถออกไปใช้ชีวิตปกติได้ จะไม่มีใครมาทำร้ายนางอีก
"แต่พอถึง16ท่านต้องไปส่งข้าที่แคว้นหนานนะเ้าคะ เพราะท่านพ่อกับท่านแม่ของข้า ยังไม่รู้ว่าข้าอยู่ที่นี่ ไม่ได้อยู่กับท่านลุงที่เขาเหลียงซาน"
นางกลัวว่าหากท่านพ่อส่งคนไปรับนางที่เขาเหลียงซานจะไม่เจอนาง เว่ยหานฟงยังคงกอดนางไว้ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา นี่นางคงไม่รู้ว่า ถึงแม้ว่านางจะไม่มีพลังอันใดเลยก็ตาม ก็มีบุรุษมากมายที่อยากได้นางไป นางไม่รู้ตัวใช่หรือไม่ ว่ารูปร่างหน้าตานางงดงามมากอย่างที่เขาเองก็ไม่เคยเห็นใครงดงามได้อย่างนางเลยในแผ่นดินนี้
ไหนจะกลิ่นนวลเนื้อนางที่หอมกรุ่นอย่างที่นึกไม่ออกว่าคือกลิ่นของบุบผาใดในแผ่นดินนี้ ผิวพรรณที่เนียนนุ่มแถมยังเปล่งประกายระยิบระยับยามต้องแสง ยิ่งมองยิ่งงดงาม เขามองนางนานมากแค่ไหนก็ยิ่งคิด เขายิ่งหวงแหนนางมากขึ้นไปอีก
มือหนาประคองใบหน้างามให้เงยหน้าขึ้น กดริมฝีปากลงบนริมฝีปากนางทันทีเพื่อลดความพุ่งพล่านในใจที่ร้อนรุ่มให้เย็นลง เขาจุมพิตนางเนินนานจนนางแทบขาดใจ เว่ยหานฟงเวียนจูบนางซ้ำๆ อย่างไม่คิดว่าจะพอ เขาสูดลมหายใจลึกระงับอารมณ์ตัวเองที่เริ่มควบคุมไม่อยู่
เมื่อมือน้อยสองข้างเริ่มประท้วงทั้งหยิกทั้งทุบจึงหยุดจูบนาง มองริมฝีปากบวมแดงเพราะฝีมือตัวเองด้วยแววตาอ่อนโยน นิ้วมือเรียวลูบเบาๆ ที่ริมฝีปากของนาง
" พี่จะไม่ให้ใครมาทำร้ายเ้า พี่สัญญา เ้าเป็ของพี่ เป็หญิงคนเดียวในชีวิต พี่จะปกป้องเ้าเอง เหยาเอ๋อร์"
ตอนแรกหวังลี่เหยาก็ใ ที่อยู่ๆ เขาก็จูบนางจนแทบขาดใจ พอเขาเอ่ยบอกรักนางก็รู้สึกว่าหัวใจมันเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม ไม่รู้ว่าทำไมนางถึงรู้สึกว่าเชื่อใจเขาได้ เชื่อว่าเขารักนางและจะปกป้องนางได้จริงๆ
'ข้าเชื่อท่านแบบนี้ได้จริงๆ ใช่ไหมเว่ยหานฟง'
22
