วิถีปราณผกผัน: คู่มือเยียวยาชีวิต
ตอนที่ 17: เงาสะท้อนจากอดีตและบันทึกเืที่ถูกลืม
ความพ่ายแพ้ของโอโรจิและสมาคมไร้หน้าเบื้องหน้ายอดเขาหิมะัเร้นกาย ควรจะเป็จุดสิ้นสุดของภัยพิบัติ แต่สำหรับ นนท์ ความรู้สึกแปลกประหลาดกลับก่อตัวขึ้นในห้วงจิตลึกๆ รัศมีแสงสีทองแห่งปราณัฟ้าที่โอบล้อมร่างของเขา บัดนี้เริ่มสั่นสะท้อนเป็จังหวะสอดคล้องกับซากศพของอสูรพิษาที่กำลังย่อยสลาย
โอโรจิที่นอนกระอักเือยู่บนพื้นหินปริแตก จ้องมองนนท์ด้วยั์ตาเบิกกว้างที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและสับสน เสียงหัวเราะแหบแห้งคล้ายคนสติแตกดังขึ้นจากลำคอของชายชรา
โอโรจิ (หัวเราะอย่างสิ้นหวัง): "ฮะ... ฮ่าๆๆ! นึกว่าใคร... ที่แท้ก็เป็ 'ทายาทของสายเืนั้น' เองงั้นหรือ?! รอยสักอักขระัผกผันบนข้อมือของแก... วิชาที่สกัดเอาพิษร้ายมาเป็พลังชีวิต... มันคือวิชาห้ามของ 'ตระกูลเวชการ'!"
คำพูดของโอโรจิทำให้เท้าของนนท์ชะงักลงทันที ั์ตาสีทองส่องประกายแหลมคมฉายแววเคลือบแคลง เขาก้าวเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าโอโรจิ แล้วยื่นมือขวาออกไปคว้าคอเสื้อของชายชราขึ้นมา!
นนท์: "แกรู้จักตระกูลเวชการงั้นหรือ?! แกรู้อะไรเกี่ยวกับปู่ของฉันกันแน่?!"
โอโรจิ (ยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน เืสีดำไหลซึมออกจากริมฝีปาก): "ปู่ของแกงั้นเหรอ? 'นนทการ' หมออัจฉริยะที่เคยะเืโลกเื้ัเมื่อสี่สิบปีก่อน! แกคิดจริงๆ หรือว่าโรคมะเร็งไขกระดูกที่แกเป็แต่เกิด... มันเป็แค่ความโชคร้ายทางพันธุกรรมตามธรรมชาติ?"
หัวใจของนนท์กระตุกวูบอย่างรุนแรง! คำพูดของโอโรจิดังซ้ำไปซ้ำมาในหัวสมองของเขาดุจเสียงฟ้าผ่า!
นนท์เพ่งจิตทบทวนอดีตอย่างรวดเร็ว: *มะเร็งไขกระดูกั้แ่จำความได้... ความทรมานที่ทำให้ฉันต้องนอนเข้าออกโรงพยาบาลมาตลอดชีวิต... ปู่บอกเสมอว่าวิชานี้เป็เพียงคู่มือเยียวยาชีวิตที่ปู่คิดค้นขึ้นเพื่อช่วยฉัน แต่ทำไมโอโรจิถึงบอกว่ามันคือ 'วิชาห้าม' และโรคร้ายนี้ไม่ใช่เื่บังเอิญ?!*
โอโรจิ: "ปู่ของแก... คือคนแรกที่สกัดเอาแก่นแท้ของ 'อสูรพิษา' ไปหลอมรวมไว้ในตัวทารก! แกไม่ใช่แค่คนป่วยที่บังเอิญฝึกวิชาผกผัน... แต่แกคือ 'ภาชนะทดลอง' ที่ปู่ของแกสร้างขึ้นมาั้แ่แรกเพื่อรองรับพิษร้ายทั่วทั้งโลกต่างหาก!"
"ปิดปากของแกซะ โอโรจิ!"
เสียงคำรามทรงอำนาจดังมาจากด้านหลัง! เฉินหลง ตัวแทนจากสำนักแพทย์หมื่นปราณ พุ่งตัวเข้ามากระแทกฝ่ามือใส่จุดสลายปราณของโอโรจิ จนชายชราสลบไสลหมดสติไปทันที!
นนท์ค่อยๆ ปล่อยมือออกจากคอเสื้อของโอโรจิ หันกลับมาจ้องมองเฉินหลงด้วยสายตาเรียบเฉยทว่าแฝงความกดดันอันน่ากลัว ั์ตาสีทองส่องสว่างวาววับ
นนท์: "คุณเฉิน... คุณเองก็รู้อะไรบางอย่างใช่ไหมครับ?"
เฉินหลง (สีหน้าซีดลงเล็กน้อย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาว): "นนท์... เื่อดีตของตระกูลคุณมันลึกซึ้งและอันตรายเกินกว่าที่คุณคิด สำนักหมื่นปราณไม่ได้ปิดบังคุณ แต่ท่านผู้ตรวจการสั่งไว้ว่า ให้บอกความจริงเมื่อคุณบรรลุ 'วิชาัฟ้าขั้นที่ 5' ขึ้นไปเท่านั้น"
เฉินหลงหยิบกล่องเหล็กโบราณทรงยาวที่ล็อคด้วยอักขระเวทมนตร์แ่า ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นส่งให้นนท์
เฉินหลง: "นี่คือ 'สมุดบันทึกเล่มที่สอง' ของคุณปู่คุณ นนทการ... สิ่งที่อยู่ในสมุดเล่มแรกที่คุณเคยอ่าน เป็เพียงเนื้อหาเบื้องต้นสำหรับการรักษาโรคทั่วไป แต่เล่มนี้... คือบันทึกเื้ัที่สลักด้วยเืของตระกูลเวชการ!"
นนท์รับกล่องเหล็กมาไว้ในมือ ััได้ถึงไอเย็นอ่อนๆ และกลิ่นอายปราณอันคุ้นเคยของปู่ที่แผ่ออกมาจากกล่อง นนท์เกร็งปราณัฟ้าส่งผ่านนิ้วมือ ปลดล็อคอักขระโบราณจนฝาเกราะเหล็กเปิดออก!
ข้างในกล่องมีสมุดบันทึกปกหนังสีน้ำตาลเข้ม สลักลวดลายอักขระสีแดงเืที่แห้งกรัง นนท์พลิกเปิดอ่านหน้าแรกด้วยหัวใจที่เต้นระทึก!
'ถึง นนท์... หลานรักของปู่'
'หากเ้าได้อ่านบันทึกเล่มนี้ แสดงว่าเ้าได้บรรลุวิถีปราณผกผันจนสลายโรคมะเร็งในร่างและยืนหยัดอยู่บนยอดเขาหิมะได้แล้ว... ปู่ต้องขอโทษที่ต้องโกหกเ้ามาตลอดชีวิต'
'โรคร้ายในตัวเ้า ไม่ใช่โรคภัยตามธรรมชาติ... แต่เกิดจากการที่ปู่ต้องฝัง 'ดวงจิตพิษัดำ' ของสำนักอสูรอเวจีไว้ในไขกระดูกของเ้าั้แ่แรกเกิด เพื่อปกป้องเ้าจากสายตาของ 'สภาหมอศากยะ' กลุ่มผู้ปกครองโลกเื้ัที่แท้จริง!'
'วิชาปราณผกผัน ไม่ใช่เพียงคู่มือรักษาชีวิต... แต่มันคือ 'กุญแจ' เดียวที่จะใช้ทำลายกรงขังและล้างแค้นให้แก่ตระกูลเวชการที่ถูกสภาหมอศากยะฆ่าล้างโคตรเมื่อยี่สิบปีก่อน!'
ั์ตาสีทองของนนท์ส่องสว่างไสว มือที่ถือสมุดสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกอันท่วมท้น! ปมความลับในอดีต ภาพของปู่ที่เคยนั่งยิ้มให้เขาในห้องเช่าเก่าๆ และความจริงเกี่ยวกับโรคมะเร็งที่เขาต้องทนทรมานมาตลอด บัดนี้ถูกร้อยเรียงเข้าด้วยกันอย่างแจ่มชัด!
นนท์คิดในใจด้วยความแน่วแน่และเ็า: *สภาหมอศากยะ... กลุ่มผู้ทรงอิทธิพลเื้ัที่ฆ่าล้างตระกูลของฉัน และทำให้ฉันต้องแบกรับพิษัดำในไขกระดูกมาั้แ่วัยเยาว์!*
*พวกมันคิดว่าฉันเป็เพียงภาชนะทดลองขยะที่ต้องตายด้วยโรคมะเร็ง... แต่พวกมันไม่มีวันรู้เลยว่า 'วิชาผกผัน' นี้ ได้กลายเป็อาวุธที่สมบูรณ์แบบที่สุดในการกลับไปล้างแค้นพวกมัน!*
พลตรีวิทูรเดินเข้ามาข้างๆ นนท์ ด้วยสีหน้าจริงจังและเคร่งเครียด
พลตรีวิทูร: "หมอนนท์ครับ... การที่คุณจัดการสมาคมไร้หน้าลงได้ เป็แค่การสั่นคลอนบริวารระดับล่างของสภาหมอศากยะเท่านั้น ตอนนี้พวกมันเริ่มส่ง 'เก้ายอดหมอพิฆาต' ออกมาจากสังเวียนปิดเพื่อตามล่าคุณแล้ว!"
นนท์ปิดสมุดบันทึกปกหนังลง เก็บใส่กระเป๋าเสื้อโค้ต นนท์ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ั์ตาสีทองฉายประกายความทรงพลังดุจพญาัตื่นจากการหลับใหล
นนท์: "เก้ายอดหมอพิฆาตงั้นหรือครับ?... ดีเลย"
นนท์หมุนตัวหันกลับไปมองทิศทางของหุบเขาด้านหลัง ซึ่งเป็ทางเชื่อมมุ่งหน้าสู่ "นครปราณเร้นกาย" ศูนย์กลางของสภาหมอศากยะ
นนท์: "ในเมื่อพวกมันเป็คนมอบพิษัดำนี้ให้ฉัน... ฉันก็จะใช้ 'วิถีผกผัน' นี้ กวาดล้างเก้ายอดหมอพิฆาต และบุกไปทวงแค้นคืนจากสภาหมอศากยะให้หมดสิ้นทุกตัว!"
---
*ติดตามความเข้มข้นของการปะทะกับ "เก้ายอดหมอพิฆาต" และการบุกนครปราณเร้นกาย ได้ในตอนที่ 18-30!*
21K
