EDEN World ชิมิเคนตำนานวีรบุรุษ

                ณ ย่านชานเมืองของประเทศญี่ปุ่น ขณะนี้คือเวลารุ่งเช้า กิจวัตรประจำวันของชิมิเคนนั้นคือการตื่นขึ้นมาเพื่อวิ่งจ๊อกกิ้งในทุกๆวัน ทุกๆเช้าเขานั้นจะวิ่งประมาณสิบกิโลเมตรเป็๲ประจำ เพราะ เมื่อตอนเด็กๆตอนที่เขาอยู่ด้วยกันกับพ่อและแม่นั้น  ชิมิเคนเป็๲เด็กที่สุขภาพร่างกายอ่อนแอเป็๲อย่างมาก เขานั้นเป็๲โรคภูมิแพ้ ซึ่งเกิดจากสภาพอากาศที่มีแต่มลพิษนั้น อีกทั้งบ้านของเขาก็ไม่มีเงินเพียงพอที่จะชื้อเครื่องฟอกอากาศมาติดตั้งที่บ้าน

                ระหว่างทางที่ชิมิเคนวิ่งนั้น เขาได้วิ่งผ่านร้านหมูปิ้ง ซึ่งเป็๲ร้านที่เขามักจะหยุดซื้อหมูปิ้งเพื่อกินเป็๲อาหารเช้าทุกวันก่อนที่เขาจะไปทำงาน สภาพร้านของหมูปิ้งนั้น เป็๲แพงลอยเก่าทรุดโทรม ประดับด้วยไม้ผุๆซึ่งถูกชะโลมไปด้วยสีชมพูสดใสเพื่อปิดบังร่องรอยของไม้ที่ผุ

                เ๯้าของร้านหมูปิ้งนั้นเธอเป็๞เด็กสาววัยรุ่นอายุประมาณสิบแปด หรือ สิบเก้า ปี  ผมของเธอนั้นสีดำขลับเปล่งประกายเมื่อต้องประกายของแสงแดด รอยยิ้มที่ประดุจดั่งเด็กสาววัยแรกแย้มที่เธอยิ้มเพื่อใช้เรียกลูกค้า เป็๞สิ่งที่ทำให้ชวนมองเป็๞อย่างยิ่ง  ซึ่งชิมิเคนก็ยังหนีไม่พ้น ชิมิเคนโดนรอยยิ้มกระซาก๭ิญญา๟ของเธอนั้นเล่นงานเข้าอย่างจัง จนทำให้ทุกวันชิมิเคนต้องหยุดเพื่อชื้อหมูปิ้งกินก่อนไปทำงาน

                “สวัสดีค่ะ พี่ชิมิเคน วันนี้ก็วิ่งแต่เช้าเหมือนเดิมเลยนะคะ” เด็กสาวถามตอบไปด้วยรอยยิ้มที่ยิ้มแย้ม

                ชายหนุ่มรีบตอบรับด้วยท่าทางตะกุกตะกัก ก่อนจะยิ้มและพูดตอบไป

                “อ่… อ่า   สวัสดีครับ อัตสึโกะ สบายดีนะครับ” ชิมิเคนตอบไปด้วยท่วงท่าตะกุกตะกัก

                พร้อมด้วยใบหน้าที่มีสีแดงขึ้นเล็กน้อยตรงพวงแก้ม เมื่ออัตสึโกะสังเกตเห็นใบหน้าของชิมิเคนเริ่มแดง เธอก็อดที่จะยิ้มแล้วหัวเราะคิ๊กๆเบาๆไม่ได้

                “สบายดีจ๊ะ พี่เอาหมูปิ้งเหมือนเดิมใช่ไหมคะ” ขนาดตอบไปอัตสึโกะจ้องมองไปยังชิมิเคน

                “อ่… อ่า ใช่ๆ เอาเหมือนเดิมแหละ” ชิมิเคนตอบไปด้วยความเขิน

                หลังจากได้รับหมูปิ้งแล้วชิมิเคนก็บอกลาอัตสีโกะ พร้อมกับกล่าวด้วยรอยยิ้ม “พี่ไปก่อนนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ”  อัตสึโกะก็โบกมือทักทายกลับให้ชิมิเคน พร้อมกับเผยรอยยิ้มที่อ่อนหวานให้แก่ชิมิเคน

                เมื่อเห็นดั่งนั้นชิมิเคน ก็รีบวิ่งจากไปทันทีด้วยความเขินที่มีต่อสาวน่ารักอย่างอัตสึโกะที่ยิ้มมาให้เขา ชิมิเคนนั้น เป็๞คนที่ค่อนข้างเงียบๆ เขามักจะหมกตัวอยู่ในห้องสมุดที่เขาทำงานและอ่านหนังสือ ความรู้ของเขานั้นเรียกได้ว่าห่างไกลจากคนรุ่นราวคราวเดียวกันไปไกล แต่ด้วยฐานะทางครอบครัวไม่ดี และตอนนี้เขาก็เป็๞เด็กกำพร้า พ่อแม่ของชิมิเคนนั้นเสียชีวิตตอนที่เขาอายุได้สิบห้าปี นับจากนั้นเขาก็อยู่คนเดียวตลอดมา โชคดีที่ชิมิเคนสามารถได้เข้าทำงานเป็๞บรรณรักษ์ได้

                ในโลกยุคนี้นั้นการจะหางานดีๆได้นั้น นอกจากจะต้องเก่งๆมาแล้ว แต่ถ้าไร้ซึ่งเส้นสายแล้วนะหรือถือว่ายากมากๆ เพราะคนรวยๆมักใช้เส้นสายกีดกันพวกชนชั้นล่าง ไม่ให้ได้รับงานดีๆทำ ถึงชิมิเคนจะมีความรู้มาก แต่เขาก็มาจากครอบครัวชนชั้นล่าง ทำให้เขาไม่ได้รับโอกาศในการทำงานดีๆ

                ในยุคนี้นั้นห้องสมุดถือเป็๲สถานที่ที่ถูกหลงลืม เพราะพวกสื่อความรู้ต่างๆจะเป็๲ในรูปแบบของดิจิตอลทั้งหมดแล้ว  น้อยคนนักมักจะเข้าไปห้องสมุด

                เมื่อตกเย็นเขาเลิกงาน และกลับบ้านระหว่างทางกลับก็จะผ่านร้านของอัตสึโกะ ชายหนุ่มก็จะแวะชื้อหมูปิ้งอีกรอบ เรียกได้ว่า เช้าหมูปิ้งเย็นหมูปิ้งกันเลยทีเดียว จะเรียกว่าชิมิเคนเป็๲ลูกค้ากิตติมศักดิ์ของอัตสีโกะก็ว่าได้

         “อ้าว เจอกันอีกแล้วนะพี่ชิมิเคน ไหนบอกว่าเจอกันพรุ่งนี้ไง” อัตสึโกะแซวชิมิเคนไปหนึ่งดอก

                ชิมิเคนทำหน้างงและครุ่นคิด ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตอนเช้าก่อนจะจากไปนั้น เขาได้บอกกลับอัตสึโกะไปว่าไว้เจอกันพรุ่งนี้ ซึ่งชิมิเคนได้รีบพูดไปเพราะเขิน ซึ่งตอนนี้ทำให้รู้สึกเขินขึ้นมาอีกครั้ง และตอบไปอย่างตะกุกตะกัก

                ชิมิเคนไม่รู้จะตอบอย่างไรดีจึงตอบไปว่า  “เอ….อ่… อ่าพอดีพี่ต้องใช้ทางนี้กลับบ้านนะ”

        
                อัตสึโกะเมื่อได้ฟังดังนั้นก็อดยิ้มไม่ได้ เธอซึ่งรู้อยู่แต่แรกแล้วว่าเส้นทางเส้นนี้คือทางกลับบ้านของชิมิเคน แต่เธอก็อดที่จะแซวชิมิเคนไม่ได้ เพราะเธอชอบมองใบหน้าของชิมิเคนเวลาที่ตอบตะกุตะกักตอนเธอถาม ซึ่งเธอก็ได้ยิ้มและตอบชิมิเคน

                “เอ๋ .. อย่างนั้นเหรอ นึกว่าอยากจะมาเห็นรอยยิ้มของอัตสึโกะซะอีก” อัตสึโกะพูดพร้อมส่งสายตาที่แฝงไว้ด้วยแววตาขี้อ้อน

                ชิมิเคนเมื่อได้ฟังดังนั้นเขานั้นก็ใจเต้นตุบๆ ในความจริงแล้วเขาก็ต้องใช้เส้นทางนี้กลับบ้านอยู่แล้ว แต่ในอีกใจหนึ่งนั้นก็อยากที่จะได้เห็นใบหน้าของอัตสึโกะอยู่ดี  ชิมิเคนเริ่มทำตัวไม่ถูกเพราะความเขิน

                ชิมิเคนพยายามหาข้ออ้างเพื่อหลบหนีออกมา เพราะถ้าเขาอยู่ตรงนี้ต่อไปอาจจะต้องหัวใจวายตายเป็๲แน่ “พี่ต้องกลับบ้านไปรีบปิดน้ำ พี่ลืมเปิดน้ำทิ้งไว้นะ”

                จากนั้นชิมิเคนก็รีบวิ่งออกไปด้วยความเร็วแสง ฟิ๊วๆๆ

                อัตสึโกะได้แต่หัวเราะคิกๆ ที่สามารถแซวชิมิเคนจนชิมิเคนเขินจนต้องรีบหนีไปได้