ผมตาย....มั้งนะ?
ผมคิดว่าผมตายไปแล้วน่ะนะ ไม่อย่างนั้นจะมาเกิดใหม่ในร่างใหม่นี้ได้ยังไงกันล่ะ?
แต่ถึงจะรู้ว่าตัวเองตายแต่ก็จำไม่ได้ว่าตายได้ยังไงหรือเคยเป็อะไรเป็ใครมาก่อน รู้แค่ว่าตัวเองตายไปแล้ว แล้วมาเกิดในร่างใหม่นี้เท่านั้น
ไม่มีหลักฐาน ไม่มีเหตุผล แค่รู้ขึ้นมาเฉยๆ เหมือนสัญชาตญาณของสัตว์ที่รู้ว่าต้องกินเพื่อให้มีชีวิตรอด
ดั่งเช่นตอนนี้ที่ผมในร่างใหม่กำลังกินพืชน้ำอะไรสักอย่างเพื่อเติมเต็มท้องให้อิ่ม ซึ่งหากมีตัวที่น่าจะเป็กุ้งจิ๋วเด้งตัวเข้ามาในระยะผมก็ไม่ขัดที่จะเขมือบพวกมันลงไปพร้อมๆ กัน
ตอนแรกผมก็ยังไม่รู้สึกตัวอะไรนี่หรอก แต่ผมก็รู้สึกตัวมีสติสัมปชัญญะขึ้นมาตอนที่กำลังเขมือบเ้าพืชน้ำอะไรสักอย่างตรงหน้า เหมือนจู่ๆ ก็ตระหนักรู้แจ้งขึ้นมาเฉยๆ
จากที่ใช้สมองน้อยๆ ที่เพิ่งรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาคิดวิเคราะห์แล้ว ต้นตอจะต้องเป็เ้าพืชน้ำอะไรสักอย่างที่ผมกำลังเคี้ยวกลืนลงไปอยู่ตอนนี้แน่ๆ ที่ทำให้จู่ๆ สิ่งมีชีวิตที่เอาแต่ทำตามสัญชาตญาณของสัตว์มีสติรู้ตัวขึ้นมาได้
ดวงตาของผมมองเห็นเ้าพืชนี่เป็เส้นรากแตกแขนง มีสีม่วงส่องสว่างโบกสะบัดไปมาในน้ำ ที่ปลายยอดของเส้นรากเ่าั้บางเส้นมียอดแตกเป็พุ่มดอกเล็กๆ ส่องแสงสีเขียวบ้างแดงบ้างฟ้าบ้าง พวกมันปล่อยละอองเกสรสีดำล่องลอยไปตามกระแสน้ำอยู่เนื่องๆ
ไม่รู้ว่าเป็เพราะอะไร แต่ระหว่างที่ผมจดจ้องเ้าต้นไม้นี่ ผมก็มีความคิดขึ้นมาทันทีว่าภาพที่มองเห็นอยู่นี้จะต้องมองเห็นแตกต่างเป็แน่หากมองด้วยดวงตาของสิ่งมีชีวิตอื่น
บางทีตัวผมคนก่อนที่ตายไปแล้วคงจะเป็สิ่งมีชีวิตชนิดอื่นที่มองเห็นภาพและสีที่แตกต่างจากตัวผมในร่างนี้ ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจอะไร เพราะใครมันจะเกิดใหม่เป็สิ่งมีชีวิตชนิดเดิมได้ง่ายๆ ในเมื่อมีสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นให้สุ่มเกิดอีกมากมายนับไม่ถ้วน
ถึงผมจะไม่รู้ว่าชาติที่แล้วผมเคยเกิดเป็ตัวอะไร ทว่าก็คงจะเป็สิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาอยู่บ้าง เพราะทันทีที่ได้สติขึ้นมาก็สามารถคิดวิเคราะห์อะไรต่างๆ ได้มากมายขนาดนี้ ผิดกับร่างในปัจจุบันที่หากไม่ได้กินเ้าต้นไม้ประหลาดเข้าไปก็คงอาศัยเพียงสัญชาตญาณของสัตว์มีชีวิตแบบกินๆ นอนๆ ต่อไปจนกระทั่งหมดอายุขัย
เอาจริงๆ มันก็ไม่ใช่เื่เลวร้าย ไม่รู้ทำไมแต่ผมรู้สึกว่ามันสมควรแล้วที่จะได้พักผ่อนอย่างยาวนานโดยไม่ต้องมีเื่วุ่นวายหรือดิ้นรนอะไรหนักหนา
ท่าทาง... ชาติที่แล้วของผมคงจะใช้ชีวิตได้วุ่นวายมากเกินไปหน่อย จิติญญาเลยอยากจะพักผ่อนใช้ชีวิตเอื่อยๆ แบบนี้ต่อไปให้คุ้มค่า
ว่าแล้วผมก็จัดการกินต้นไม้มหัศจรรย์ต้นนี้ต่อ เคี้ยวกลืนทั้งใบ ดอก และกิ่งก้าน รู้สึกเหมือนมีพลังบางอย่างไหลเข้ามาในร่างกายเล็กๆ นี้อย่างต่อเนื่องไม่มีที่สิ้นสุด สมแล้วกับที่เป็ต้นไม้ที่ทำให้ผมตื่นรู้ขึ้นมาได้ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
ความเชื่องช้าในการกินของผมเป็เื่ที่น่าขัดใจ ต้นไม้ต้นนี้ก็ใหญ่เกินกว่าที่ผมตัวเดียวจะกินหมดได้ในเวลาอันสั้น ทว่าถึงจะบ่นอะไรมากไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ ใครใช้ให้ผมเกิดมาเป็สัตว์น้ำตัวเล็กจิ๋ว รูปร่างนุ่มนิ่มเหมือนพวกก้อนแมงกะพรุนใสๆ ที่หุบๆ บานๆ ลอยอยู่ในน้ำข้างบนนั่นกันเล่า
ผมใช้เวลาไปนานมากกว่าที่จะกินใบและดอกของต้นไม้ต้นนี้หมด เนื่องจากระยะเวลาที่ใช้ในการย่อยกิ่งก้านของต้นไม้นั้นยาวนานกว่าใบและดอกเล็กๆ ของมัน ผมจึงตัดสินใจเลือกกินแต่ใบและดอกของมันทั้งต้นก่อน ทว่าด้วยขนาดตัวที่เล็กผมจึงไม่สามารถกินอย่างต่อเนื่องอย่างที่ใจอยากได้ ต้องหยุดพักเป็่ๆ เพื่อย่อยของที่อยู่ในท้องทั้งหมดก่อน
พอเป้าหมายระยะสั้นสำเร็จผมก็นิ่งพักร่างอยู่บนกิ่งสักกิ่งของต้นไม้ที่ผมกินจนเหลือแต่ก้านสีม่วงๆ เป็เส้นๆ ภายในร่างรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างจากเ้าต้นไม้ต้นนี้ไหลเวียนอยู่ในร่าง มันอัดแน่นเสียจนหากผมสามารถปล่อยลำแสงได้ ลำแสงนั้นก็คงพุ่งทะลวงทุกอย่างที่ขวางทางได้ไกลหลายเมตร
ทว่านี่เป็เพียงพลังงานจากใบและดอกของต้นไม้ต้นนี้เท่านั้น ผมรู้สึกได้จากสัญชาตญาณของร่างนี้ ว่ากิ่งของมันที่ผมต้องใช้เวลาย่อยมากกว่าจะต้องมีพลังงานมากกว่านี้แน่
สมองเล็กๆ ของผมเรียกร้องให้รีบจัดการกินต้นไม้ต้นนี้ให้หมดโดยเร็ว ก่อนที่จะมีสัตว์ตัวอื่นมาแย่งชิง ทว่าสมองส่วนที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็ได้ให้เหตุผลว่าใน่ระยะเวลาที่กินเ้าต้นไม้นี่มาตลอดนั้นไม่มีสัตว์ตัวไหนสนใจต้นไม้นี่เลยสักตัว และแถวนี้ก็ดูจะไม่มีสัตว์อื่นที่เป็เหมือนผมด้วย ดังนั้นมันควรที่จะค่อยๆ กินอย่างพอเหมาะ ทิ้งเวลาให้ต้นไม้เติบโตฟื้นกลับคืนมา เพื่อที่จะได้มีอาหารเป็หลักแหล่งยืนยาวอย่างมั่นคง
ในที่สุดสมองส่วนใช้ความคิดก็เอาชนะสมองส่วนสัญชาตญาณ พ่ายแพ้ให้กับเหตุผลที่กล่าวค้านอย่างหนักแน่นเป็เหตุเป็ผล ยอมสงบลงเพราะมันไม่มีสัตว์อื่นแล้วจริงๆ นอกจากปลาตัวเล็กๆ กุ้งตัวเล็กๆ และเ้าแมงกะพรุนตัวใสๆ ที่อ้าๆ หุบๆ ลอยอยู่ข้างบนอยู่หลายตัว
เพราะแบบนั้นผมจึงยังคงค่อยๆ เขมือบต้นไม้ต้นนี้ไปอย่างเอื่อยเฉื่อย ช้าถึงขนาดที่ทำให้กิ่งข้างๆ ที่ผมไม่ได้แตะต้องเริ่มมีใบและดอกงอกออกมาอีกครั้ง
เทียบความเร็วในการกินของผมกับการเจริญเติบโตของต้นไม้ต้นนี้แล้ว... ไม่ว่าผมจะกินเร็วเพิ่มขึ้นกว่านี้ไปอีกเท่าหนึ่งหรือสองเท่าก็คงจะไม่สามารถกินต้นไม้ต้นนี้จนหมดเกลี้ยงในทีเดียวได้
ช่างเป็ต้นไม้ที่มีพลังชีวิตยิ่งใหญ่… ผมคงเลือกทำรังที่ต้นไม้ต้นนี้อย่างถาวรเป็แน่แท้แล้ว
ทุกวันของผมก็ผ่านไปอย่างสงบราบเรียบไร้สิ่งใดขัดขวาง ท้องอิ่มแปล้มีพลังงานเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องทุกๆ วัน กุ้งและปลาตัวเล็กๆ ที่ผมเคยเขมือบกินก่อนหน้านี้ถูกเมินอย่างสมบูรณ์แบบจนพวกมันเริ่มขยายพันธุ์เพิ่มจำนวนประชากรเยอะขึ้น
ผมเห็นไข่ฟองเล็กๆ หลายร้อยฟองเกาะติดที่ท้องของกุ้ง พวกกุ้งจะโอบอุ้มไข่มากมายหลากสีเอาไว้ใต้ลำตัวด้านล่างด้วยขาเล็กๆ ของมัน พอเคลื่อนไหวก็จะเห็นเป็ระลอกคลื่นของไข่ขยับไปมา เมื่อผ่านไปก็จะเริ่มมีจุดดำๆ ซึ่งน่าจะเป็ลูกตาโผล่มาให้เห็น ทว่าระหว่างนั้นก็มีจำนวนไม่น้อยเลยที่ไข่จะถูกสลัดหลุดออกไปก่อนที่จะเจริญเติบโตเป็ตัวได้ พวกมันปลิวไปตามกระแสน้ำ หายวับไปในความมืดไม่ก็ถูกปลาอื่นกิน
อันที่จริงผมเองก็แอบไปกินไข่ที่ถูกสลัดทิ้งพวกนี้อยู่บ่อยๆ มันทั้งหวานและมัน ให้ความรู้สึกอุ่นๆ ตอนที่มันเข้ามาในท้อง พวกมันให้พลังงานมากมายทว่าไม่เหมือนเ้าต้นไม้ที่ผมยึดเอาไว้เป็รังและแหล่งอาหาร
26
