พีทเดินกลับมาในห้องอีกครั้ง เพราะคาบต่อไปเริ่มแล้วในห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศกระอักกระอ่วนเพราะคำพูดของขิง แต่พีทก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่เขากลับสังเกตุว่า ลูเซียหายไปไหนทำไมยังไม่กลับมา
จึงเอ่ยถามกับอาจารย์วีระ
“อาจารย์วีระครับ ลูเซียไปไหนหรอครับ” เพื่อนๆในห้องใกับคำพูดของพีท เพราะปกติเขาจะไม่พูดกลับใครถ้าไม่จะเป็
“อ่อ ลูเซียหรอ ไปห้องพยาบาลน่ะร่างกายเด็กคนนั้นไม่ค่อยแข็งแรงน่ะเห็นว่าเป็โรคอะไรซักอย่างนี่ล่ะ”
“ขอบคุณครับ”พีทกล่าวขอบคุณและขออาจารย์วีระตามลูเซียไป
อาจารย์ที่เห็นว่าคนอย่างพีทที่ไม่ค่อยมีเพื่อน ถามหาใครซักคนครั้งแรก จึงปล่อยไปโดยไม่ได้ถามอะไร
“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก”พีทรีบไปห้องพยาบาลโดยไม่คำนึงถึงโรคของตน
“นี่ลูเซียอยู่ที่นี่รึเปล่า”พีทเปิดประตูเข้าไปถามในครูเก่งห้องพยาบาล
“อ๋อถ้าเด็กคนนั้นล่ะก็ ผูปกครองมารับไปแล้วล่ะ”
“เธอเป็อะไรมากมั้ยครับ”พีทถามอาจารย์ด้วยความเป็ห่วง
“ก็นิดหน่อยโรคประจำตัวน่ะ”
“งั้นเหรอครับ งั้นผมไปละครับขอบคุณครับครูเก่ง”หลังพูดก็เดินกลับห้อง
“อ่าวกลับมาแล้วหรอ ลูเซียล่ะ” ครูวีระถามพีท
“เธอกลับไปแล้วครับ”
“อ่องั้นหรอ มีอะไรปรึกษาครูได้นะพีท” อาจารย์วีระยิ้มตอบ
เย็นวันนั้นพีทกลับบ้านไป เจอกับลุงคนอังกฤษข้างบ้านที่พึ่งกลับมาหลังจากย้ายบ้านไปทำงานที่อื่นมา
"Hello, Uncle Smith."
"Hello, Uncle Smith." "Hello, Peter," ลุง smith ยิ้มตอบ
"My name is Pete actually, not Peter."
"It's easier to call you Peter," ลุง smith ยิ้มตอบอีกครั้ง
"Alright then, Uncle Smith."
" now on, I'll be staying at house. Nice to meet you."
"I have a daughter to introduce, but not right now. She's at the hospital with her mother."
"Okay, I'll head inside now. See you again." พีทเดินเข้าบ้านหลังพูดจบ
“พ่อครับแม่กลับมาแล้วครับ”พีททักทายคนในครอบครัว
“ไปอาบไปพีทวันนี้แม่ทำสตูวเนื้อน่ะ”
“ว้าว ของโปรดเลยครับ”
และทั้งครอบครัวกินข้าวเย็นด้วยกันอย่างมีความสุข
เช้าวันต่อมาตอนที่พีทกำลังจะไปโรงเรียน
“พ่อครับแม่ครับไปละนะครับ”
พีทเดินออกมาหน้าบ้านเจอกับ ลูเซียที่กำลังเดินออกมาจากบ้านลุง smith
“อ่าวเธอทำไมเธอมาอยู่ที่นี่ล่ะ”
“ is my daughter, her name is Lucia. Lucia, is Peter.”
“They go to the same school, so they can walk together. Take care of Lucia too, Peter.”ลุง smith ฝากลูเซียกับพีท
“Sure, I got it.” ตอบไปด้วยความงุนงงเล็กน้อย
เดินไปซักพักพีทเอ่ยขึ้นก่อน
“แล้วจะเอายังไงจะแยกกันเดินมั้ย พ้นสายตาพ่อเธอแล้วนี่”
“แยกทำไมล่ะไหนๆก็เดินไปโรงเรียนด้วยกันแล้วนี่”
“ก็ได้”
ทั้งสองมาถึงโรงเรียนด้วยกัน และยังไม่ทันจะเข้าโรงเรียนลูเซียก็ล้มลงและไอออกมา พีทแสดงสีหน้าใเป็อย่างมาก หลังจากอึ้งซักพักพีทก็รีบถามว่า
“ยานั่นอยู่ไหน”
“ลูเซียที่พูดไม่ออกได้แต่ชี้ไปที่ข้างๆกระเป๋าเป้”
แต่พีทไม่เจอจึงรีบอุ้มพาลูเซียไปห้องพยาบาล
“ครูครับ เครื่องพ่นละอองยาด่วน!!!!!”
ครูเก่งไม่รอช้าหยิบเครื่องและพ่นไปในปากของลูเซียด้วยความรวดเร็ว จนกระทั่งลูเซียเป็ปกติ
“นี่เธออุ้มฉันแล้ววิ่งมาเหรอพีท”ลูเซียถามด้วยความเป็ห่วง
“หัวใจเธอยิ่งอ่อนแออยู่นะพีท”ครูเก่งเสริมมาอีกคน
“ช่างมันเถอะน่า แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก”พีทก็ยังเหนื่อยอยู่ดี
“ไหวมั้ยพีท” ลูเซียถาม
“มันเป็เพราะใครล่ะ”พีทตอบ
“แล้วเธอเอายาไปใว้ไหนฮะ”พีทะโถามลูเซียด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวและหอบไปด้วย
“ฉันน่าจะทำตกน่ะ กระเป๋าเป้ฉันมันรั่ว”
“เกือบตายทั้งคู่แล้วมั้ยล่ะ”ครูเก่งพูด
“งั้นวันนี้ฉันจะเซ็นต์ลาให้พวกเธอาสองคนละกัน แล้วก็กลับบ้านไปพักซะ เดี่ยวฉันโทรเรียกพ่อพวกเธอมารับ”ครูเก่งบอกด้วยความเป็ห่วง
“ทั้งคู่ได้พ่อของพีทรับกลับบ้าน”
“เกือบไปแล้วนะพีท”พ่ออุทานด้วยความเป็ห่วงทั้งคู่
2K
