ค้นหัวใจนายตัวร้าย

เสียงเพลงเสียงดังกระหึ่มมาจากหอประชุมบ่ายวันนี้ได้มีการจัดประกวดวงดนตรีของโรงเรียนที่ได้เปิดโอกาสให้เด็กๆได้แสดงความสามารถของตนเอง

            หอประชุมใหญ่บัดนี้ได้ถูกจับจองพื้นที่โดยกลุ่มนักเรียนหลายกลุ่ม ครูผู้ชายสอนดนตรีร่างท้วมและครูผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ กำลังยืนประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการแข่งขันโดยการแข่งขันวันนี้มีจำนวนสิบห้าวงโดยจะให้แต่ละวงเล่นสองเพลงโดยมีเพลงช้าและเพลงเร็ว

            กลุ่มนักเรียนที่เข้าแข่งขันบางคนยืนแสดงสีหน้าประหม่า บางคนถือไม้กลองควงตามจังหวะเพื่อระงับความตื่นเต้นของตนเองอยู่ข้างๆ เวที

            “เมื่อพร้อมแล้วขอเชิญวงแรกของเราขึ้นมาเลยครับ”ครูหนุ่มประกาศผ่านไมค์

            เสียงกรี๊ดดังขึ้นเมื่อกลุ่มนักเรียนวงแรกได้เดินขึ้นมาบนเวที

            “กรี๊ด ฉันเชียร์วงนี้”เสียงเด็กสาวข้างๆ หวานพูดเสียงดัง และทำหน้าตาตื่นเต้น

            ไนร่า หวาน และกัส ค่อยๆแทรกตัวจากด้านหลังมาอยู่บริเวณด้านกลาง ทำให้สามารถมองเห็นด้านหน้าเวทีได้ชัด

            “ว้าว คนเยอะจัง”กัสพูดและกวาดสายตาไปรอบๆ

            “ดีนะที่พวกเราตัวเล็กไม่อย่างงั้นคงมองไม่เห็นแน่ๆ”หวานหัวเราะ

            เสียงบทเพลงดังขึ้นเรื่อยๆนักเรียนชายส่วนมาก็รู้สึกสนุกสนานบ้างก็มีการขยับตัวเพื่อแสดงท่าทีที่มีความสุขส่วนนักเรียนหญิงก็คงหนีไม่พ้นการมาดูหนุ่มๆ ในดวงใจนั่นเอง วงแรกจบไปวงสองสามก็ตามมาเรื่อยๆ

            เสียงกรี๊ดดังขึ้นมาอีกรอบเมื่อนักเรียนชายห้าคนกำลังเดินขึ้นมาบนเวทีเป็นจังหวะเดียวที่ไนร่าก้มไปเก็บปากกาที่ทำตก

            “สวัสดีครับ พวกเราวง ดิเอสท์” เสียงดนตรีคลอเบาๆ เมื่อนักร้องได้เอ่ยชื่อวงออกมา

            ไนร่าหยิบปากกาใส่กระเป๋าและเงยหน้าขึ้นมาหันไปมองที่เวลาก็ปรากฏว่า นักร้องที่ยืนอยู่หลังไมค์นั่นคือสกาย

             “วันนี้พวกเราจะมาในผลงานเพลงเพลงนี้เป็น…” สกายเงียบไป

            จังหวะที่เขาจ้องมาที่ไนร่าพอดีทั้งสองจ้องมองกันและกัน ราวกับว่าทั้งหอประชุมนี้มีแค่เขากับเธอเท่านั้น

            “พวกเราจะมากันในเพลงเพลงนี้เป็นของเธอ”

            “ไนร่า” สกายพูดชื่อไนร่าผ่านไมค์ โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ทำให้ทุกสายตาจับจ้องมาที่ไนร่าจนเธอถึงกลับตกใจที่เขาเอ่ยชื่อเธอออกมา

            “เพลงนี้เป็นของไนร่านะครับ”เด็กหนุ่มพูดด้วยท่าทีที่เขิน แล้วเขาก็ร้องเพลงสายตาก็มองมาที่ไนร่าตลอด

            เสียงกรี๊ดดังขึ้นมาอีกรอบไนร่าทำอะไรไม่ถูก ถึงกับหน้าแดงและก้มหน้า

            “หูย โรแมนติกที่สุดเลย”

            “อิจฉาพี่ไนร่าจัง”

            “อยากโดนบอกรักแบบนี้บ้าง”

            เสียงเด็กผู้หญิงข้างๆพูดออกมาแล้วหันมายิ้มและทำท่าทีเพ้อฝัน

            “โอ้ย! ทำอะไรเนี่ย อายคนชะมัด” ไนร่าก้มหน้าเพื่อหลบหน้าที่แดงก่ำ

            “กลับกันมั้ย?” ไนร่าสะกิดกัสที่ยืนข้างๆ

            “กลับได้ไงกรี๊ดพี่สกาย!!” กัสยังคงตื่นเต้น

            “เนอะไม่กลับอยู่นี่แหละ” หวานสนับสนุนอีกเสียง

            สองสาวไม่สนใจในคำชวนของไนร่าไนร่ามองไปที่เวทีอีกครั้ง สกายที่กำลังยืนร้องเพลงอยู่บนเวที ใบหน้าที่หล่อเหลาประกอบกับเสียงที่ไพเราะ ทำให้เขาดูมีเสน่ห์เหลือเกิน

            ตึก ตึกตึกเสียงหัวใจไนร่ากลับมาเต้นแรงอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงผู้คนมากมายแต่เวลานี้หัวใจของไนร่ากลับดังกลบเสียงเหล่านั้นไปหมดแล้ว

            เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง วงตวงดนตรีที่เข้าแข่งขันก็ได้จบลง

            “วงที่ชนะได้แก่ วงดิเอสท์ ครับ” เสียงครูประกาศใส่ไมค์ตัวเก่า

            เสียงกรี๊ดดังอีกรอบวงของสกายเดินขึ้นเวทีเพื่อรับรางวัล เขาค่อยๆเดินขึ้นไปอย่างช้าๆ รอยยิ้มของเขา ไนร่าก็มาสามารถปฏิเสธตัวเองได้ว่าตอนนี้สกายเขาหล่อเหลือเกิน

            “หล่อเนอะไนร่าคนอะไรทำอะไรก็ดูดีไปหมด” ไนร่าฝ่ายสีขาว

            “ก็งั้นๆ แหละอย่าไปสนใจเลย” ไนร่าฝ่ายสีดำยังแอบเคืองเมื่อได้ยินชื่อสกาย

            “นั่นสิ หล่อจัง”เสียงในใจไนร่าที่พูดกับตัวเอง พร้อมรอยยิ้มเล็กๆเผยขึ้นบนใบหน้า

            หลังเลิกเรียน

            “ไนร่ารอพี่ก่อน”เสียงสกายที่วิ่งมาอย่างรวดเร็วเพื่อให้ทันไนร่า

            “คะ?” ไนร่าทำท่าทีตกใจ เมื่อเธอกำลังเดินออกจากหน้าประตูโรงเรียน

            “วันนี้พี่เป็นยังไงบ้าง?”ทำเอาไนร่านึกถึงเหตุการณ์ที่เขาเรียกเธออยู่บนเวที

            “ก็เฉยๆ ค่ะ”ไนร่าที่เดินไปพูดไป

            “โห พี่เสียใจนะเนี่ย” สกายทำหน้าเศร้า

            “ไปหาที่นั่งเล่นกันมั้ย?”

            “ไนร่าไม่ว่างค่ะ”

            “แปบเดียว นะๆถือว่าเป็นรางวัลให้พี่หน่อย วันนี้อุตส่าห์แข่งดนตรีชนะแล้ว นะครับ” สกายรับบทอ้อนอีกครั้ง

            “ก็ได้ค่ะ” เธอทำท่าทีเหนื่อยหน่ายกับลูกอ้อนของเขา

            “งั้นรอพี่แปบนึงนะครับพี่ไปเอารถก่อน” ไนร่าจึงพยักหน้าตอบรับ

            รถบิ๊กไบค์คันโตได้มาหยุดที่ร้านคาเฟ่แห่งหนึ่งซึ่งไม่ไกลจากโรงเรียนมากไนร่าและสกายเดินเข้ามาภายในร้านและเลือกนั่งมุมด้านในเวลานี้คนไม่ค่อยเยอะมากเท่าไหร่ มีเพียงสี่ถึงห้าโต๊ะเท่านั้น

            “ชาเย็นอีกหรือเปล่า?”สกายพูดขึ้นเมื่อเห็นไนร่าที่กำลังดูเมนู

            “ทำเป็นรู้ทันน่า” ไนร่าดุเขาเบาๆ และก็สั่งชาเย็นกับพี่พนักงาน

            “ชาเย็นแล้วก็เค้กช็อกโกแลตครับ” เขาหันกลับไปยิ้มให้เธอ

            เมื่อพนักงานรับออเดอร์เสร็จก็เดินหันหลังจากไปตอนนี้ความเงียบเข้ามาปกคลุมระหว่างเธอและเขา

            “ไนร่าพี่ขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย?”

            “ตอนนี้ไนร่ารู้สึกยังไงกับพี่”สกายถามไนร่าด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

            “เอ่อ..”

            “ระหว่างพี่ กับพี่คิมไนร่าชอบใครมากกว่ากัน”

            ไนร่านิ่งไปพักหนึ่งเมื่อเจอประโยคคำถามปลายปิดก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วตอบไป

            “ไนร่าชอบ…”