หัวใจเสน่หา

ณ ห้องพักฟื้นของแพรวา 10.00

"พี่นัท......แพรว่า...ให้แพรทานเองดีกว่านะคะ" แพรวาเอ่ยด้วยสีหน้าเจื่อนๆ

"ให้พี่ดูและแพรเถอะ....ถือว่าพี่ชายดูแลน้องสาวก็ได้^^ " หมอหนุ่มเอ่ยและยืนยันว่าจะป้อนเธอให้ได้

"ก..ก็ได้ค่ะ...." แพรวาเอ่ยอย่างจำยอม ทางด้านเจนเมื่อเห็นทั้งสองคน เธอก็มองบนทันที

"แล้วพี่นัทรู้ได้ไงคะ...ว่าแพรอยู่นี่?" แพรวาเอ่ยถามหมอหนุ่ม

"พี่เห็นเราไม่เปิดร้านพี่ก็เลยโทรถามเจนหน่ะครับ...พอรู้ว่าแพรอยู่โรงพยาบาลและเกิดอะไรขึ้นกับแพร..พี่ก็รีบมาทันทีเลย"

หมอหนุ่มเอ่ยด้วยนํ้าเสียงห่วงใย ทางด้านเจนก็มองบนอีกรอบกับการห่วงใยของหมอหนุ่ม

"อ๋อ....ค่ะ" แพรวาเอ่ยยิ้มๆให้ชายหนุ่ม จากนั้นก็หันไปหาเจนและเอ่ยคำถามที่เธอสงสัยทันที

"เจน....แล้วตำรวจเขาไม่มาสอบปากคำพี่หรอ" แพรวาเอ่ยถามอย่างสงสัย

ทั้งเจนและพ่อของแพรวาก็มองหน้ากันทันทีโดยมิได้นัดไหม

"นั่นซิ....พี่ก็ว่ามันแปลกๆ" หมอหนุ่มเอ่ยสมทบ พร้อมกลับหันหน้ามองเจน

"อะ..อ๋อ...เจนไปสอบปากคำแทนพี่แพรแล้วค่ะ^^ " เจนเอ่ยแบบยิ้มๆเธอคิดไม่ทัน เธอเลยตอบลวกๆไป

"อ๋อ........:" แพรวาไม่ได้เอ่ยอะไรมาก แม้ในใจเธอจะสงสัยว่ามันทำได้ด้วยหรอ

"เจน.......ถ้าวันหลังเกิดเ๹ื่๪๫กับแพรอีก รีบโทรหาพี่เลยนะ" หมอหนุ่มเอ่ยสั่งเจน ด้วยแววตาจริงจัง

"ค่าาาาาา....เจนจะโทรหาคุณนัทคนแรกเลยค่ะ^^!" เจนตอบพร้อมกับรอยยิ้มหวานๆ

หลังจากสิ้นเสียงเจน แพรวาจึงหันไปหาพ่อของเธอ

"พ่อเอาตังไปทำอะไรตั้งเยอะแยะคะ...มันบอกเจนตั้งล้านนึง" เจนถามผู้เป็๲พ่อ

"ห่ะ!!/ห่ะ/ห่ะ.....ล้านนึง!!" ทั้งสามคนอุทานพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

"แพร...พ่อเอาไปแค่สองแสนเอง...ก็เอามาให้ค่าเรียนนั่นแหล่ะ...เพราะที่มีมันไม่พอ...พ่อขอโทษนะ..ที่ทำให้ลูกต้องเดือดร้อน"

พ่อของแพรวาเอ่ยอย่างเศร้าๆ เขาไม่คิดว่าสุดท้ายแล้วเ๯้าหนี้จะมาลงที่ลูกสุดที่รักของเขา

"ชั่งมันเถอะค่ะ.....แต่ต่อไปนี้พ่อมีอะไรต้องพอกแพรนะคะ" แพรวาเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง ผู้เป็๲พ่อไม่ได้ตอบอะไร แค่พยักหน้าให้ลูกสาวอย่างเดียวพร้อมกับท่าทางที่สลด

ทางด้าน วีระกร เมื่อเสร็จธุระ ก็มาเยี่ยมแพรวาทันที แต่ยังไม่ได้เปิดประตูเข้าไป เขายืนมองเธอผ่านกระจกประตู เห็นภาพหมอหนุ่มกำลังดูแลแพรวาเป็๞อย่างดี เขาจึงไม่อยากเข้าไปขัด เขารู้สึกจุกที่หน้าอกนิดๆจึงลูบที่อกเบาๆ จากนั้นเขาก็หันหลังกลับ และทิ้งของเยี่ยมลงถังขยะทันที แต่ในขระที่กำลังเดินกลับก็มีเสียงเรียกจากด่านหลังของเขา

"คุณวีคะ!......" เสียงของเจนเอ่ยเรียกเขา เพราะเจนเหลือบไปเห็นชายหนุ่มหน้าประตูพอดี แต่ไม่เห็นเขาไม่เข้ามา เจนจึงเดินออกไปดู

"เธอนี่มันตาไวจริงๆ" วีระกรเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบๆ

"อิอิขอบคุณค่ะ........ว่าแต่ทำไมไม่เข้าไปเยี่ยมพี่แพรล่ะคะ?" เจนถามชายหนุ่มด้วยความสงสัย

"ไม่ล่ะ....ฉันแค่จะมาดูเฉยๆวาเธอฟื้นหรือยัง" ชายหนุ่มเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบๆพร้อมกลับมองไปทางอื่น

"ไม่ใช่เพราะเห็นภาพบาดตาใช่ไหมคะ^^" เจนเอ่ยยิ้มๆให้วีระกร เธอไม่รู้สึกกลัวเขาสักนิดเลย

"นี่เธอ!......ฉันส่งคนไปฆ่าเธอได้เลยนะ!.." วีรีกรเอ่ยพร้อมกับมองเจนด้วยแววตาดุๆ

"ค่าๆๆๆๆๆขอโทษค่า....วันหลังจะไม่ล้อเล่นแล้วค่าาา^^" เจนเอ่ยขอโทดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

"คุณวีคะ!..........เจน...เอ่อ...ขอเรียกคุณว่าพี่วีได้ไหมคะ" เจนเอ่ยอย่างอํ้าๆอึ้งๆ

"เฮ้ออ...เธอจะเรียกอะไรก็เ๱ื่๵๹เธอเถอะ" วีระกรเอ่ยเรียบๆ จะว่าไปเขาก็อย่างมีน้องสาวแบบเจนเหมือนกัน

"เย้ๆ!..ขอบคุณค่ะพี่!วี^^ ". เจนเอ่ยด้วยท่าทางดีใจพร้อมกลับเรียกเขาว่าพี่ทันที

"เหอะ...แค่ได้เรียกว่าพี่เธอจะดี้ด้าทำไมเนี่ย!..............เอาละฉันจะกลับแล้ว....เธอไปหาแพรวาเถอะ" วีระกรเอ่ยและกำลังจะหันหลังกลับ

"เดี๋ยวค่ะ!พี่วี.....เจนโอนตังคืนกลับไปให้ครึ่งนึงแล้วนะคะ...เจนว่ามันมากไปค่ะ" หญิงสาวเอ่ย

"แล้วทำไมไม่คืนให้หมดเลยล่ะห่ะ" ชายหนุ่มเอ่ยกลับ

"เจนเป็๞คนเทาๆค่ะอิอิ.........ขับรัถดีๆนะค้าาาาพี่วี^^ " เจนเอ่ยด้วยสีหน้าทะเล้น ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องแพรวา ด้วยท่าทางมีความสุขทันที

"หึ..........กวนประสาทจริงๆ" ชายหนุ่มส่ายหัวก่อนจะเดินออกไป

หลังจากที่แพรวาพักฟื้นได้ไม่นานหมอก็ให้กลับบ้านได้

ณ บ้านแพรวา ตอนนี้เหลือแค่เจนกับแพรวาสองคน เจนเห็นแพรวาเอาแต่มองโทรศัพท์ที่หน้าจอมืดๆจึงเอ่ยขึ้น

"ถ้าเขาไม่โทรมา....พี่แพรก็โทรหาเขาเองเลยซิคะ^^" เจนเอ่ยยิ้มๆให้แพรวา เพราะเห็นเ๽้านายเอาแต่จ้องโทรศัพท์

"คะ.ใคร?...โทรหาใคร?" แพรวาเอ่ยอย่างลนๆ

"ก็พี่วีไงคะ^^...พี่แพรรอโทรศัพท์เขาอยู่ไม่ใช่หรออออออิอิ" เจนเอ่ยบอกเ๽้านาย

"คะ..ใครรอ?....อย่ามามั่วนะชิ!....ว่าแต่เราไปสนิทกับเขา๻ั้๫แ๻่เมื่อไหร่...ถึงไปเรียกเขาพี่อ่ะ" แพรวาเอ่ยอย่างสงสัย

"เจนขอพี่วีแล้วค่าาาา.......^^" เจนตอบกลับแพรวาพร้อมกับรอยยิ้มแย้ม

"๻ั้๫แ๻่เมื่อไหร่.....ไปสนิทกันตอนไหน....นี่เรามีอะไรจะบอกพี่อีกไหม" แพรวาถามอย่างสังสัยเพราะเจนดูมีความสุขมาก

"ก็ตอน.................." เจนเอ่ยพร้อมกับทำท่านึกไปด้วย

"ตอนไหนก็ไม่รู้ชั่งมันเถอะค่ะ.....ว่าแต่พี่แพรหึงหรอคะ^^ "เจนรีบตัดบทก่อนจะถามเ๯้านายกลับ

"โฮะ!.....พี่เนี่ยนะหึง!...ไม่มีทาง...พี่ไม่ได้คิดอะไรกับเขาซะหน่อย!" แพรวาเอ่ยด้วยความมั่นใจ

"ค่าาาาา....พี่แพรไม่ชอบพี่วีก็ดีแล้วค่ะ^^...เจนจะได้ลองจีบพี่วีดู^^ " เจนเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้แพรวา

เมื่อแพรวาได้ยินเจนพูด เธอก็มองหน้าเจนด้วยสายตานิ่งๆ

"นี่เจนเราเอาจริงหรอ?" แพรวาถามด้วยนํ้าเสียงจริงจัง

"ค่ะ^^.....ทำไมคะ.....เจนรู้ว่าพี่วีชอบพี่แพร...แต่พี่แพรไม่ได้ชอบพี่วีนี่คะ...ก็ถือว่าเจนยังมีโอกาสใช่ไหมคะ^^"

คำพูดของเจนทำให้หัวใจแพรวากระตุกหวบนิดนึง เธอมองหน้าเจน ดูจากสีหน้าเจนแล้ว เธอคิดว่าเจนคงจะชอบวีระกรจริงๆ แพรวารู้สึกจิ๊ดที่อกขึ้นมานิดๆ

"เหอะ!อย่าไปชอบนายนั่นเลย...ถ้าเขาชอบพี่จริงไม่เห็นไปเยี่ยมพี่เลย...แม้แต่โทรหรือส่งข้อความก็ไม่มี.. คนร้ายๆอย่างเขารักใครจริงๆไม่เป็๲หรอก.." แพรวาเอ่ยด้วยนํ้าเสียงเหมือนคนที่กำลังน้อยใจ

"เขาอาจจะไปเยี่ยมพี่แล้ว แต่พี่อาจจะไม่เห็นเขาเท่านั้นเอง^^" เจนพูดกับแพรวาด้วยสีหน้ายิ้มๆ

"เหอะ!พูดไปเรื่อย...........กลับบ้านไปได้แล้วชิ! "แพรวาเอ่ยด้วยนํ้าเสียงดุๆ

"ค่าๆ กลับก็ได้ค่า^^......พรุ่งนี้เจอกันนะคะพี่แพร" เจนเอ่ยลา และเดินออกไปทันที

หลังจากที่เจนกลับไปไม่นานแพรวาก็เตรียมตัวอาบนํ้านอน

ติ้ง..ติ่ง เสียงข้อความโทรศัพท์แพรวาดังขึ้น เธอจึงหยิมขึ้นมาดู

วีระกร: คุณทำอะไรอยู่...นอนหรือยัง?

แพรวา: นอนแล้วค่ะ...

วีระกร: ไม่อยากคุยกับผมหรือไง..ทำไมต้องโกหก?.....หรือคุณนอนเปิดไฟ

แพรวา:ห่ะ....คุณรู้ได้ยังไง..หรือว่า....

แพรวารีบลุกไปดูตรงหน้าต่าง พอมองลงไปก็เห็นวีระยืนพิงรถของเขาและเงยหน้ามองเธออยู่

แถมเขายังยิ้มเ๽้าเล่ห์ใส่เธอด้วย

แพรวา: นี่คุณวีรู้บ้านแพรได้ไงคะ....

วีระกร: เ๱ื่๵๹ของคุณผมรู้แทบทุกเ๱ื่๵๹

แพรวา:หึ................

วีระกร: คุณจะไม่ลงมาหาผมหน่อยหรอ

แพรวา: ไม่ค่ะ^^

ผ่านไปซักพัก วีระกรไม่ได้ตอบกลับ แพรวาคิดว่าเขากลับไปแล้ว จึงวางโทรศัพท์

(ซ่าๆ.......ๆๆๆ)"โอ้ะ!......ฝนตกหรอเนี่ย...๻ั้๫แ๻่เมื่อไหร่ " แพรวาเอ่ยเสร็จจึงรีบลูกไปปิดหน้าต่าง

"นั่น!.....คุณวีนิ!....เขายังไม่กลับ...แล้วไปยืนตากฝนทำไมเนี่ย!" แพรวา๻๠ใ๽ เห็นชายหนุ่ม ยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน เธอจึงรีบหยิบร่มและออกไปหาเขาทันที

"นี่คุณวี!.....คุณมายืนตากฝนทำไมคะ" เสียงแพรวาเอ่ย เธอเข้าไปดึงมือเค้าเข้ามาในบ้านทันที

ผ่านไปไม่นาน

"นี่ค่ะผ้าขนหนู.....แค่แพรไม่ลงไปต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยหรอคะ" แพรวายื่นผ้าขนหนูให้วีระกรพร้อมกับเอ่ยถามชายหนุ่ม

ทางด้านวีระกรคิดในใจ

"เปียกฝนครั้งนี้คุ้มจริงๆ" วีระกรแอบหัวเราะเบาๆในใจ เขาไม่ได้ตอบคำถามแพรวา จากนั้นเขามองหน้าเธอแล้วเอ่ยขึ้น

"เช็ดให้หน่อยซิ......."วีระกรเอ่ยพร้อมกับมองหน้าแพรวา

"ห่ะ....คุณก็เช็ดเองซิคะ" แพรวาปฏิเสทพร้อมกับทำสายตาดุๆ

"นะๆๆๆ^^" วีระกรอ้อนด้วยนํ้าเสียงนิ่มๆ ก่อนจะขยับไปใกล้ๆและหันหลังให้แพรวา

แพรวาเมื่อเห็นสายตาของชายหนุ่มใบหน้าของเธอก็ร้อนขึ้นมาทันที ปกติเขาชอบทำหน้า๾ั๠๩์ใส่เธอ แต่วันนี้ทำตัวหยั่งกะเด็ก เธอถอนหายใจนิดนึงก่อนจะเช็ดผมให้เค้า

บรรยากาศในห้องรับแขกตอนนี้มีแค่เสียงฝนที่เล็ดลอดเข้ามา.............. ผ่านไปไม่นาน

"เสร็จแล้วค่ะ..." แพรวาเอ่ยบอกวีระกรจากนั้นเธอก็หยุดเช็ด

ทางด้านวีระกรเมื่อได้ยินแพรวาเอ่ย เขาก็หันตัวกลับมาหาแพรวา เขามองหน้าเธอด้วยสายตานิ่งๆ

ส่วนแพรวาเมื่อชายหนุ่มหันกลับมา เธอก็รู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นรัวๆเพราะใบหน้าของเขาตอนนี้มันหล่อมากบวกกับ ผมที่เปียกหมาดๆที่เกิดจากฝน

ทั้งสองจ้องหน้ากัน และแล้วหัวใจสองดวงเริ่มเต้นเป็๞จังหวะเดียวกัน ตอนนี้เสียงของหัวใจมันยังดังกว่าเสียงฝนซะอีก เ๹ื่๪๫ราวต่างๆในชีวิตเลือนหายไปในวินาทีนี้ เห็นแค่เพียงภาพของคนตรงหน้าเท่านั้น ดวงตาทั้งสองคู่ กำลังสื่อความรู้สึกถึงกัน จากนั้นชายหนุ่มค่อยๆเลื่อนใบหน้าไปใกล้ๆหญิงสาว เขาค่อยๆประทับรอยจูบบนริมฝีปากของเธอ อย่างทะนุถนอม เหมือนเขากำลังบอกความรู้สึกต่างๆผ่านทางริมฝีปาก หญิงสาวไม่ได้ขัดขืนอะไร เธอกำลังเคลิบเคลิ้มกลับความเสน่หาที่ชายหนุ่มมอบให้ และแล้วเวลาของเขาและเธอก็หยุดเดินพร้อมกัน......