แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม

เหนือเวทีประลองเมืองเทียนหลิง…

เมฆดำเริ่มรวมตัวกันช้า ๆ

ลมพัดแรงขึ้นทุกขณะ

ธงของห้าสำนักสะบัดเสียงดังสนั่น

และผู้คนนับแสน—

กำลังเฝ้ามองเวทีกลางสนาม

โดยแทบไม่มีใครกะพริบตา

เพราะศึกต่อไป…

คือศึกที่จะกำหนดว่า

ใครคือราชันแห่งคนรุ่นใหม่

เสียงกลองศึกดังขึ้นสามครั้ง

ตึงงงง—!

ตึงงงง—!

ตึงงงง—!

ทั้งสนามเงียบลงในทันที

แม้แต่เด็กเล็กบนอัฒจันทร์ยังหยุดร้อง

แม้แต่พ่อค้าเดิมพันยังลืมหายใจ

เพราะชื่อของคนสองคนนี้…

หนักเกินไปแล้ว

“ศึกรอบชิงอันดับหนึ่ง!”

“สำนักเพลิงสุริยัน — ฮั่วเจิน!”

ตูมมม—!!!

เสียงผู้คนระเบิดขึ้นทันที

เปลวเพลิงสีแดงทองพุ่งขึ้นจากฝั่งตะวันออกของสนาม

ฮั่วเจินเดินออกมาช้า ๆ

ชุดคลุมสีแดงเข้มพลิ้วตามแรงลม

ดวงตาคมสงบราวราชัน

ไม่มีรอยบาดแผล

ไม่มีความเหนื่อยล้า

ไม่มีความลังเล

ราวกับศึกก่อนหน้า…

เป็นเพียงการวอร์มร่างกายเท่านั้น

ทุกก้าวของเขา…

ทำให้อากาศร้อนขึ้น

ทุกลมหายใจ…

ทำให้แรงกดดันในสนามหนักขึ้นเรื่อย ๆ

“ฮั่วเจิน!!”

“ราชันเพลิง!”

“อันดับหนึ่งต้องเป็นเขา!”

เสียงเชียร์ดังกึกก้อง

เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา—

ฮั่วเจินคือชื่อที่ยืนอยู่สูงสุดเสมอ

ไม่มีใครแตะถึง

ไม่มีใครไล่ทัน

เขาคืออัจฉริยะที่ “สมบูรณ์แบบ” เกินไป

อีกฝั่งหนึ่งของสนาม—

“สำนักกระบี่ฟ้าคราม — หลินเสี่ยวชวน!”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันทีเช่นกัน

แต่ต่างออกไป

เพราะเสียงของผู้คนตอนนี้…

เต็มไปด้วยความคาดหวัง

และความหวาดกลัวพร้อมกัน

เสี่ยวชวนเดินขึ้นสนามช้า ๆ

แขนซ้ายยังพันผ้าอยู่

รอยเลือดจากศึกกับเหยียนตงยังไม่หาย

ใบหน้าซีดเล็กน้อย

ลมหายใจหนักกว่าปกติ

แต่ดวงตา…

ยังคงนิ่ง

กระบี่คราสฟ้าสะท้อนแสงฟ้าเย็นเยียบ

ครืนนน—

เสียงกระบี่ดังเบา ๆ

ราวมังกรคำรามใต้เหวลึก

ฮั่วเจินมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนพูดเรียบ ๆ

“เจ้ามาถึงตรงนี้ได้จริง”

เสี่ยวชวนตอบเบา ๆ

“ข้าก็บอกแล้ว”

“ข้าหวังว่าจะได้พบเจ้า”

ฮั่วเจินยิ้มบาง

“ดี”

“เพราะข้าเอง…”

“ก็รอมานานแล้วเหมือนกัน”

ลมระเบิดออกจากทั้งสองคนพร้อมกัน

ตูมมมม—!!!

แรงกดดันมหาศาลปะทะกันกลางสนาม

พื้นเวทีเริ่มแตกร้าว

คนดูแถวหน้าแทบหายใจไม่ออก

เฟิงลั่วหรี่ตา

“เริ่มแล้ว…”

มู่ชิงกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว

แม้แต่นักพรตเฒ่าบนอัฒจันทร์—

ยังเริ่มสีหน้าเคร่งเครียด

เพราะพวกเขารู้ดี

ศึกนี้…

อาจมีคนตายจริง ๆ

“เริ่มได้!”

สิ้นเสียงกรรมการ—

ฟึ่บ!

ฮั่วเจินหายไปทันที

ไม่ใช่ความเร็วธรรมดา

แต่เป็นการระเบิดลมปราณเพลิงจนร่างพุ่งทะลุอากาศ

เปรี้ยงงง—!!!

หมัดเพลิงพุ่งถึงตรงหน้าเสี่ยวชวนในพริบตา

อากาศบิดเบี้ยวจากความร้อน

เสี่ยวชวนชักกระบี่ทันที

เคร้งงง—!!!

คลื่นเพลิงกับแสงกระบี่ปะทะกันกลางสนาม

แรงระเบิดกวาดพื้นเวทีแตกกระจาย

แต่ในวินาทีถัดมา—

ตูม!

หมัดที่สองของฮั่วเจินตามมาแล้ว

เร็วกว่าเดิม

หนักกว่าเดิม

เสี่ยวชวนถอย

ฟึ่บ!

ฟึ่บ!

ฟึ่บ!

แต่ฮั่วเจินตามติดทุกก้าว

เปรี้ยง!

ตูม!

ครืน—!

สนามสั่นสะเทือนต่อเนื่อง

เสี่ยวชวนเริ่มเสียเปรียบทันที

“เร็วเกินไป…”

“ฮั่วเจินเหนือกว่า!”

“เสี่ยวชวนตามไม่ทันแล้ว!”

คนดูเริ่มส่งเสียง

เพราะต่างจากเหยียนตงที่หนักดิบ

ฮั่วเจิน—

สมบูรณ์แบบเกินไป

ทั้งพลัง

ทั้งความเร็ว

ทั้งการอ่านเกม

ไม่มีจุดอ่อนเลยแม้แต่น้อย

เปรี้ยงงง—!!!

ฝ่าเท้าเพลิงเตะใส่ซี่โครงเสี่ยวชวนเต็มแรง

ร่างเขาปลิวไปไกลทันที

เลือดพุ่งออกจากปากกลางอากาศ

หลินเอ๋อหน้าซีดทันที

“เสี่ยวชวน!”

แต่ฮั่วเจินไม่หยุด

เขาพุ่งตามทันที

เปลวเพลิงรอบตัวลุกโชนเหมือนดวงอาทิตย์

“เพลิงสุริยัน — เก้าตะวันผลาญสวรรค์!”

ตูมมมมม—!!!

ลูกไฟขนาดมหึมาร่วงลงจากฟ้า

คนดูจำนวนมากถึงกับลุกหนี

เพราะแรงกดดันนั้น…

น่ากลัวเกินไป

กลางเปลวเพลิง—

เสี่ยวชวนฝืนลุกขึ้น

เลือดไหลลงจากคาง

ดวงตาเริ่มเย็นลงเรื่อย ๆ

‘หนัก…’

เขาคิดในใจ

‘หมอนี่…แข็งแกร่งกว่าทุกคนที่ผ่านมา’

เสียงเซวียนซาดังขึ้นช้า ๆ

“หึ…”

“ในที่สุดเจ้าก็เจอของจริง”

“เด็กนี่…”

“คือราชันของยุคนี้จริง ๆ”

ตูมมม—!

เปลวเพลิงระเบิดลงมาอีกครั้ง

เสี่ยวชวนชักกระบี่สวนทันที

ฉัวะ—!!!

“สะท้อนฟ้า!”

แสงกระบี่สีฟ้าระเบิดขึ้นกลางทะเลเพลิง

คลื่นกระบี่ตัดลูกไฟออกเป็นสองส่วน

แรงระเบิดกวาดทั่วสนาม

ฮั่วเจินหรี่ตาเล็กน้อย

“ดี”

“ในที่สุดเจ้าก็เริ่มเอาจริง”

ฟึ่บ—!

เสี่ยวชวนหายไปทันที

“โลกมายากลืนจิต”

ทั้งสนามมืดลงชั่วครู่

เงาจำนวนมากปรากฏรอบฮั่วเจิน

หนึ่ง

สอง

สี่

แปด

เงาทุกสายถือกระบี่เหมือนกันหมด

ผู้ชมทั้งสนามอึ้งทันที

“วิชาอะไรกัน!?”

“แยกร่าง!?”

ฮั่วเจินกลับยิ้ม

“น่าสนใจ”

ตูมมม—!!!

เปลวเพลิงระเบิดออกจากร่างเขาเป็นวงกว้าง

เงาสามร่างหายไปทันที

แต่เสี่ยวชวนตัวจริง—

พุ่งมาจากด้านหลังแล้ว

ฉัวะ—!

กระบี่ฟันผ่านไหล่ฮั่วเจิน

เลือดสาดครั้งแรก

ทั้งสนามเงียบกริบ

ฮั่วเจิน…

บาดเจ็บแล้ว

แม้จะเป็นเพียงแผลตื้น

แต่สำหรับราชันแห่งเพลิงสุริยัน—

มันคือเรื่องแทบเป็นไปไม่ได้

ฮั่วเจินแตะเลือดบนไหล่ตัวเองช้า ๆ

ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“ดีมาก”

“เจ้าสมควรยืนตรงนี้จริง ๆ”

ตูมมมม—!!!

ลมปราณเพลิงของเขาระเบิดขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้—

รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า

พื้นสนามเริ่มหลอมละลาย

อากาศร้อนจนคนดูด้านล่างเริ่มหายใจลำบาก

“นี่มัน…”

“พลังจริงของฮั่วเจิน!?”

แม้แต่ผู้อาวุโสบางคนยังหน้าเปลี่ยนสี

เสี่ยวชวนกำกระบี่แน่น

แขนที่แตกเริ่มสั่น

ร่างกายเขา…

ใกล้ขีดจำกัดแล้ว

แต่ฮั่วเจินยังสมบูรณ์อยู่

เปรี้ยงงง—!!!

หมัดเพลิงซัดเข้าอกเสี่ยวชวนเต็มแรง

กระดูกหน้าอกดังกร๊อบ

เลือดพุ่งกระจาย

ร่างเขากระแทกพื้นอย่างแรง

ทั้งสนามเงียบลงทันที

หลิงเปากัดริมฝีปากแน่น

มู่ชิงลุกขึ้นยืนแล้ว

เพราะนางสัมผัสได้ว่า…

ลมหายใจของเสี่ยวชวนเริ่มปั่นป่วน

ในจิตใต้สำนึก—

ความมืดเริ่มขยับ

เสียงเซวียนซาดังขึ้นต่ำลึก

“ปล่อยให้ข้าออกไป…”

“แล้วข้าจะฆ่ามันให้เจ้าเอง”

เงาดำเริ่มคลุมดวงตาเสี่ยวชวนช้า ๆ

ลมปราณประหลาดเริ่มไหลออกจากร่าง

คนดูจำนวนมากหน้าซีดทันที

“พลังอะไรนั่น!?”

“เย็นชะมัด…”

แม้แต่ฮั่วเจินยังขมวดคิ้ว

เพราะวินาทีนั้น—

เขารู้สึกถึง “บางอย่าง” ที่อันตรายอย่างแท้จริง

เสี่ยวชวนค่อย ๆ ลุกขึ้น

ดวงตาซ้ายเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท

พื้นรอบตัวเริ่มมืดลง

เซวียนซาหัวเราะในจิต

“ใช่…”

“แบบนั้นแหละ…”

“ฆ่ามัน”

“ฆ่าทุกคน”

แต่ทันใดนั้น—

เสียงหนึ่งดังขึ้น

สงบ

เก่าแก่

และหนักแน่น

“จำไว้…”

ทั้งโลกในจิตเงียบลงทันที

นักพรตไร้หน้ายืนอยู่ท่ามกลางความมืด

ชุดคลุมเก่าพลิ้วเบา ๆ

“คนที่แข็งแกร่งที่สุด…”

“ไม่ใช่คนที่ฆ่าได้มากที่สุด”

เขามองเสี่ยวชวนนิ่ง ๆ

“แต่คือคนที่ยังเลือกได้…”

“ว่าจะฆ่า หรือไม่ฆ่า”

เสียงนั้น…

เหมือนค้อนทุบใส่จิตใจเขาโดยตรง

ดวงตาสีดำเริ่มหยุดสั่น

ลมหายใจที่ปั่นป่วน…

ค่อย ๆ กลับมาสงบ

เซวียนซาคำรามทันที

“เจ้าจะอ่อนแออีกแล้วรึ!?”

“ถ้าไม่ฆ่า เจ้าจะตาย!”

เสี่ยวชวนเงียบ

จากนั้น…

เขาค่อย ๆ กำกระบี่แน่นขึ้น

“ถ้าต้องชนะด้วยการกลายเป็นปีศาจ…”

“ข้ายอมแพ้ดีกว่า”

พรึ่บ—

ความมืดรอบตัวแตกสลายทันที

ทั้งสนามอึ้ง

เพราะแรงกดดันประหลาดเมื่อครู่—

หายไปแล้ว

เสี่ยวชวนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

ดวงตากลับมาสงบนิ่งเหมือนเดิม

แต่ครั้งนี้—

คมกว่าเดิม

ฮั่วเจินมองเขาเงียบ ๆ

ก่อนยิ้มบาง

“ในที่สุด…”

“เจ้าก็หาตัวเองเจอแล้วสินะ”

ฟึ่บ—!

ทั้งสองพุ่งเข้าหากันพร้อมกันครั้งสุดท้าย

กระบี่

เปลวเพลิง

เงาร่าง

แรงกดดัน

ทุกอย่างระเบิดกลางสนาม

“สะท้อนฟ้า!”

“เพลิงสุริยัน!”

ตูมมมมมมมม—!!!

เสียงระเบิดดังกึกก้องทั่วเมืองเทียนหลิง

คนดูแทบลืมตาไม่ได้

จากนั้น…

ทุกอย่างเงียบลง

ควันลอยปกคลุมทั้งสนาม

ไม่มีใครมองเห็นอะไร

ลมพัดผ่านช้า ๆ

ควันเริ่มจางลง

และในที่สุด—

ผู้คนก็เห็นร่างสองร่างยืนอยู่กลางสนาม

ฮั่วเจินยืนหันหลัง

เสี่ยวชวนยืนถือกระบี่นิ่ง ๆ

เลือดหยดลงพื้น

ติ๋ง…

ติ๋ง…

ติ๋ง…

จากนั้น—

ฉัวะ—!

รอยแผลยาวปรากฏกลางอกฮั่วเจิน โลหิตสาดกระจายเต็มพื้น รอยฟันตัดไปเกือบครึ่งสนาม

ทั้งสนามเบิกตากว้าง

ฮั่วเจินมองแผลตัวเองช้า ๆ

ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“ฮ่า…”

“ข้าแพ้แล้ว”

กล่าวจบฮั่วเจินก็ล้มตัวลงไปนอน

เงียบ

ทั้งสนามเงียบสนิท

เพราะไม่มีใครเชื่อสายตาตัวเอง

ราชันเพลิงสุริยัน…

แพ้แล้วจริง ๆ

เสี่ยวชวนยังยืนอยู่

แม้ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด

แม้แทบหมดสติ

แต่เขา—

ยังไม่ล้ม

ผ่านไปหนึ่งลมหายใจ

ทั้งสนามก็ระเบิดเสียงทันที

“หลินเสี่ยวชวน!!!”

“หลินเสี่ยวชวน!!!”

“หลินเสี่ยวชวน!!!”

เสียงนั้นดังสนั่นไปทั้งเมืองเทียนหลิง

และในวันนั้น—

ชื่อของเด็กหนุ่มจากบ้านหลังเล็ก

ได้กลายเป็นตำนานของคนรุ่นใหม่อย่างสมบูรณ์แล้ว

หลินเสี่ยวชวนได้ใช้ดวงตาไร้หน้ามองเห็นจุดอ่อนของฮั่วเจินจากนั้นจึงใช้เงาที่แปดของกระบี่สะท้อนฟ้า ฟาดฟันกลับไปนับสิบกระบี่ที่จุดอ่อนนั้นจนเขาล้มลง

นี่เป็นชัยชนะอย่างขาวสะอาด!!

และต่อจากนี้ชื่อ หลินเสี่ยวชวนจะไม่มีผู้ใดหลงลืมได้อย่างเด็ดขาด!!