ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

ในชีวิตสุดท้ายของเธอ ณัชชา เสียชีวิตอย่างอนาถ นอกจากครอบครัวที่เป็นเหมือนแวมไพร์คอยสูบเลือดแล้ว มาวิน ยังเป็นเหตุผลที่สำคัญอันดับสองในสายตาของคนนอก มาวิน ไม่ได้แย่สำหรับเธอและยังสามารถพูดได้ว่าดีมากอีกด้วย มาวิน เกิดในครอบครัวที่มีชื่อเสียงและมีอิทธิพลมากในเชียงใหม่ และเขามีความสามารถที่โดดเด่น อย่างไรก็ตามในวัยยี่สิบกว่าเขาประสบความสำเร็จได้สร้างตัวและมีธุรกิจเป็นของตัวเอง แม้ว่าเขาจะเป็นชายหนุ่มที่มีผู้หญิงมากมาย และเขาก็เลือกที่จะมาตามติดณัชชา แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากนั้นเขาก็ต้องถูกผู้ใหญ่วางคู่ชีวิตในอนาคตไว้ให้เขาแล้ว แม้แต่เขาเองยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำใน เชียงใหม่ ไม่มีใครเทียบเท่าตระกูลของเขาอีกแล้วแต่มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่าภายใต้บรรจุภัณฑ์ที่สวยงามที่เรียกว่าการปรนนิบัติ มาวิน ไม่ใช่อะไรนอกจากคนที่มีจิตใจเยือกเย็น เมื่อโตเป็นสาวเธอไม่สามารถบอกได้ว่าอะไรคือความจริง เธอรู้แค่ว่า มาวิน เต็มใจที่จะใช้เงินเป็นจำนวนมากกับเธอและเธอก็เต็มใจที่จะตั้งชื่อให้เธอเป็นสิ่งที่ดีสำหรับเขาณัชชามีหน้าตาที่สวมงาม ผิวสีขาว เนื่องจากเธอเป็นสาวเหนือ มีรูปร่างเล็ก ผิวพรรณดีมาก เธอพบว่าไม่ถึงสองปีหลังจากที่เขาขอให้เธอไปอยู่ด้วย ณัชชาก็รู้ว่า มาวิน ไม่ได้รักเธอจริงๆ เขาแค่คิดว่าเธอสวยและอยากได้ไปประดับแจกัน แต่เมื่อเธอเหนื่อยล้าเขาก็ยอมแพ้อย่างไร้ความปราณี พร้อมที่จะโยนทิ้งได้ตลอดเวลาการโยนทิ้งเป็นเรื่องที่ง่ายมากสำหรับเขา เมื่อใดที่เขารู้สึกเบื่อหน่ายเขาสามารถยุติความสัมพันธ์นี้ได้ตลอดเวลาณัชชาไม่เคยอยากกลับไปอยู่ในสถานะการณ์แบบที่เคยตัดสินใจผิดพลาดมาก่อนในชีวิต แม้ว่าเธอจะกลายเป็นผู้หญิงของคนมีชื่อเสียงและเงินทองมากมายก็ตาม การถูก มาวิน ทำให้เสียเวลาเพียงไม่กี่ปีทำให้นกขมิ้นสูญเสียทักษะในชีวิตไป เมื่อเธอพึ่งพาเขาได้เพียงคนเดียว แต่เขาก็ทิ้งเธอไปอย่างไร้ความเมตตาเธอรู้ตอนจบแล้วจะไม่โง่ที่จะเกี่ยวข้องกับ มาวิน อีกใช่ไหม?การยุติความสัมพันธ์เป็นสิ่งที่เธอต้องทำในตอนนี้ เพื่อเดินออกมาจากชีวิตเขาด้วยความคิดเช่นนี้ณัชชารู้สึกโล่งใจมากขึ้น ตอนนี้เธอไม่ใช่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ชอบเปิดใจตั้งแต่แรกและ มาวิน ก็เต็มใจที่จะแสดงความตั้งใจของเธอและเธอก็รู้สึกสะเทือนใจมานานแล้วความรักและความต้องการทั้งหมดของเธอหายไปนานแล้วในช่วงเวลาที่รอคอยของชาติที่แล้วหลังจากส่งข้อความไปแล้วสิ่งแรกของ ณัชชา ที่เธออยากทำก็คือกินอาหารดีๆในบั้นปลายชีวิต สุดท้ายเธอถูกครอบครัวของเธอหลอกลวงเงินของเธอและมีเพียงเงินที่เหลืออยู่เท่านั้นที่ถูกส่งไปยังหลุมลึกของโรงพยาบาลที่ซึ่งเธอกินน้ำพริกและผักต้มตลอดทั้งวันสิ่งที่เธอคิดถึงที่สุดตอนนี้คือเนื้อสัตว์ อาหารทะเลดีๆ"ณัชชาไปโรงอาหารกันเถอะ" ตอนเที่ยงคนในหอพักก็ลุกขึ้นจากเตียงอย่างเกียจคร้านและตบเบา ๆแม้ว่าอาหารในโรงอาหารจะไม่ค่อยดีนัก แต่ราคาถูกมีหอพักไม่กี่แห่งพวกเขาใช้เงินเป็นจำนวนมากในวันธรรมดาและพวกเขาชอบแต่งตัว พวกเขาซื้อเสื้อผ้าและเครื่องสำอางเมื่อมีเงินเล็กน้อย เมื่อกินแล้วสามารถประหยัดเงินได้ ณัชชา: "ไปโรงอาหารที่ไหน ไปร้านอาหารข้างนอกกันเถอะเดี๋ยวฉันจะเลี้ยงเอง"วิยะดา: "ทำไมรวย?"วิยะดา จ้องไปที่ ณัชชา ด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง แม้ว่าณัชชาจะมีแฟนหนุ่มที่ระเบิดท้องฟ้าได้ แต่พวกเขาทุกคนต่างก็รู้นิสัยของณัชชา เธอเป็นคนซื่อตรงและบัตรธนาคารที่เขามอบให้อีกฝ่ายก็ไม่คิดจะใช้จ่ายฟุ่มเฟือยใด ๆ ครอบครัวของ ณัชชา พวกเขาทุกคนรู้ดีว่าไม่ได้ส่งเงินให้เธอมากนักและเธอก็ไม่มีเงินสำรอง“ถ้าไม่มีโชค ก็กินไม่ได้” ณัชชาให้วิยะดามองเห็น แต่เธอไม่สามารถปล่อยให้เธอได้รับเงินจากบ้านส่วนตัวเธอไม่มีเงิน และเธอไม่มีเงินพอที่จะกิน นอกจากนี้เธอเพิ่งได้รับทุนการศึกษาหลายหมื่นบาทพอกินได้ระยะหนึ่ง แต่เธอเคยโง่แอบโพสต์ วรวัฒน์เห็นเข้าจึงเข้ามานำเงินส่วนนั้นไปเกือบทั้งหมดจากเธอหลังจากนั้นก็เป็นมหาวิทยาลัยและมีที่กินใกล้ๆโรงเรียน ณัชชา พบร้านอาหารเล็ก ๆ สถานที่ไม่ใหญ่ แต่ราคาย่อมเยาว์ ในอดีตมีหลายคนมารวมตัวกันเพื่อเทศกาลพิเศษคนไม่เยอะในตอนเที่ยง ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องรอคิวทุกคนมีความสุขที่ได้รับเชิญไปรับประทานอาหารค่ำณัชชาสั่งสิ่งที่เธออยากกินก่อนแล้วโยนเมนูให้คนอื่น ๆ ดูว่าเธออยากกินอะไร เธอยินดีที่จะเชิญแขกในวันนี้วิยะดาเป็นนักชิมและเธอไม่กลัวอ้วนดังนั้นเธอจึงให้อีกสองคนเลือก เธอเลือกอาหารจานเด่นสามจานและมองไปที่อาหารที่ณัชชาสั่งด้วยความประหลาดใจ ?”ฉันอาศัยอยู่ในหอพักมานานกว่าหนึ่งปีและเรากินข้าวด้วยกันตลอด วิยะดาเข้าใจนิสัยการกินของ ณัชชา ตามธรรมชาติณัชชาไม่สนใจที่จะอธิบาย “ฉันไม่ชอบเพียงแค่ว่าถ้าฉันกินเผ็ดแล้ว ฉันจะเป็นสิว”ผิวของ ณัชชา ดีมากจนมองไม่เห็นรูขุมขนเลย แต่เธอกลับเป็นสิวทันทีที่กินอาหารรสจัด หากมีสิวเล็ก ๆ เพียงหนึ่งหรือสองครั้งในบางครั้งเธอจะเกิดสิวได้ง่ายทั่วใบหน้า เมื่อเธอกินอาหารรสจัด มันยังใหญ่มากและแดงมากหลังจากไปรับการตรวจที่โรงพยาบาลหมอแนะนำว่าควรใส่ใจกับอาหารและไม่ควรทานอาหารรสจัด ควรเป็นอาหารเบา ๆ จะดีกว่าตอนที่ ณัชชา เป็นโสดบางครั้งเธอก็โลภและอยากกินอาหารที่เธอชอบ อย่างไรก็ตามหลังจากคบหากับ มาวิน แล้วเธอก็ให้ความสนใจเป็นพิเศษกับใบหน้าของเธอเพื่อทำให้ มาวิน พอใจแต่ตอนนี้เธอทิ้ง มาวิน แล้วทำไมรู้สึกว่าอาหารอร่อยจัง“ แล้วตอนนี้เธอจะกินยังไง” วิยะดา ประกบชิ้นเนื้อแล้วยัดมันเข้าปากด้วยความพึงพอใจ "เธอไม่กลัวการปรากฏตัวของสิวหรอ เดี๋ยวพ่อเลี้ยงจะไม่ชอบนะ"ว่ากันว่าสาว ๆ ให้ความสำคัญกับรูปร่างหน้าตามากที่สุดและแฟนหนุ่มของ ณัชชา ก็ร่ำรวย มองว่าการเลิกบุหรี่และมีเงินทองจะต้องมีผู้หญิงมากมายรอบตัวเขาที่อยากอยู่ใกล้ๆแม้ว่าสิวจะเกิดขึ้นเพียงไม่กี่วัน แต่ผู้ชายก็มองเห็นได้ วิยะดา ไม่เชื่อว่า ณัชชา จะไม่กลัวแฟนหนุ่มจะมาเห็น"สิ่งที่ฉันกลัว?" ณัชชาเห็นว่าไม่มีใครสนใจไก่ผัดเผ็ดที่เธอสั่ง เธอเอื้อมหยิบจานมาแล้วเทลงในชามของเธอ ครึ่งหนึ่งอยู่ในชามของเธอ เธอก็เริ่มกินแบบหยุดไม่ได้ทันทีทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้นณัชชากัดกระดูกไก่ขณะที่กินและพูดคุย ซึ่งทำให้วิยะดาตกใจและประหลาดใจกับพฤติกรรมการกินของเพื่อนสาว“เธอดูอดอยากอะไรขนาดนั้น ระวังพ่อเลี้ยงจะเห็น” วิยะดารู้สึกเสมอว่า ณัชชาวันนี้ผิดปกติเล็กน้อย แต่เธอไม่สามารถหยุดเธอได้ณัชชาเช็ดปากของเธอและยิ้มอย่างเขินอาย เธอนึกถึงความตายตลอดเวลาและยังคงกลัวอะไรบางอย่าง“ฉันเลิกกับเขาแล้ว ” ณัชชาสารภาพกับเพื่อน“เลิกกัน? ไม่ตลก” วิยะดาแทบจะสำลักกระดูกของเธอ และอ้าปากค้างเธอตื่นเต้นมากกว่าณัชชา "ณัชชา เธอบ้าไปแล้ว พูดอะไรออกมา"ณัชชา มองไปที่วิยะดา “ทำไมล่ะ ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ?” "ณัชชา ทำไมล่ะ มีอะไรหรือเปล่า พ่อเลี้ยงมีปัญหาอะไร?" ปภาวีกระโดดขึ้น ดวงตาเล็ก ๆ ของเธอกระพริบ"ต้องมีปัญหาแน่ๆ"“ไม่ผ่านแน่นอน” ปภาวีละสายตาและสัมผัสดวงตาเล็ก ๆ ของเธอปัญหาเก่า ๆ ของความคิดที่แตกสลายก็เกิดขึ้นอีกครั้ง ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เธอพบว่าแฟนเก่าของเธอกำลังตีตัวออกห่างและต้องเลิกรากัน ความมั่นใจในตัวเองของปภาวีได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงและเธอมักจะรู้สึกว่าผู้ชายมองโลกในแง่ลบเสมอเมื่อณัชชา บอกว่าเธอต้องการที่จะเลิกกัน ปภาวีจะคิดอะไรได้อีกแน่นอน ณัชชา พบว่า มาวิน ไม่ผ่านปภาวี กล่าวว่า วิยะดา รู้สึกว่าความเป็นไปได้นี้เป็นไปได้ ท้ายที่สุดชายตัวเหม็นตอนนี้มีเงินไม่กี่บาท และชอบเล่นกับความรู้สึกของผู้หญิงณัชชา เป็นคนเรียบง่ายและเด็ก คู่ต่อสู้ของนักเลงเหล่านี้อยู่ที่ไหน? บางที มาวิน มองไปที่รอบๆตัวเขา แต่เขาไม่รู้ว่ามีผู้หญิงกี่คนด้วยซ้ำณัชชา ยังไม่ได้พูดและวิยะดาได้ยืนยันความเป็นไปได้นี้ในใจของเธอ แม้ว่า มาวิน จะให้ความช่วยเหลือพวกเธอในหอพักเป็นครั้งคราว แต่ก็ไม่เพียงพอที่จะแบ่งปันความรู้สึกของเพื่อนร่วมห้องระหว่างเธอกับณัชชาณัชชาไม่ได้คาดหวังว่าจินตนาการของเพื่อนร่วมห้องจะมากมายขนาดนี้ เธอแค่อยากจะอธิบาย แต่โทรศัพท์ก็สั่นและเธอเงยหน้าขึ้นมองโทรศัพท์ซึ่งเป็นโทรศัพท์จาก มาวินเธอจำได้ว่าตอนนั้นเธอไม่สามารถติดต่อเขาทางโทรศัพท์ได้ และเธอก็ส่งข้อความบอกเลิกโดยตรงไปแล้วณัชชา คิดว่า มาวิน คงจะต้องการถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้น บางทีเธออาจจะพูดอะไรบางอย่างออกไปที่ไม่ได้ตั้งใจ เชื่อฟังและอื่น ๆ ท้ายที่สุดเธอจำได้ว่า เมื่อเธอตกหลุมรักครั้งแรก มาวิน ทำให้เธอเสียจริงๆ เงื่อนไขอื่น ๆ ตราบเท่าที่เธออยู่ข้างๆเขาณัชชา กำลังคิดเกี่ยวกับวิธีปฏิเสธ มาวินผลก็คือเพิ่งรับโทรศัพท์ เสียงของชายคนนั้นต่ำ แต่ไม่แคร์ แต่เหมือนมีแรงดึงดูดอย่างบอกไม่ถูกณัชชาเกิดใหม่และต้องการที่จะมีศักดิ์ศรีในชีวิตของเธอสักครั้ง แต่ก็กำจัด มาวิน ได้ครั้งเดียวโดยไม่คาดคิด ณัชชาได้ยินเพียง มาวิน และพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เร่งรีบ "เลิกกัน? คุณคิดดีแล้วหรือยัง"ณัชชา สวนกลับ “ฉันไม่สนใจคุณหรอก”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3: กินอาหารดีๆ

นิยายแนะนำ

ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3: กินอาหารดีๆ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้