เมียบำเรอแค้นฅนเถื่อน (NC20+)

        ตอนที่48 กับดัก

        “เตรียมการไปถึงไหนแล้วล่ะหลานชาย”

        นายเวทิศหันไปถามชายหนุ่มหลังจากวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะบริเวณบาร์เล็กๆ ภายในบ้านของโมไนย ยิ่งใกล้วันงานเลี้ยงที่รัฐมนตรีหนุ่มจัดขึ้นเพื่อเป็นการบังหน้าล่อเสือออกจากถ้ำแล้ว ทั้งสองยิ่งต้องวางแผนให้รอบคอบ เพื่อทำเซอร์ไพรส์ให้กับศัตรูชนิดที่ว่าต้องการให้จดจำกันไปจนวันตายเลยทีเดียว

        “ผมให้คนไปสืบที่อยู่ของพวกมันมาแล้วครับคุณอา คนของเราจะบุกเข้าไปที่เกาะของมันชิงตัวน้องณัจออกมาและพอหลังจากงานเลิก คนของผมอีกกลุ่มก็จะตามไปจัดการกับไอ้ตัวหัวหน้ามันซะ คุณอาเห็นว่าแผนการของผมเป็นอย่างไรบ้างครับ”

        เวทิศเอียงแก้วไวน์กลิ้งน้ำสีเหลืองอำพันไปมา

        “ก็นับว่าไม่เลว แต่อาอยากให้พวกเรารอบคอบและวางแผนให้รัดกุมยิ่งขึ้น พวกมันคงไม่มางานนี้โดยไม่มีการวางแผนหรือระมัดระวังตัวเป็นแน่” ชายสูงวัยกระดกน้ำเมาเข้าปากรวดเดียวหมด

        เขาแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับทีเดียวเมื่อทราบข้อมูลจากลูกน้องของโมไนยที่ส่งไปสืบ ศัตรูที่แอบหลบอยู่ในที่มืดซะนาน รอนโรเบิร์ตลูกชายของอดีตเพื่อนรักที่กลายมาเป็นเพื่อนตายของเขา มานูเอล เคคิราวีนเซ่ มันกลับมาเพื่อทวงคืนสมบัติของพ่อมัน นายเวทิศคิดว่าเขาคิดไม่ผิดแน่นอน แต่บางเรื่องราวในอดีตเขาก็ไม่สามารถที่จะบอกเล่าให้กับโมไนยฟังได้ทั้งหมด เขาบอกชายหนุ่มไปเพียงว่าพ่อของรอนโรเบิร์ตเป็นศัตรูเก่าแก่ที่เป็นคู่แข่งทางธุรกิจกันมาอย่างช้านานเท่านั้น ชายสูงวัยอึ้งไปหลายวินาทีคราแรกที่ได้ฟังของมูลของลูกชายมานูเอล ชายหนุ่มผู้นี้สร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์ ก้าวขึ้นมายืนอยู่แถวหน้าวงการพลังงานน้ำมันได้อย่างสง่าผ่าเผย

        ที่สำคัญการพุ่งเป้าเพื่อกลับมาคราวนี้ตัวเขาเองคงเป็นสิ่งที่หมอนั่นต้องการแก้แค้นให้กับพ่อของมัน เขาคงประมาทไปหน่อยคิดว่าพวกมันตายยกครัวไปจากอุบัติเหตุรถตกเหวที่เขาเซ็ทฉากขึ้นมา แต่มันดันรอดและกลับมาเป็นเสี้ยนหนามตำใจเขาอีกครั้งจนได้ ชายสูงวัยกำแก้วไวน์ในมือเอาไว้แน่นดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะแผดเผา หลายสิบปีที่แล้วเขาควรจะรอบคอบให้มากกว่านี้ ตามสืบค้นและเก็บพวกมันซะ ไม่ใช่มัวชื่นชมสมบัติทรัพย์สินมหาศาลที่โกงมาได้ ปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปจนมันเติบกล้าและย้อนมางัดข้อกับเขาอีก

        “คุณอาว่ามาเลยครับว่าจะให้ผมเพิ่มเติมแผนของเราตรงไหน” โมไนยพูดพลางรินไวน์เติมแก้วที่ว่างเปล่าของว่าที่พ่อตาในอนาคต

        “วางกำลังคนของเราดักทุกเส้นทางที่พวกมันสามารถออกมาจากสถานที่จัดงานได้ ทางที่ดีพวกเราควรรู้ความเคลื่อนไหวของพวกมันทุกฝีก้าว มันมาพักอยู่ที่ไหนกับใครมากันกี่คน เราต้องประเมินสถานการณ์อยู่ตลอดเวลา อาคิดว่าโอกาสเหมาะที่พวกเราจะลงมืออย่างนี้คงมีอีกไม่มาก”

        รัฐมนตรีหนุ่มหรี่ตามองชายสูงวัยพลางพยักหน้า

        “คุณอานี่รอบคอบจริงๆ ผมว่างานนี้พวกเราคงตัดรากถอนโคนพวกมันจนหมดแน่ครับ” เจ้าของบ้านกล่าวชื่นชมเปิดเผย ยกแก้วขึ้นจ่อไปเบื้องหน้าชนกับแก้วที่นายเวทิศยื่นมา เสียงแก้วที่กระทบกันใสกังวานพร้อมกับเรียกเสียงหัวเราะของชายหนุ่มต่างวัยออกมาได้

        หลังเรื่องวุ่นวายนี่ผ่านพ้นไปเขาคงได้มีความสุขกันพันธิตราสักทีสินะ โมไนยยิ้มกริ่มเมื่อนึกถึงคู่หมั้นสาวสวยของเขา ทางฝั่งของนายเวทิศและคุณหญิงเก็จแก้วก็คงเปิดไฟเขียวให้มีการแต่งงานเกิดขึ้นหลังจากผัดผ่อนมานาน เพียงจิตนาการภาพตัวเองในชุดเจ้าบ่าวเดินเคียงคู่มากับเจ้าสาวแสนสวยของเขา ชายหนุ่มก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

        “เสร็จงานนี้คุณอาคงอนุญาตให้มีงานแต่งงานระหว่างผมกับน้องณัจเกิดขึ้นนะครับ” ชายหนุ่มโพล่งออกมาเหมือนใจคิด

        “แน่นอนสิ คนที่เหมาะสมกับยัยณัจมากที่สุดก็คือโมไนย หลังจากงานนี้สำเร็จจะมีงานแต่งเกิดขึ้นทันที”

        นายเวทิศตบบ่าของชายหนุ่มแรงๆ

        “ขอแค่โมไนยทำตามที่อาบอกทุกอย่าง รับรองว่างานนี้จะเรียบร้อยแน่นอน” ชายสูงวัยยิ้มเจ้าเล่ห์

        รอนโรเบิร์ตมองเครื่องมือสื่อสารราคาแพงของเขาที่กำลังสั่นอยู่บนโต๊ะทำงาน และโชว์รายชื่อคนที่โทร.เข้ามา ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบแล้วกดรับสาย คนที่โทรมาหาเขาไม่ใช่อื่นไกลที่ไหนเป็นลุงพุฒ… มาเฟียหนุ่มแทบไม่ต้องใช้ตรรกะใดในการคาดเดาก็พอล่วงรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายโทรมาด้วยเหตุผลกลใด ลุงพุฒเงียบหายไปพักใหญ่หลังจากการพูดคุยที่สร้างความไม่ค่อยจะลงรอยกันในครั้งนั้น แต่ลึกๆ แล้วชายหนุ่มก็รู้ดีว่าฝ่ายนั้นยังรักและเป็นห่วงเป็นใยตนเองเสมอมาเหมือนที่เคยเป็น แม้บางครั้งบอดี้การ์ดสูงวัยอาจจะหวาดระแวดเกี่ยวกับความปลอดภัยของเขามากเกินไปสักหน่อยก็ตามที

        “สวัสดีครับ ลุงพุฒมีอะไรหรือเปล่า” รอนโรเบิร์ตพูดกรอกเสียงลงไป

        “สวัสดีครับนายน้อย ดูเหมือนผมจะตกข่าวบางอย่างไปน่ะครับก็เลยโทรมาสอบถามนายน้อยดู เห็นมีคนบอกว่านายน้อยมีปัญหากับคุณฟรานซิสงั้นเหรอครับ”

        ชายหนุ่มเอนหลังไปพิงเบาะนุ่มของเก้าอี้ ริมฝีปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม นี่แหละลุงพุฒบอดี้การ์ดเก่าแก่ตั้งแต่รุ่นมานูเอลบิดาของเขา เสือเฒ่าผู้นี้ยังคงเต็มไปด้วยเขี้ยวเล็บและหูตาไวเสมอ แม้ว่าอายุจะล่วงเลยห้าสิบปีไปแล้วก็ตาม

        “เรื่องนั้นผมกับคุณฟรานซิสเราได้คุยกันแล้วครับ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร” อย่างน้อยๆ ก็ตอนนี้ รอนโรเบิร์ตบอกกับตัวเองอยู่ในใจ ตราบใดที่เขายังมีอำนาจและถือหุ้นใหญ่ของบริษัทอยู่ฝ่ายนั้นคงไม่กล้าขยับตัวทำอะไรที่เป็นผลเสียกับตัวเองแน่นอน

        “นายน้อยพูดเหมือนกับไม่รู้จักหมอนั่นยังงั้น” เสียงปลายดังท้วงขึ้นเรียกรอยยิ้มบนดวงหน้าของชายหนุ่มอีกครั้ง

        “อย่างน้อยที่สุดตอนนี้คุณฟรานซิสก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ที่เราควรกังวล” มาเฟียหนุ่มสวนกลับ

        ลุงพุฒเงียบไปหลายอึดใจ คนที่ผ่านเรื่องราวมากมายมาในอดีตอย่างเขารู้ดี กับความหมายที่นายน้อยของเขาพูดถึง ที่ผ่านมาชายสูงวัยชื่นชมความฉลาดเฉลียวและไหวพริบการแก้ไขปัญหาต่างๆ ของเจ้านายหนุ่มผู้นี้มาโดยตลอด กระนั้นก็ยังอดห่วงไม่ได้ คนหนุ่มมักเลือดร้อนไม่ค่อยคิดก่อนทำและไม่เป็นตัวของเองเท่าที่ควร เมื่อพวกเขาตกอยู่ในอารมณ์หนึ่งที่เรียกว่า… ความรัก

        “ได้ข่าวว่านายน้อยจะมาร่วมงานเลี้ยงที่ฝ่ายของนายเวทิศจัดขึ้น” เสียงของบอดี้การ์ดเฒ่าแฝงความกังวลเอาไว้ในน้ำเสียงชัดเจน

        “เรื่องนี้ผมว่าจะโทรบอกลุงพุฒอยู่พอดี อยากให้ช่วยจัดการหาที่พักให้หน่อยผมจะค้างที่กรุงเทพคืนหนึ่งก่อนจะเข้าไปร่วมงานของฝ่ายนั้น และจะอยู่ที่นั่นจนกว่าเรื่องทุกอย่างจะเรียบร้อย ลุงพุฒช่วยดูทางหนีทีไล่ไว้ด้วยผมว่าฝ่ายตรงข้ามคงเตรียมการต้อนรับเอาไว้แล้วอย่างดี แหละผมคงจะเชื่อมือใครได้ไม่เท่าลุงพุฒ” ชายหนุ่มได้ยินเสียงถอนหายใจจากคู่สนทนาชัดเจน

        “ผมรู้ว่าคงเปล่าประโยชน์ที่จะห้ามนายน้อย หรือบอกว่าสิ่งที่จะทำมันอันตรายแค่ไหน”

        รอนโรเบิร์ตหัวเราะเสียงดัง กับคำต่อว่ากลายๆ ของบอดี้การ์ดวัยเก๋าที่นับถือเสมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง

        “นั่นคงเพราะลุงพุฒรู้ใจผมดีกว่าใคร” มาเฟียหนุ่มบอกอย่างที่ใจคิด

        “ไม่ต้องมายอคนแก่หรอกครับ เอาเป็นว่าทางนี้ผมจะเตรียมการไว้ให้พร้อมก็แล้วกันนายน้อยวางใจได้รักษาตัวนะครับ สวัสดีครับ” ปลายสายตัดไป

        รอนโรเบิร์ตวางเครื่องมือสื่อสารลงบนโต๊ะทำงานของเขา ลุกเดินออกมายังหน้าต่างระเบียงห้อง แสงแดดสีส้มอมทองสาดแสงกระทบน้ำทะเลเป็นริ้วๆ บรรยากาศยามเย็นที่นี่สวยงาม ทว่าสายตาคมของชายหนุ่มกับจับจรดอยู่ที่ร่างอรชรในชุดกระโปรงผ้าที่พลิ้วแนบร่างสูงเพรียวตามลมทะเลที่พัดเข้าหา เธอกำลังเดินทอดน่องไปตามริมชายหาด มีกิ่งไม้เล็กๆ อยู่ในมือที่ใช้มันเกลี่ยไปกับพื้นทรายกลมกลืนไปกับธรรมชาติที่เห็น ยิ่งมองผ่านกระจกที่เสมือนเป็นกรอบรูปแบบนี้ด้วยแล้ว เธองดงามและอันตรายต่อหัวใจของเขาเหลือเกิน ถ้าเธอเป็นแค่ผู้หญิงที่อยู่ในภาพวาดก็คงดี เพราะมันอาจจะง่ายกว่านี้หลายเท่า ถ้าเขาจะเก็บรักษาเธอเอาไว้กับตัวเอง… ตลอดกาล