“อือ ซี๊ดด เจ็บ อูยยยย”
เสียงครางของคนที่นอนอยู่ในอ้อมกอดทำให้วรานนท์รีบหลับตาลงให้เหมือนยังหลับอยู่ทันที ที่จริงเขาตื่นได้สักพักแล้วแต่ไม่กล้าขยับตัวเพราะกลัวร่างบางที่นอนอยู่จะตื่นมาแผลงฤทธิ์เอา เลยได้แต่นอนมองหน้าหวานของเมียรักอยู่นิ่งๆ โดยที่ท่อนเอ็นของเขาที่เอาเสียบคาโพรงรักไว้หลังเสร็จกิจก็ยังคาอยู่ พอเช้ามามันก็ตื่นมาแข็งอยู่ในรูรักของแม่มันเพียงแต่เขาไม่กล้าขยับเอวเท่านั้น เดี๋ยวรอดูซิถ้าคนตัวเล็กตื่นมาจะว่ายังไง
“อูยยยย เจ็บ ไอ้คนหื่นเอ๊ยขนาดหลับยังไม่ยอมถอนของตัวเองออกอีก คนบ้า”
พนัชกรตื่นขึ้นมาก็พบว่าเองนอนอยู่ในอ้อมกอดของวรานนท์ และตัวตนอันใหญ่ั์ของวรานนท์ยังมุดอยู่ในโพรงรักของตัวเองอยู่ ขนาดหลับยังมาลามกแข็งใส่อีก ตอนนี้ร่างบางที่ห่างจากรสรักมาถึงแปดปีรู้สึกว่าตัวเองปวดเมื่อยไปทั้งร่างกายเหมือนไปนอนให้รถสิบล้อทับมา กี่โมงกี่ยามแล้วก็ไม่รู้เนี่ยหิวข้าวมากเลยเมื่อวานก็ไม่ได้กินข้าวเย็น ป่านนี้ไม่รู้ว่าน้องพัตเตอร์เป็ยังไงแล้วจะคิดถึงคุณมี๊หรือเปล่าเมื่อคืนจะนอนหลับบ้างไหมพอไม่มีคุุณมี๊ให้กอด ไหนจะพี่มะนาวกับลูกสาวของเขาอีกจะถามหาสามีหรือเปล่าที่หายไปทั้งคืน จะรู้บ้างไหมว่าไอ้คนมักมากคนนี้ลากเขามาปู้ยี่ปู้ยำโดยไม่คิดถึงลูกเมียที่รออยู่เลย
ตัวเขาเองก็ผิดที่หลงมัวเมาไปกับรสสวาทที่ร่างสูงมอบให้ถึงแม้ตอนแรกตั้งใจจะขัดขืนเพราะไม่อยากยุ่งกับสามีชาวบ้านไม่อยากได้เชื่อว่าเป็ชู้เป็เมียน้อยใคร ที่ผ่านมาเมื่อคืนมันก็หนักพอแล้วเขาต้องรีบออกไปจากคอนโดนั้น เผื่อพี่มะนาวมาตามหาสามีที่นี่แล้วเห็นเขากับคนตัวสูงอยู่ด้วยกันเขาไม่อยากให้ครอบครัวคนอื่นมีปัญหาเพราะเขา สงสารเด็กน้อยที่ต้องมารับรู้พฤติกรรมของพ่อตัวเอง แล้วพนัชกรก็ค่อยๆ จับแขนที่พาดอยู่กับเอวตัวเองออก ก่อนที่จะค่อยๆ ขยับตัวออกห่างคนที่นอนกอดตัวเองอยู่
“อ๊ะ คนบ้ามันเจ็บนะ ตื่นมาก็หื่นเลย อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ”
ร่างบางร้องลั่นเพราะอยู่ดีๆ คนที่เขาคิดว่านอนหลับอยู่ก็ตวัดแขนแกร่งมาดึงตัวเขาเข้าไปในอ้อมกอดอีกครั้ง และกระแทกแก่นกายอันใหญ่โตที่แข็งอยู่ั้แ่ที่เขาตื่นเข้าไปในโพรงรักของร่างบางจนมิดลำและขยับเอวส่งลำกายใหญ่โตเข้าออกในโพรงรักช้าๆ
“จะแอบหนีไปไหนครับ อืม ยังเช้าอยู่เลย ซี๊ดดดด มาต่อกันดีกว่า”
“คนบ้าเอาออกไปเดี๋ยวนี้นะ พอแล้ว ออยยย เอามันออกก่อน” พนัชกรพยายามที่จะดิ้นหนีจากอ้อมแขนแข็งแรงเพื่อให้ตัวเองเป็อิสระ แต่ก็ไม่เป็ผล
“แสดงว่าเมื่อคืนเฮียทำน้อยไปหน่อย ตื่นขึ้นมาเลยยังมีแรงเยอะอยู่เลย งั้นมาออกกำลังกายให้เสียเหงื่อกันดีกว่า”
วรานนท์จับร่างบางพลิกนอนหงายก่อนที่เขาจะเคลื่อนตัวมาขึ้นคร่อมร่างบางเอาไว้ และยกขาเรียวสองข้างพาดไว้ที่บ่าแกร่งจากนั้นก็โหมสะโพกกระแทรกแก่นกายใหญ่เข้าออกรูรักอย่างแรงและเร็วสร้างความเสียวให้ทั้งตัวเองและร่างบาง
ตับ ตั่บ ตั่บ ตั่บ ตั่บ ตั่บ ตั่บ ตับ ตั่บ ตั่บ ตั่บ ตั่บ ตั่บ ตั่บ
“อ๊ะ เจ็บ อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ จุก มันแน่น อ๊ะ อ๊ะ อูยยยย สะ เสียว กระแทกแรงๆ กว่านี้ได้ไหม แรงอีก ซี๊ดดดดด”
“ตาม้าเลยครับเมีย ผัวก็เสียวเหมือนกัน เมียจ๋าตอดดีจัง ฟิตมากเลยผัวจะไม่ไหวแล้ว ซี๊ดดดด ที่รักเรามีน้องให้พัตเตอร์กันเถอะนะ ผัวจะแตกแล้วนะ โอยยยย โอวววว จะแตกแล้ว แตกแล้ว อ๊าาาาาาก”
น้ำสีขาวขุ่นจำนวนมากถูกเติมเข้าไปในโพรงรักอีกครั้งจนร่างบางรู้สึกอุ่นวาบอยู่ภายในช่องท้อง ส่วนเขาน้ำได้พุ่งกระจายเลอะเทอะเปื้อนท้องเนียนเรียบ คนตัวสูงวางขาเรียวลงกับเตียงและฟุบตัวลงไปทับบนร่างบางก่อนจะหอมที่ซอกคอและเลื่อนมาจูบที่ปากเรียวบางอีกครั้งแล้วฟุบตัวลงนอนพักบนร่างบางนิ่งๆ ตอนนี้ร่างเปลือยของทั้งสองเป็มันเลื่อมเพราะเม็ดเหงื่อที่เพิ่งออกกำลังกายกันมาทั้งๆ ที่อุณหภูมิในห้องตอนนี้เย็นเจี๊ยบด้วยเครื่องปรับอากาศชั้นดี
“ปล่อยผมได้แล้วครับ ผมจะกลับบ้าน” ร่างบางพูดอีกครั้ง
วรานนท์ถึงได้ขยับตัวออกจากร่างบางของพนัชกรและถอดถอนตัวตนออกจากโพรงนุ่ม ทันทีที่ขยับท่อนเอ็นเคลื่อนออกน้ำสีขาวขุ่นก็ไหลทะลักออกมาจากรูรักจำนวนมาก ก่อนที่คนตัวโตจะลงมานอนข้างๆ และเอาแขนไปโอบดึงโน้มเอาร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดและพรมจูบตามขมับพนัชกร
“เดี๋ยวอาบน้ำทานข้าวก่อนแล้วค่อยกลับนะครับ วันนี้วันหยุดนะหนูจะรีบไปไหน ลูกก็ไม่ได้ไปโรงเรียนนี่”
“คุณไม่กลัวภรรยาคุณว่าหรือยังไงหายไปทั้งคืน ลูกคุณจะไม่ถามหาหรือยังไง”
ร่างสูงชะงักนี่พนัชกรพูดว่าเขามีลูกมีเมียหลายครั้งแล้วนะ แสดงว่าต้องมีการเข้าใจอะไรผิดแน่ๆ เลย อยากรู้เหมือนกันว่าร่างบางจะยกเขาให้ไปเป็สามีใครอีก
“เมียเมอที่ไหนกันที่รัก เฮียรักพู่กันคนเดียวก็นี่ไงเมียเฮีย” ปากหยักก้มลงมาจุ๊บแก้มนิ่มอย่างหมั่นไส้
“พี่มะนาวไงเมียคุณ แม่ของน้องส้มโอลูกคุณ กลับไปหาพวกเขาได้แล้วป่านนี้พวกเขาคงรอคุณอยู่”
นั้นไงว่าแล้วว่าต้องมีการเข้าใจผิด นี่คงเห็นเขาไปรับน้องส้มโอวันนั้นแน่เลย เลยคิดเองเออเองเป็ตุเป็ตะแล้วยังยกผัวตัวเองให้ไปเป็ผัวชาวบ้าน เดี๋ยวไอ้วุฒิผัวเค้าได้ด่าเอา
“เค้าคงไม่รอหลอก เค้าชินแล้ว”
ฮึ นี่คงไม่ไปมั่วกับคนอื่นหรือนอนที่อื่นจนลูกเมียชินแล้วซินะ มั่วไม่เลือกเกินไปแล้ว
“ถึงจะเค้าชินแล้วก็เถอะคุณก็ควรกลับไปหาลูกคุณบ้างอย่าให้ลูกรู้สึกว่าพ่อไม่รัก อย่าให้ลูกมีปมด้อย เหมือน เอ่อ ปล่อยผมกลับบ้านเถอะครับ แล้วคุณก็กลับบ้านของคุณ เื่เมื่อคืนเราสองคุณก็ควรที่จะลืมมันไป ถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมไม่อยากมีปัญหาผมไม่อยากได้ขึ้นชื่อว่าเป็ชู้กับสามีชาวบ้านหรือเป็เมียน้อยใคร ปล่อยครับผมจะไปอาบน้ำ”
วรานนท์จำใจต้องปล่อยร่างบางออกจากอ้อมกอด เพื่อจะให้อีกคนไปอาบน้ำหลังจากถูกปล่อยแล้วพนัชกรก็ลุกขึ้นนั่งแต่ยังไม่ยอมลุกออกจากเตียงเสียทีเหมือนกำลังมองหาอะไรสักอย่าง คนตัวโตลุกขึ้นนั่งตามแล้วก็เลิกคิ้วขึ้นเป็เชิงถามว่าทำไมยังไม่ไปอาบน้ำ
“มีผ้าเช็ดตัวให้ผมสักผืนไหม”
“อ่อ ที่ไม่ไปนี่คือกลัวโป๊เหรอครับ ผ้าเช็ดตัวก็อยู่ในห้องแต่งตัวไงอยู่ที่เดิมที่มันเคยอยู่ ห้องนี้เหมือนเดิมทุกอย่างเหมือนตอนที่เราเคยอยู่ด้วยกัน”
น้ำเสียงนุ่มของวรานนท์บอกกับร่างบางเพื่อ้าจะสื่อว่าต้องแต่พู่กันไม่อยู่เขาก็ไม่ได้เคลื่อนย้ายหรือเปลี่ยนที่อยู่ของที่อยู่ในห้องเลย
พนัชกรกำลังคิดว่าตัวเองจะลุกออกไปเอาผ้าเช็ดตัวยังไง ถ้าลุกขึ้นไปตอนนี้ก็เท่ากับโป๊มีแต่ตัวเปล่าล่อนจ้อน แต่ถ้าเอาผ้าห่มพันตัวไปด้วยคนตัวโตที่อยู่บนเตียงก็โป๊เปลือยให้เขาเห็น เอาไงดีเรา
วรานนท์เห็นอีกคนขมวดคิ้วก็นึกขำนี่คงกำลังกังวลว่าจะเดินไปยังไงถึงจะไม่โป๊แน่เลย ซึ่งเมื่อก่อนพู่กันน้องน้อยของเขาจะชอบเอาผ้าเช็ดตัวหรือชุดคลุมอาบน้ำมาวางพับไว้ที่โต๊ะข้างเตียงตลอดเวลาลุกจะได้ไม่โป๊ ร่างสูงเลยขยับเข้าไปหาอย่างรวดเร็วและอุ้มเอาร่างบางมาไว้ในอ้อมแขนแล้วยันกายลุกขึ้นยืนบนเตียง ก่อนที่จะเดินพาร่างบางเข้าไปในห้องอาบน้ำโดยอีกคนยังไม่ยอมปล่อยผ้าห่มออกจากตัวเลยด้วยเขินอายต่อสายตาคมที่คอยจ้องเหมือนจะถอดผ้าเขาอยู่ตลอดเวลา
“ว้ายยย คุณปล่อยก่อนเดี๋ยวผมตก ปล่อยเดี๋ยวผมเดินเอง ว้ายยย”
“จะตกเพราะหนูดิ้นนี่แหละและก็ปล่อยผ้าห่มด้วยก่อนที่จะล้มคะมำลงไปหัวฟาดพื้นให้เจ็บตัวทั้งคู่”
พอร่างสูงทำท่าจะปล่อยแขนอีกข้างพนัชกรที่กลัวตัวเองตกเลยต้องรีบยกมือสองข้างไปคล้องคอของคนตัวโตทันทีทำให้ผ้าห่มที่ใช้คลุมตัวกันโป๊อยู่หลุดร่วงลงไปกองอยู่ที่พื้น ตอนนี้สองร่างเปลือยเปล่าก็พากันอยู่ในห้องน้ำเรียบร้อย พนัชกรอยากจะกรีดร้องทันทีที่ส่องกระจกเพราะตอนนี้หน้าอกและคอตัวเองที่คนหื่นทำไว้ผิวที่เคยขาวเนียนได้กลายเป็ลายสีชมพูเข้มขึ้นบางส่วนก็สีแดงสลับสีขาวคล้ายกับตุ๊กแก นี่เขาต้องใส่เสื้อคอเต่าปิดยันคอแน่เลยถึงจะปกปิดรอยคิสมาร์กพวกนี้ให้หมด อากาศเมืองไทยก็เป็ใจเหลือเกินร้อนๆ อย่างนี้ใส่เสื้อคอเต่าคนอื่นคงมองว่าเป็ตัวประหลาดแน่เลย
สายตาคมมองร่างบางของพนัชกรที่ตอนนี้ยืนเปลือยเปล่าอยู่หน้ากระจกอย่างถูกใจ ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไปพู่กันน้องน้อยของเขาก็ยังคงดูสวยงามอยู่เสมอ ยิ่งผ่านการมีลูกแล้วยิ่งดูเหมือนเอวคอดลงสะโพกผายขึ้นแลดูยั่วยวนมากสำหรับเขา ถ้าขืนเขายังยืนมองต่ออีกมีหวังอดใจไม่ไหวได้จับร่างบางกินในห้องน้ำอีกรอบเป็แน่เลย ร่างสูงก็เลยต้องจำใจละสายตาจากร่างบางแล้วก้าวเข้าไปในโซนอาบน้ำเพื่อที่จะอาบน้ำให้เสร็จก่อนร่างบาง แล้วรีบไปแต่งตัวเพราะถ้าขืนให้ร่างบางอาบก่อนมีหวังพนัชกรหนีเขาออกจากห้องไปก่อนแน่
21K
