@มหาลัย G จีแลนด์
“วันนี้ตอนเย็นไทม์จะมารับลูกกลับบ้านแทนพ่อนะน้ำใส” พ่อของฉันบอกก่อนที่จะก้มลงมองมือถือของตัวเอง
พ่อยังคงทำงานหนักเช่นเดิมแต่ก็นะ พ่อก็ทำงานหนักทุกๆ วันนี้ก็เพื่อฉันกับแม่
“วันนี้พ่อจะบินไปทำงานที่ไหนหรอคะ ทำไมถึงได้ให้อาไทม์มารับหนูแทน”
“เปล่าหรอก วันนี้พ่อจะพาแม่ไปเดทที่ญี่ปุ่นซักสองอาทิตย์”
“อ้าวแล้วหนูล่ะคะ หนูเองก็อยากไปเหมือนกันนะ”
“เอาไว้ค่อยไปกันอีกครั้งหลังจากที่ลูกปิดเทอมนี้ก็แล้วกันน้ำใส ช่วงนี้ต้องตั้งใจเรียนให้ดีอย่าเอาแต่เที่ยวกลางคืน ช่วงที่พ่อไม่อยู่จะฝากไทม์ให้มาค่อยคุมลูก”
แม้ในใจฉันจะอยากเถียงว่าการให้อาไทม์มาคุมมันไม่ได้ผลอะไร นอกไปซะจากผลต่อใจของฉัน เพราะมันจะทำให้ฉันชอบใบหน้าหล่อๆ ของเขามากกว่าเดิม
ฉันก็อุตส่าห์ตัดใจจากอาไทม์ที่เคยชอบมาตลอดไปคบกับแฟน (ที่พึ่งจะเลิกไปได้สามเดือนก่อนแท้ๆ) ตอนนี้ฉันจะกลับไปวนลูปหลงรักอาไทม์อีกครั้งแน่ๆ ฉันรู้ดีในเวลาสองอาทิตย์ที่พ่อส่งให้อาไทม์มาคุมฉันเนี่ยแหละ
มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้จริงๆ ถึงจะบอกว่าเป็นเพื่อนพ่อแต่อายุพวกเขาก็ห่างกันเยอะ พ่อฉันจะสิบกลางๆ ส่วนอาไทม์แค่สามสิบกว่าๆ เองนี่
แถมยังโคตรหล่อ ยิ่งเวลาที่เขาดุฉันนิดๆ เนี่ยยิ่งดูโคตรหล่อ โคตรอันตรายจนอยากที่จะเอาชนะเขาให้ได้เลย
แต่เขาแม่งใจแข็งชะมัด ฉันแอบชอบมาตั้งแต่สิบหก พอสิบเก้าฉันก็เคยบอกว่าชอบเขาไปรอบนึ่งไม่สิหลายรอบอยู่
และทุกรอบไม่สำเร็จเคยสำเร็จ ฉันโดนดุ โดนรักษาระยะห่างมาตลอด ต่อให้เขามาบ้านฉันบ่อยแค่ไหนก็คุยแต่กับพ่อ ฉันถามคำตอบคำจนรู้สึกเหนื่อย
พึ่งจะได้มาคุยเยอะๆ ช่วงปีที่ผ่านมาเนี่ยแหละหลังจากฉันมีแฟนเป็นตัวเป็นตน เขาก็ดูจะสะดวกใจกับฉันมากขึ้น นี่ก็คงจะยังไม่รู้สินะว่าฉันเลิกกับแฟนแล้วเขาถึงได้ยอมมาเป็นผู้คุมให้ระหว่างที่พ่อกับแม่ไม่อยู่
“งั้นก็ได้ค่ะ ไปเที่ยวกันให้สนุกแล้วอย่าลืมของฝากกับขนมอร่อยๆ กลับมาให้หนูกับมะลินะคะพ่อ”
“โอเค พ่อไปล่ะฝากน้ำใสด้วยนะมะลิ ถ้ายัยเด็กดื้อนี่ไม่ยอมมาเข้าเรียนให้ฟ้องอาไทม์ได้เลย” พ่อหันไปคุยกับมะลิ
เพื่อน… เออ…สนิทล่ะมั้ง ฉันมีแค่ยัยมะลิที่คุยได้ทุกเรื่องโดยที่ความลับไม่รั่วไหลไปไหน เพราะยัยนี่ก็ไม่มีเพื่อนเหมือนกัน ความสัมพันธ์แบบจิกกัดด่ากันทุกวันไม่ว่าจะเรื่องอะไร แต่ก็ยังไม่ไปไหนนี่เรียกเพื่อนสนิทไหมนะ
ก็คงใช่แหละ อย่างน้อยๆ ก็ดีกว่าพวกที่ยิ้มหวานให้ตลอดแต่ลับหลังเอาไปเม้าส์ฉ่ำเหมือนคนอื่นๆ
“ไปเรียนกันมะลิ แล้ววันนี้ช่วยสรุปงานกลุ่มของอาทิตย์ก่อนให้ฟังหน่อยดิ เดี๋ยววันนี้ฉันออกไปนำพรีเซนต์ให้เอง”
“ฉันล่ะอิจฉาจริงๆ ยัยคนไม่ตั้งใจเรียนไม่ช่วยงานแต่ดันหัวสมองอัจฉริยะเนี่ย ก็ได้ๆ ถือว่าอย่างน้อยๆ ฉันก็ไม่ต้องไปยืนพรีเซ็นต์งานเหงาๆ คนเดียว”
ยัยมะลิบอกก่อนที่จะยืนแผนงานที่ฉันไม่ได้มีส่วนร่วมใดๆ นอกจากการออกเงินมาให้ ฉันอ่านคร่าวๆ ก่อนจะฟังยัยมะลิอธิบายเสริมเล็กน้อยเพื่อความเข้าใจที่ตรงกัน
—————-
เสียงลมยามเย็นพัดผ่านร่มไม้ริมถนนในมหาวิทยาลัย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ในสวนลอยมากับอากาศ
น้ำใสยืนอยู่ใต้ต้นไม้หน้าคณะ มือกำโทรศัพท์แน่นจนรู้สึกถึงเหงื่อที่เริ่มซึมผ่านฝ่ามือ เธอกำลังรอใครบางคนไม่ใช่เพื่อน ไม่ใช่แฟน แต่เป็นผู้ชายที่อยู่ในหัวใจเธอมานานหลายปี
“อาไทม์” ฉันโบกมือพร้อมกับยิ้มหวานให้คนที่เกือบจะขับรถเลยเข้าไปยังลานจอดรถด้านหลังคณะ
ชายวัย 32 หุ้นส่วนคนสำคัญของบริษัทคุณพ่อที่มักจะมีสีหน้าเรียบนิ่งวางตัวดุๆ แต่อาไทม์เขาก็มักจะใจดีมีขนมของฝากน่ารักๆ มาให้ฉันเสมอ
ฉันเห็นเขามาตั้งแต่เรียนมัธยมเพราะเขามาหาพ่อและทานข้าวด้วยกันที่บ้านของเราอยู่บ่อยครั้ง
ด้วยเพราะเขามาหาบ่อยและเราสนิทกันพอสมควรจนตอนนี้ฉันกำลังจะเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว
เขาก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม…เหมือนเดิมเกินไปด้วยซ้ำ อาไทม์ไม่เคยรู้เลยว่าผู้หญิงคนหนึ่งกำลังมองเขาด้วยสายตาแบบไหนมาตลอดหลายปี
ฉันพยายามบอกผ่านสายตา ผ่านคำพูดอ้อมๆ มาหลายครั้งแล้ว ส่งสัญญาณชัดเจนมากพอว่าฉันชอบเขา แต่เขาก็ยังเฉยเมยยังปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่ได้คิดกับฉันในแบบที่ฉันคิด
ยังพูดกับฉันเหมือนน้อง/หลานสาวที่ดีคนหนึ่งมาตลอด ราวกับที่ฉันบอกว่าชอบเขาไปคือเรื่องตลกขำๆ ที่ฉันล้อเล่นกับเขางั้นแหละ
แต่วันนี้ฉันจะไม่ยอมเป็นแค่น้อง/หลานสาวอีกแล้ว… ต่อให้ต้องลากเขามาจูบ แก้ผ้าต่อหน้าเขา หรือต่อให้ต้องจับอาไทม์กดบนรถฉันก็จะทำ
เสียงเบรกของรถเบนซ์สีดำทำให้หัวใจฉันสั่นขึ้นทันที ประตูฝั่งคนขับเปิดออกตรงหน้าฉัน ร่างสูงของอาไทม์ก้าวลงมาในเสื้อเชิ้ตสีกรมพับแขนขึ้น
เผยเส้นเลือดที่ลำแขนชัดเจนในแสงแดดยามเย็น ใบหน้าคมสงบของเขาเหลือบมามองฉันพร้อมรอยยิ้มจางๆ
“รอนานไหมน้ำใส?” เขายิ้มพร้อมทั้งยกมือขึ้นลูบหัวของฉัน อาจเพราะความเอ็นดูตาแบ๋วๆ ที่จ้องมองเขาล่ะมั้ง
“ไม่นานค่ะ น้ำใสพึ่งเลิกเรียน” ฉันตอบด้วยเสียงใสแจ๋ว พร้อมกับหัวใจเต้นแรงจนน่ากลัวเมื่ออาไทม์จูงมือไปขึ้นรถพร้อมทั้งยังเปิดประตูให้อีก
ขยันแสนดีใส่ฉันขนาดนี้ แล้วจะไม่ให้ฉันหวั่นไหวกับอาไทม์ได้ยังไง หล่อ สูง กล้ามแน่นไปทั้งตัวแบบคนสุขภาพดี
อาไทม์นี่พออายุขึ้นเลขสามแล้วก็ยิ่งหล่อชะมัดเลย
พอขึ้นรถเสร็จเขาก็เอื้อมมือมาคาดเข็มขัดให้ พร้อมทั้งหันมาถามอีก “วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้างน้ำใส ตั้งใจเรียนหรือเปล่า?”
“ก็…โอเคค่ะ วันนี้เรียนไม่เยอะแต่มีพรีเซนต์”
“งั้นหรอ ผ่านไปด้วยดีใช่ไหม”
“ดีค่ะ หนูกับมะลิได้ A+ ด้วย”
“จริงหรอ เมื่อคืนเห็นออกเที่ยว คิดว่าวันนี้เธอจะหลับทั้งวันซะอีกเจ้าตัวแสบ” อีกแล้วชอบแอบมาส่องสตอรี่มาทำให้ฉันคิดตลอดว่าเขาเป็นห่วงฉัน
“อาไทม์แอบส่องหนูอยู่ใช่ไหมล่ะ ฮ่าๆ รูปที่หนูลงสตอรี่เมื่อวานเซ็กซี่ดีไหมค่ะ” แกล้งๆ ถามว่าเขาตั้งใจส่องฉันจริงหรอเปล่า
“จริงสิชุดเมื่อคืน พอกลับไปถึงคอนโดแล้วเอามันมาให้อานะ”
“ทำไมคะ อาไทม์จะเอาไปดมหรอ เสื้อตัวนิดเดียวอาใส่ไม่ได้หรอกนะคะ”
“เศษผ้าแบบนั้นอาจะเอาไปเผาทิ้งต่างหากล่ะ”
“โห่ย ใจร้ายอ่ะแต่ก็ได้ค่ะอาไทม์เอาไปเถอะเพราะหนูไม่ใส่ซ้ำหรอกตัวนั้น เพราะมันยังเส่วไม่มากพอ เมื่อวานได้ยอดไลค์หลักร้อยเองยังไม่ถึงพันแปลว่าชุดไม่ผ่าน มันยังไม่เซ็กซี่พอ”
“น้ำใส ฉันกำลังดุที่เธอแต่งตัวโป๊อยู่นะ”
“ก็… ดุไปสิคะหนูไม่กลัวอาไง หนูโตแล้วนะ ดุแค่นี้ทำไรหนูไม่ได้หรอกอาไทม์ใจดีจะตาย อีกอย่างเท่านั้นมันไม่เรียกว่าโป๊หรอกนะคะ หนูยังมีอีกหลายชุดเลยที่ถ้าอาไทม์ได้เห็นหนูใส่ อาไทม์จะต้อง…”
“ดีเลย เอาชุดพวกนั้นที่ยังไม่ได้ใส่มาด้วย อาจะเอาไปเผาให้หมด”
“ไม่เอาอ่ะ หนูให้ชุดที่ใส่เมื่อวานแค่ชุดเดียวพอ”
“อ่อ จริงสิคะอาไทม์ หนูมีเรื่องอยากคุยด้วยค่ะ”
อาไทม์หันมามองนิดหนึ่ง แววตายังคงนิ่งแบบที่ฉันคุ้นเคย “อืม ได้สิ ว่ามาเลย”
ฉันกลืนน้ำลาย หันหน้าออกไปมองกระจกรถ พลางพูดเบาๆ ราวกับกลัวว่าจะโดนเขาดุ
“หนู…ชอบอาไทม์ค่ะ หนูอยากเป็นแฟนของอาไทม์ หนูเลิกกับแฟนแล้วด้วยคะ”
ความเงียบในรถเหมือนหยุดทุกอย่างเอาไว้ แม้แต่เสียงแอร์ก็เหมือนเบาลงทันที บรรยากาศดูจะมาคุทันทีที่ฉันหลุดพูดคำว่าชอบเขาออกไป
2.40M
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
