เช้าวันรุ่งขึ้นคณะกรรมการจัดการแข่งขันเรียกประชุมนักกีฬาและทีมงานั้แ่เช้าแต่ละทีมต่างทะยอยเดินเข้าห้องประชุมกันอย่างคึกคัก โดยมีนักกีฬาหน้าใหม่บางส่วนเพิ่งเดินทางเข้ามารายงานตัวกับคณะกรรมการเพื่อลงทะเบียนเพิ่มเติมกับเ้าหน้าที่ด้านนอกส่วนน้ำพาเพื่อนร่วมทีมยูริกับโจมาแนะนำให้กับทุกๆ คนได้รู้จัก
“นักกีฬาทุกคนสามารถเข้าฝึกซ้อมได้ที่ห้องซ้อมรวมใหญ่ที่อยู่ตรงกันข้ามกับห้องพักได้ั้แ่เวลา8.00-20.00 น. ภายในห้องนั้นมีอุปกรณ์ฝึกซ้อม,รวมถึงมีเ้าหน้าที่ด้านกายภาพดูแลให้ตลอดเวลาครับส่วนห้องพยาบาลจะเปิดวันนี้ในเวลา 14.00 น. ครับ...สำหรับนักกีฬาที่้าซ้อมทีมเรามีห้องแยกให้ครับ นักกีฬาคนไหน้าแยกซ้อม, ซ้อมทีมหรือซ้อมเดี่ยวขอให้จองเวลาใช้ห้องในเวลา 9.00-10.00 น. ของแต่ละวันครับ กรณีนักกีฬาที่มาจากต่างจังหวัดเรามีบริการฟรีด้านการสื่อสารขอรหัสใช้บริการได้ที่ห้อง 3772 ฟรีตลอดการแข่งขันครับ”
“ใน่บ่ายวันนี้จะมีสื่อมวลชนเข้ามาทำข่าวรวมถึงในห้องซ้อมรวมด้วยครับนักกีฬาคนไหนไม่สะดวกที่จะให้ถ่ายรูปหรือถ่ายคลิปทำสกู๊ปขอให้แจ้งกับเ้าหน้าที่ประจำห้องได้เลยครับทางคณะกรรมการได้ประสานไปที่ต้นสังกัดของสื่อไว้ล่วงหน้าแล้วครับ”
“มะปรางจะจองห้องซ้อมเดี่ยวด้วยไหม?...พี่กะว่าจะให้โอ๋กับต้อมซ้อมทีมวันละสัก 1 ชั่วโมง”วิทย์เอ่ยปากถาม
“หนูว่าหนูซ้อมกับหุ่นไม้ดีกว่าค่ะ”
“อืมๆๆโอเค ถ้าอย่างนั้นมะปรางแยกไปซ้อมตามแนวทางของตัวเองได้เลยนะพี่จะไปยืนดูเป็ระยะๆ”
“ได้ค่ะพี่หมอ...ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวหนูขอตัวไปซ้อมเลยค่ะ”
“โห!ตอนนี้เลยเหรอ?” บัวใกับคำตอบของมะปรางเป็อย่างมาก
“ค่ะพี่บัว...หนูไม่ได้แข่งนานแล้วหนูว่าร่างกายหนูยังไม่ค่อยเข้าที่เท่าไร เหลือเวลาแค่ 3 วันก็ต้องแข่งแล้วหนูอยากใช้เวลาตรงนี้ฟื้นฟูร่างกายด้วยค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นพวกพี่แยกไปลงทะเบียนจองห้องซ้อมทีมก่อนก็แล้วกัน”
วิทย์, บัว,โอ๋และต้อมเดินออกจากห้องประชุมแยกตัวออกไป มะปรางขอตัวเดินแยกออกมาอีกทางหนึ่งตรงเข้ามาที่ห้องซ้อมรวมเริ่มมีนักกีฬาบางส่วนเข้ามาฝึกซ้อมกับอุปกรณ์ต่างๆ ตามทักษะของแต่ละคน
มะปรางเดินตรงมาที่หุ่นไม้แล้วก็หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งนำไปติดไว้ที่กำแพงด้านหลังหุ่นไม้ในระดับสายตาเป็รูปถ่ายของมะปรางในชุดนักเรียนถ่ายกับพี่พลอยและเพื่อนๆ โดยมีสมาชิกในชมรมดนตรีทำท่าะโเฮล้อมรอบกันอย่างมีความสุข
ความทรงจำจากรูปนี้ถูกแทนที่ด้วยห้องชมรมดนตรีถูกปิดตายกลายเป็ห้องร้างทำให้น้ำตาไหลซึมออกมา เธอพยายามข่มอารมณ์ทำได้เพียงแค่ปาดน้ำตาออกพร้อมๆกับเอามือลูบไป-มาที่ภาพถ่าย
“จะต้องเอาชมรมดนตรีกลับมาให้ได้!!!”
วิทย์,โอ๋และต้อมกำลังยืนต่อแถวลงทะเบียนขอใช้ห้องซ้อมทีมร่วมกับนักกีฬาคนอื่นๆเหลือบไปเห็นโค้ชบียืนคุยอยู่กับกลุ่มของโรจน์, มนต์ชัยและน้ำ
“ผมทราบมาว่าทีมคุณวิทย์ต้องเจอทีมน้องน้ำ เป็ยังงัยบ้างครับสำหรับด่านแรก?”โค้ชบีเอ่ยปากถาม
“ต้องยอมรับว่าหนักใจมากแต่ก็จะทำให้เต็มที่ครับ”
“แล้วน้องมะปรางไม่ได้มาด้วยเหรอครับ?”
“น้องขอแค่ห้องซ้อมรวมครับโค้ชบี”
“อ่า...พอดีเลยครับถ้างั้นลงทะเบียนกันเสร็จแล้ว เดี๋ยวพวกเราไปดูน้องซ้อมด้วยกันครับ”
ในขณะเดียวกันบัวกำลังเดินไปสำรวจความพร้อมของห้องพยาบาลเดินเข้ามาในห้องเห็นเ้าหน้าที่กำลังจัดเตรียมห้องกันอย่างขะมักขะเม่น “มีอะไรให้หนูช่วยไหมคะ?...หนูเป็นางพยาบาล หนูจัดเตรียมอุปกรณ์ทางการแพทย์ได้ค่ะ”
“ดีเลยครับกำลังขาดคนพอดี เรียนเชิญครับ”
ที่ห้องซ้อมรวมมะปรางกำลังวอร์มร่างกายโดยมีสื่อมวลชนบางส่วนเริ่มเข้ามาติดตั้งอุปกรณ์การถ่ายทำอยู่ไม่ห่างมากนักส่วนที่บริเวณกลางห้อง นักกีฬาเริ่มหนาตาขึ้นเสียงฝึกซ้อมอย่างหนักหน่วงเริ่มดังขึ้นมาบ้างแล้ว
มะปรางเริ่มซ้อมตีหุ่นไม้เบาๆด้วยการตีบนสลับกับเตะล่าง หาจังหวะ ทำให้นักกีฬาบางคนที่ไม่คุ้นเคยกับเสียงตีหุ่นไม้หันมามองตามทิศทางเสียงที่เกิดขึ้น เสียงที่เกิดขึ้นเป็จังหวะเนิบๆ ช้าๆเธอมีสมาธิกับการซ้อมสูงมาก ไม่ได้สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวแม้แต่น้อย
เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ๆทุกคนลงทะเบียนเสร็จกันหมดแล้วโดยมีโค้ชบีกับวิทย์นำหน้าเดินมาตามทางไปยังห้องซ้อมรวมระหว่างทางเห็นบัวเดินนำหน้ากำลังเดินเข้าไปที่ห้อง ทุกคนได้ยินเสียงแว่วๆมาแต่ไกล ดังออกมาจากห้องซ้อมรวม
ตอนนี้บรรยากาศในห้องซ้อมรวมนักกีฬาหยุดซ้อมกันหมดทุกคนแต่ละคนต่างหันไปมองการซ้อมของมะปราง แม้ว่าตำแหน่งการวางอุปกรณ์การซ้อมจะเว้นระยะห่างกันพอสมควรแต่ความรุนแรงกับความหนักหน่วงที่เกิดจากการกระทบกับหุ่นไม้ก่อให้เกิดเสียงดังมากทุกคนตกอยู่ในอาการอึ้งกันหมดกับภาพที่เห็นตรงหน้า
โค้ชบียกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนหยุดยืนดูอยู่ห่างๆ...มะปรางเข้าตีแขนหุ่นไม้รุนแรงมากมีสมาธิจดจ่อกับหุ่นไม้เพียงหนึ่งเดียวหลายครั้งหลายจังหวะทำให้หุ่นไม้โอนเอนไป-มาทั้งๆ ที่หุ่นไม้มีขนาดใหญ่และหนักมากบางจังหวะใช้ฝ่ามือทั้ง 2 ข้างกระแทกไปที่ส่วนลำตัวของหุ่นจนเกือบล้ม
“ปรางซ้อมหนักมาก...โอ๋ได้ยินเสียงโอ๋ใจริงๆ”
“หุ่นไม้นั่นหนักมากนะครับแต่ดูสิ!!!” โค้ชบีชี้จุดสำคัญทันที
“แค่ฟังจากเสียงกูว่าหลิวฮุ่ยหนิงของจริงว่ะมึงงง ไม่ธรรมดาว่ะ...นี่ซ้อมระดับชิงแชมป์โลกแล้วนะเว้ยยย!!!!” โรจน์หันไปทักมนต์ชัยทันที
น้ำก็จ้องไปที่การซ้อมของมะปรางด้วยสายตาไม่กระพริบเช่นกัน“ตอนที่ไม่ได้สู้ น้องน่ารักเรียบร้อยมากนะแต่พอเข้าโหมดบู๊เท่านั้นแหละ น้องดุจริงๆ ดุมาก!!!”
“บัวยังใไม่หาย…เห็นแบบนี้หลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่ชินสักที”
“โอ๋เห็นซ้อมขนาดนี้โอ๋ก็ไม่ยอมแพ้เหมือนกัน!!!”
หลังจากที่มะปรางตีหุ่นเข้าจังหวะอยู่พักหนึ่งก็หยุดตีเธอเพิ่งรู้สึกว่าทุกคนต่างยืนดูเธอซ้อมอยู่ห่างๆ ทำให้เธอรีบเดินเข้ามาในสภาพเหงื่อโทรมกายพร้อมกับยกมือไหว้รอบตัว“หนูขอโทษด้วยค่ะ พอดีหนูไม่ทันเห็น...”
“ไม่เป็ไรๆๆซ้อมหนักั้แ่วันแรกเลยนะ”โค้ชบีทักทายตอบ
“หนูเพิ่งมาแข่งหนูอยากทำให้ดีที่สุดค่ะโค้ชบี”
“อืมดีแล้วล่ะ ตั้งใจนะ ทำผลงานให้ดี”
“ขอบคุณค่ะโค้ชบี”
“โห!!!โค้ชบีลำเอียงอ่ะ ไม่เห็นให้กำลังหนูบ้างเลย หนูเป็คู่ต่อสู้น้องนะโค้ชหนูก็ซ้อมหนักนะคะ” น้ำพูดตัดพ้อทันทีทำให้ทุกคนหัวเราะชอบใจกันอย่างมาก
ใน่ที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันเพลินๆ บัวหันไปเห็นรูปใบหนึ่งแปะอยู่ที่กำแพงเธอรีบเดินเข้าไปดูรูปใกล้ๆ พอได้เห็นรูปทำให้บัวกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ต้องยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเอง ส่งเสียงอุทานออกมาทันที
“โอ๊ยยย...ตายแล้ว!!”พลางกวักมือเรียกวิทย์, โอ๋ และต้อมเข้ามาดู
“น้องๆที่ชมรมจะรู้กันไหมว่า พี่มะปรางที่ทุกคนเกลียดนักหนา ไม่มองหน้ากัน ทำเพื่อพวกน้องๆมากถึงขนาดนี้” บัวได้แต่พูดตัดพ้อ “น้องๆจะรู้ไหมว่า พี่มะปรางตั้งใจมากแค่ไหนที่ทำเพื่อทุกคน…”
“โอ๋เชื่อมั่นว่าความตั้งใจของปรางจะทำให้ทุกคนเข้าใจครับพี่บัว”
มะปรางได้แต่เข้าไปโอบกอดพี่บัว “ไม่หรอกค่ะพี่บัวชมรมดนตรีถูกปิดไปเป็ความผิดของหนูคนเดียว หนูต้องชดใช้ความผิดของหนูทุกคนเกลียดหนู ทุกคนทำถูกต้องแล้วค่ะ”
“แต่จริงๆแล้วมะปรางไม่ได้ทำผิดอะไรสักนิด พี่รู้เื่ พี่รู้ความจริงหมดทุกอย่าง”บัวเดินเข้าไปโอบกอดมะปรางด้วยความห่วงใย
โค้ชบีเห็นบัวน้ำตาซึมด้วยความเป็ห่วงจึงเดินตรงเข้ามา“ไม่ทราบว่า เกิดปัญหาอะไรกันหรือเปล่าครับผมยินดีช่วยเหลือได้ครับ...ขาดเหลืออะไรบอกกล่าวกันได้ครับ”
“ไม่มีอะไรครับโค้ชบี”วิทย์รีบตอบทันที
“อืมๆโอเคครับ เห็นคุณบัวร้องไห้ ผมนึกว่าเกิดเหตุร้ายขึ้นมาครับ”
ใน่เวลาเดียวกันที่ห้องพักครูครูใหญ่กับครูหนึ่งกำลังนั่งคุยกันอย่างเคร่งเครียดสีหน้าไม่สู้ดีเท่าใดนัก “ผมของบประมาณซ่อมเพิ่มเติมไป3 ล้านบาท ค่าซ่อมอาคารเรียนกับโรงอาหารต้องใช้งบเพิ่มเกือบ 2 ล้านเหลืองบซ่อมหอพักครู 9 แสนกว่าบาท งบก้อนนี้ผมแบ่งมาทำส่วนของกิจกรรมไม่ได้เลยลำพังแค่ค่าซ่อมแซมแทบไม่พอแล้ว แล้วตอนนี้เงินจากบริษัทเอกชนมีอะไรคืบหน้าบ้างไหมครับ?”
“จากยอดเงินตอนนี้ชมรมศิลปะป้องกันตัวที่เราจะตั้งขึ้นมาใหม่ได้ผลตอบรับค่อนข้างดีครับครูใหญ่ชมรมมวยเดิมเราได้มา 1.3 แสน, เทควันโด 1.1 แสนรวมกัน 2.4 แสนผมคิดว่าจะใช้งบก้อนนี้เป็ทุนเริ่มต้นชมรมใหม่ครับ”
“ให้มะปรางเป็ประธานชมรมคนแรกใช่ไหม?”
“แน่นอนครับผมคิดว่าหลังจากไปแข่งที่กรุงเทพเสร็จสิ้น คงต้องพูดเื่นี้จริงจังอีกครั้งหนึ่งครับ”
“แล้วชมรมอื่นๆเป็งัยบ้างครับ?”
“ชมรมวอลเลย์บอลได้มา7.6 หมื่นบาท, บาสเก็ตบอล 6 หมื่นบาท คิดว่าคงทำได้ต่อไปครับ ทางเด็กๆ บอกว่าพวกเขาจะไปหาเพิ่มกันเองด้วยครับ...ส่วนชมรมวิชาการได้มา 9 หมื่นบาท ครูเพ็ญศรีบอกว่าถ้าให้มะปรางไปทำชมรมใหม่ คงต้องจัดหาเด็กคนใหม่มาทำตรงนี้แทนครับ”
“แล้วชมรมดนตรีล่ะครับ...ไม่ได้งบเลยเหรอครับ?”
“ครับ...ไม่มีงบสนับสนุนแม้แต่บาทเดียวครับ”
คำตอบของครูหนึ่งทำให้ครูใหญ่ถอนหายใจเฮือกใหญ่“แผนการยุบชมรมดนตรี ผมอยากชะลอออกไปก่อนผมจะลองไปถามพรรคพวกดูว่า มีใครพอจะมีงบมาสนับสนุนบ้างไหม...”
“เมื่อเช้าวิทย์แจ้งผมมาว่ารายการแข่งที่กรุงเทพถ้าเราตกรอบแรก เราจะได้เงินรางวัลมาสัก 1 แสนบาทถือว่าก้อนใหญ่พอสมควรครับ ตรงนี้เด็กๆ บอกั้แ่แรกแล้วว่าอยากเอาเงินตรงนี้มาช่วยทำชมรมดนตรีต่อไป”ครูหนึ่งเอ่ยปาก
“แล้วงบประมาณที่เราเคยซื้อเครื่องดนตรีเท่าไรครับครูหนึ่ง?”
“เท่าที่ผมไปตรวจสอบข้อมูลมาในขั้นต้นก็ต้องใช้มากอยู่ครับ เพราะว่าตอนนี้เครื่องดนตรีทุกชิ้นแทบจะใช้งานไม่ได้แล้วคงต้องซื้อใหม่ยกชุดครับ ถ้าเราซื้อรุ่นกลางๆ ที่พอจะมีคุณภาพหน่อยน่าจะสัก 3 แสนกว่าๆ...เครื่องดนตรีบางชิ้นเราต้องซื้อหลายชุดมีรายชื่อเด็กๆ ในชมรมประมาณ 60-70 คนครับผมทำรายละเอียดเื่นี้ไว้ในเอกสารชุดนี้แล้วครับ”
“โอเคครับ...เดี๋ยวผมจะให้แม่บ้านไปทำความสะอาดห้องชมรมเอาไว้เราจะปล่อยทิ้งร้างแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด มันทำร้ายความรู้สึกเด็กๆ มากเกินไปที่นี่เป็ความฝันเด็กๆ อีกกลุ่มหนึ่ง ไม่ว่าเขาจะมีผลงานหรือไม่มีก็ตาม...แสดงว่าตอนนี้ชมรมดนตรี้างบเพิ่มอีกสัก2-3 แสน”
“ผมจะลองไปคุยกับบริษัทเอกชนดูว่าถ้าเราซื้อจำนวนมากๆ หลายๆ ชิ้นพอจะมีส่วนลดอะไรได้บ้างไหม”
“ดีเลยครับถ้าอย่างนั้นเื่นี้ผมให้ครูหนึ่งรับผิดชอบเื่เจรจาตรงนี้ครับ”
หลังจากที่ครูหนึ่งคุยกับครูใหญ่เสร็จแล้วก็เดินออกมาตามทางเดินข้ามสนามหญ้าหันไปเห็นพลอยนั่งเหม่อลอยอยู่ที่เก้าอี้ตัวหนึ่งจึงเดินเข้าไปทักทาย
“ว่างัยบ้างยัยหัวโจกใหญ่?”
พลอยไม่ได้ตอบอะไรได้แต่วิ่งโผเข้ามากอดครูหนึ่งแบบไม่ทันตั้งตัว จนทำให้ครูหนึ่งแปลกใจเป็อย่างมาก“มีอะไรเกิดขึ้นเหรอพลอย?”
“หนูทำกับมะปรางเกินไปไหมคะครู?” พลอยตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยเป็อย่างมาก“หนูทำกับน้องเกินไปจริงๆ”พลอยหยิบมือถือออกมาพร้อมเปิดรูปถ่ายให้ครูหนึ่งดูเป็รูปถ่ายใบหนึ่งที่มะปรางติดไว้ที่กำแพงหลังหุ่นไม้ในห้องซ้อมรวม
“พี่บัวถ่ายรูปนี้มาให้หนูดูเมื่อเช้านี้ค่ะ”
“ครูเข้าใจความรู้สึกของพลอยดีนะแต่ครูก็อยากให้พลอยเข้าใจด้วยว่า เื่ราวที่เกิดขึ้นมาทั้งหมด มะปรางไม่ได้รู้เื่อะไรด้วยเลยสักนิดเื่ที่จะให้มะปรางไปทำชมรมใหม่ก็เป็ความคิดของครูใหญ่…พลอยรู้เื่นี้ก่อนมะปรางด้วยซ้ำ”
“ทั้งๆที่หนูทำกับน้องมากขนาดนี้ น้องก็ยังไปหาตังที่กรุงเทพมาช่วยพวกหนู”
“ครูไม่อยากให้พลอยโทษตัวเองแบบนี้ครูอยากให้เรา 2 คนปรับความเข้าใจกัน ไม่ต้องไปสนใจว่าใครผิดใครถูกถ้าการหาคนผิดมันทำร้ายความรู้สึกระหว่างกัน เราไม่ต้องไปหา ช่างมันปล่อยมันไปส่วนมะปรางก็ไม่ได้โกรธพลอย แต่กลับโทษตัวเองด้วยซ้ำที่ทำให้ทุกคนเดือดร้อน ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่รู้เื่อะไรด้วยซ้ำไป…พลอยเป็ลูกสาวครูมะปรางก็ลูกสาวครู เด็กๆ ในชมรมก็ลูกสาวลูกชายครูทั้งนั้นไม่มีใครอยากให้เกิดเื่แบบนี้”
“หนูไม่น่าใจร้อน…ไม่น่าทำแบบนี้กับมะปรางจริงๆนะคะ พวกหนูใจร้ายกับมะปรางมากเกินไป…”
“ไม่ต้องโทษตัวเองตอนนี้ครูอยากให้พวกเราทุกคนช่วยกันเป็กำลังใจให้มะปรางที่กรุงเทพดีกว่ามะปรางกำลังทำงานอย่างหนักเพื่อเราทุกคน”
หลังจากที่พลอยได้รับคำปลอบจากครูหนึ่งทำให้สีหน้าของพลอยเริ่มดีขึ้น“ถ้ามะปรางกลับมาแล้วหนูอยากเข้าไปกอดน้องที่สุดค่ะ”
“ดีแล้วล่ะเราต้องให้กำลังน้องให้มากๆ”
นักกีฬาแต่ละทีมต่างแยกฝึกซ้อมตามแผนการของตัวเองบางคนซ้อมที่ห้องซ้อมรวม บางทีมแยกไปซ้อมเดี่ยวก็มี ซ้อมทีมก็มีตอนนี้สมาชิกในทีมน้ำ, ยูริและโจอยู่ในห้องซ้อมทีมการซ้อมเป็ไปอย่างเข้มข้นและจริงจัง
“ไอ้โจ!!ยูริ!! พวกมึงเข้ามาพร้อมกัน 2 คน!!!!!” น้ำะโกระตุ้นดังลั่นจนสุดเสียง
“เข้ามา!!!”
ทีมของโรจน์ซ้อมอยู่ในห้องทีมเช่นกัน บอยกับเก่งวอร์มอัพร่างกายอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง“แข่งครั้งนี้พวกมึงอย่าประมาทเด็ดขาด!!!!...ครั้งนี้สนุกแน่นอน พวกมึงเห็นน้องมะปรางซ้อมกันแล้วใช่ไหม? มึงจะแพ้เด็กไม่ได้เด็ดขาด!!!!”
ส่วนมนต์ชัยกำลังซ้อมเตะกระสอบทรายอยู่ที่ห้องซ้อมรวมกับเพื่อนร่วมทีม“วันนี้เราวอร์มร่างกายกับชกลมอย่างเดียวพรุ่งนี้ค่อยลุย”
โอ๋กับต้อมกำลังลงนวมกันอยู่ในห้องซ้อมทีมโดยมีวิทย์ยืนคุมจังหวะะโสอนอยู่ “ดีๆๆๆ โอ๋เข้าเร็วกว่านี้ ต้องเร็วกว่านี้!!!ย้ำเข้ามาๆๆ….ย๊ากกกกก!!!!!”
ในขณะที่บัวกำลังนวดให้กับมะปรางในห้องซ้อมรวม“พี่จะดูแลน้องมะปรางของพี่ให้สุดฝีมือพี่!!!!!”
*****************************
2K
